LOGINBella woke up to the soft morning light filtering through Raf’s penthouse window
For a moment, she allowed herself to forget everything...the rules, the responsibilities, the voice in her head that kept saying “This is wrong.” Pero reality hit her like a cold shower “What did I just do?” she whispered, staring at the ceiling, heart racing. Her body still tingled from last night, but her mind was in chaos. She was supposed to be in control Supposed to be responsible. Pero… hindi niya maalis sa isip ang ngiti ni Raf at yung init ng mga halik niya When she turned, Raf was still asleep, shirtless, hair messy, a soft smile on his face. Bella’s chest ached at the sight of him. Something about him… something dangerous, something irresistible She quietly slipped out of the penthouse, heart heavy and conflicted By noon, Bella was texting Maya, hoping for some sanity Bella: “Maya… I think I made a huge mistake.” Maya: “I knew it. I told you… what did I say? Pero bakit ka pa rin pupunta sa penthouse ng ganyan na lalake?” Bella: “I don’t know… I didn’t mean it. Pero hindi ko rin maalis sa isip si Raf. Parang… may spark kami.” Maya: “Spark? Girl… ‘yan e warning. Fireworks ngayon, pero sunog bukas. Watch out.” Bella sighed. Maya was right. But something in her wouldn’t let go of Raf. There was danger there, yes, pero masarap din. Exciting. Every memory of last night made her cheeks flush and her stomach twist Later that afternoon, Raf texted her again Raf: “Thinking about last night… Can’t stop thinking about you.” Bella’s fingers hovered over the keyboard. She wanted to resist, wanted to put some distance between them. Pero curiosity, desire, at kaunting kilig ang nanalo Bella: “Stop it. We barely know each other. Last night… it was… a mistake.” Raf: “A mistake? Bella… sometimes, the best things are mistakes.” Bella groaned, half irritated, half wanting him. Raf had that effect on her...nagugulo ang utak, pero mas gusto niya pa ring sumuko sa damdamin niya The next day, their paths crossed unexpectedly at a café near Bella’s university. Raf was there, looking effortlessly handsome, casual yet sharp, with that same dangerous grin “Bella,” he said, walking towards her “We meet again.” She froze “Raf… this is… risky.” “Risky?” Raf laughed, sliding into the seat across from her “Come on… aren’t you curious what else is possible? What else we could… explore?” Bella’s heart raced. Ang temptation, parang nakikipaglaro sa kanya. She knew she should leave, walk away, pero hindi niya nagawa “Raf… I—” she stammered “Shhh…” Raf leaned in, brushing a strand of hair from her face “Don’t talk. Just feel.” Before she knew it, Raf pressed his lips against hers. This time, it wasn’t just teasing. It was deliberate, hungry, filled with intent Bella felt herself melting, conflicted between desire and guilt. Every kiss, every brush of their hands, made her forget the world Pero as the kiss deepened, Bella’s phone buzzed. A message from someone she didn’t want to see right now Unknown: “I saw you last night… with Raf.” Bella’s heart stopped. She pulled back from Raf, eyes wide, panic rising “What’s wrong?” Raf asked, noticing her sudden tension “It’s… it’s nothing. Just… someone saw us,” she whispered, feeling a lump form in her throat Raf frowned, anger and protectiveness flashing in his eyes “Who?” Bella shook her head “I don’t want to drag you into this. Let’s just… not talk about it.” But Raf wasn’t convinced. He could feel the tension, the jealousy, the potential threat. And deep down, he didn’t like the idea of anyone interfering with what was theirs… even if it was a mistake That night, Bella lay in bed, mind racing. She knew Raf was dangerous for her, her emotions, her heart. Pero kahit gaano siya mag-resist, bawat text, bawat memory, bawat halik niya...hindi niya maiwasan “Why does it feel so wrong… and so right at the same time?” she murmured, feeling tears prick her eyes She hated herself a little for wanting him. Hated herself more for knowing she’d see him again And somewhere across the city, Raf was doing the same. Thinking about Bella. About that night. About the fire he couldn’t put out They were both trapped in a dangerous game...desire, temptation, and the thrilling chaos of a mistake that neither of them wanted to stop.Hindi agad gumising si Bella kinabukasan.At nang magising siya, ang una niyang naramdaman ay hindi sakit....kundi kawalan.Parang may hinugot na parte sa loob niya habang tulog siya.Parang may namatay, at hindi niya alam kung paano iluluksa.Nakatingin lang siya sa kisame, pinapakinggan ang katahimikan ng apartment. Walang “good morning.” Walang kamay na hahaplos sa buhok niya. Walang presensyang magpaparamdam na may naghihintay sa kanya sa mundo.Siya lang.At ang bigat ng alaala.Unti-unti, bumalik ang lahat.Ang story.Ang reaction ni Lena.Ang katahimikan ni Raf.Ang salitang confused.Confused—parang hindi siya ang nasaktan,parang hindi siya ang minahal,parang hindi siya ang ginawang tahanan kapag walang ibang mapuntahan.Umupo siya sa gilid ng kama. Nanginginig ang mga kamay niya habang kinukuha ang cellphone.May 17 missed messages.May 9 missed calls.Lahat mula kay Raf.Hindi niya binuksan agad.Parang may takot sa dibdib niya—takot na baka isang mensahe lang, bumigay
