You are My Aileen 53

ตอนที่ 53

อาเธอร์ก้าวออกจากลิฟต์อย่างสงบนิ่ง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าไอรินในระยะประชิด

“จะไปไหน” เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นทันที

ไอรินชะงักเล็กน้อย ปลายนิ้วกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขาแม้แต่น้อย แล้วตอบกลับเสียงเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศ

“จะกลับบ้านค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้อาเธอร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปยังชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ

เพียงแค่สายตาของอาเธอร์ ความเย็นเยียบก็พุ่งเข้าใส่โคลกับโนอาห์ราวกับใบมีด

“ฉันสั่งว่าให้เฝ้าเธอไว้จนกว่าฉันจะกลับ” น้ำเสียงของอาเธอร์ค่อย ๆ ต่ำลง

“หรือพวกนายฟังไม่เข้าใจ”

โคลรีบยกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะกันสถานการณ์ไม่ให้แย่ไปกว่านี้

“เจ้านาย! ฟังก่อนครับ...คือว่าพ่อของไอรินประสบอุบัติเหตุ เข้าโรงพยาบาล ผมเลย...”

“...ผมเลยปล่อยให้เธอไปหาพ่อครับ” เขาพูดต่ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อย

“ขอร้องเถอะครับ ให้ได้ไอรินไปหาพ่อเถอะ”

โนอาห์พยักหน้าตามทันทีแล้วพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ใช่ครับเจ้านาย เรื่องนี้…มันมากเกินไปแล้วนะ เมื่อคืนก็...” เขาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าลังเลราวกับกำลังชั่งใจว่าจะก้าวล้ำเส้นหรือไม่ แต่เมื่อสายตาเผลอเหลือบไปเห็นรอยรักที่ประทับชัดอยู่บนลำคอของไอริน ความลังเลก็ถูกกลืนหายไปในทันที

โนอาห์กัดฟันแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ท่านบังคับขืนใจเธอทั้งคืน…แล้วตอนนี้ยังจะไม่ยอมให้ไปโรงพยาบาลอีกเหรอครับ”

ถ้อยคำนั้นทำให้ไอรินตัวแข็งทื่อ ความร้อนพุ่งวาบขึ้นสู่ใบหน้าอย่างฉับพลัน ความอับอายกัดกินลึกลงไปในใจ จนเธอแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาใคร

ทั้งสองคนกำลังเข้าใจผิด…ความจริงแล้วไม่มีใครบังคับเธอเลย แม้ในตอนนั้นสติของเธอจะพร่าเลือนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ทุกอย่าง เธอเป็นคนเลือกเองทั้งหมด

อาเธอร์นิ่งไปชั่วขณะ ราวกับกำลังกลั่นกรองคำพูดของลูกน้อง ก่อนที่เพียงเสี้ยววินาที มุมปากของเขาจะยกขึ้นเล็กน้อย

ความกล้าหาญช่างน่าชื่นชม

ทั้งเธอ…และลูกน้องของเขา

“อุบัติเหตุ?” อาเธอร์ทวนเสียงต่ำ ช้าเนิบ ราวกับกำลังลิ้มรสคำโกหกนั้นอย่างตั้งใจ ทั้งที่ความจริงแล้ว…เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องอุบัติเหตุของพ่อไอรินเป็นเพียงเรื่องที่ถูกปั้นแต่งขึ้น

เพราะขณะอยู่ในลิฟต์ เขาเพิ่งได้รับรายงานจากเจย์เลอร์ว่าลูกน้องที่ส่งไปแฝงตัวในร้านของพ่อไอรินเริ่มทำงานแล้ว และพ่อไอรินกำลังสอนงานอยู่

ถึงอย่างนั้น อาเธอร์ก็ไม่ได้คิดจะทำเรื่องให้บานปลาย…เพียงแต่ต้องการมอบบทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พวกเขาเท่านั้น

ทั้งสำหรับไอริน…ที่กล้ากุเรื่องโกหก และสำหรับลูกน้อง…ที่กล้าขัดคำสั่งแถมยังตำหนิเขา ทั้งที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลย

“ในเมื่อขัดคำสั่ง...” อาเธอร์เอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบ

“...ก็ต้องลงโทษตามกฎของตระกูล” คำพูดนั้นทำให้โคลกับโนอาห์นิ่งไปทันที แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้โต้แย