Hindi agad napansin ni Bella ang pagbabago.Hindi dahil bulag siya—kundi dahil pagod na siyang magduda.Pagod na siyang maghanap ng mali sa bawat ngiti ni Raf, sa bawat mensaheng mas maikli kaysa dati, sa bawat “busy lang ako” na paulit-ulit niyang tinanggap nang walang tanong.She told herself she was overthinking.Na hindi lahat ng katahimikan ay pagtataksil.Na hindi lahat ng distansya ay paglayo.Pero may mga bagay na hindi mo kailangang hanapan ng ebidensya para maramdaman.At iyon ang pakiramdam na unti-unti siyang pinapalitan—kahit hindi pa umaalis si RafNagsimula ito sa mga maliliit na bagay.Mas bihira na ang good morning messages.Mas madalas na “mamaya na tayo mag-usap.”Mas maraming oras na hindi niya alam kung nasaan si Raf—at mas kaunti ang paliwanag.At kapag nagtatanong siya, laging pareho ang sagot.“Pagod lang ako.”“Marami lang iniisip.”“Don’t make it complicated, Bella.”Pero paano hindi magiging komplikado ang isang relasyon na unti-unting nilulunod ka sa katah
Minsan, si Bella lang ang nakaupo sa kanyang kwarto, nakatitig sa bintana habang ang ulan ay bumubuhos sa labas. Ang bawat patak ay parang sumasalamin sa nararamdaman niya...malamig, malungkot, at walang direksyon.Simula nang makita niya si Lena at marinig ang mga sinabi nito, hindi na siya makapag-focus sa kahit ano. Kahit ang mga mensahe ni Raf, na dati ay nagbibigay kilig, ngayon ay nagdudulot ng pangamba.He doesn’t leave. He replaces.He tells everyone they are special.Paulit-ulit niya itong binasa sa isip. Parang mantra na hindi niya matanggal, isang babala na unti-unting sinisipsip ang kanyang katauhan.Kinabukasan, nagkita silang dalawa sa coffee shop, neutral ground. Matao, maliwanag, safe.Ngunit kahit ganoon, hindi niya maalis sa isip ang mga alaala ni Lena at ang mga salitang iniwan nito.Pagkakita niya kay Raf, hindi na tulad ng dati ang excitement niya.Bawat ngiti, bawat halik sa kamay niya, may kasamang kaba—takot na baka may parte pa siya sa puso ni Raf na para sa n
Hindi na nawala sa isip ni Bella ang mukha ni Lena.Hindi ito galit.Hindi rin pananakot.Kalmado siya—masyadong kalmado para sa isang babaeng may dahilan para magalit.At iyon ang unang dahilan kung bakit natakot si Bella.Nagsimula ang lahat sa isang message na hindi niya inaasahan.Isang pangalan na matagal na niyang naririnig pero hindi kailanman nakita.Lena.“I’m not here to fight. I just think you deserve to know the truth.”Matagal na nakatitig si Bella sa cellphone niya. Paulit-ulit niyang binasa ang mensahe, parang naghahanap ng mali, ng bitag, ng galit na hindi niya makita.She shouldn’t reply.Alam niya iyon.Pero mas malakas ang curiosity kaysa takot.Bella: “Anong katotohanan?”Ilang minuto ang lumipas.Limang minuto.Sampu.Bawat segundo, mas bumibigat ang dibdib niya.Hanggang sa nag-vibrate ulit ang phone.“That he doesn’t leave. He replaces.”Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Bella.Nagkita sila kinabukasan sa isang coffee shop—matao, maliwanag, ligta
Bella should have knownHindi puwedeng maging ganito kasimple ang lahat. Hindi puwedeng walang multong hahabol sa isang lalaking tulad ni RafThe message came on a Sunday afternoon, habang nakahiga siya sa kama, trying to convince herself that choosing Raf wasn’t the stupidest decision she’d ever madeUnknown Number: “So ikaw na pala ang kapalit.”Nanlamig ang mga daliri niyaBella: “Sorry, who’s this?”Matagal bago dumating ang replyUnknown: “The one he never told you about.”Her chest tightenedThat night, nagkita sila ni Raf. Bella didn’t mention the message agad. She wanted to see him first. To read his face. To check if she was imagining thingsPero bago pa siya makapagsalita, may babaeng lumapit.Matangkad. Makinis. Confident in a way that screamed history“Raf,” sabi ng babae, parang walang kahirap-hirap bigkasin ang pangalan niya“We need to talk.”Nanigas si BellaRaf’s body tensed instantly“…Lena,” sabi niya, mababa ang boses.And just like that, everything made senseHind
Hindi agad nawala ang bigat sa dibdib ni Bella matapos ang gabing nakita niya si Raf kasama ang ibang babaeKahit anong pilit niyang magpakatatag, parang may malamig na kamay na humihigpit sa puso niya tuwing naaalala niya ang eksenang iyonYou’re the only one I wantPero bakit parang may kulang? Bakit parang may hindi tugma?Sa classroom, wala siyang maintindihan sa lecture. Paulit-ulit lang bumabalik sa isip niya ang ngiti ni Raf...yung confident, yung mapang-akit, pero ngayong iniisip niya… parang may itinatagong lungkot sa likod nitoThat night, tumunog ang phone niyaRaf: “See me tonight. I need you.”Hindi miss you. Hindi want you.Need you.At doon pa lang, may something nang bumigat sa dibdib niya. Pero tulad ng mga nakaraang gabi, nanaig ang damdamin kaysa isipBella: “Okay.”Nagkita sila sa isang tahimik na restaurant—malayo sa clubs, malayo sa ingay. Hindi ito ang tipo ng lugar na inaasahan niyang dadalhin siya ni Raf. Walang malakas na music, walang alak na umaapaw. Soft l







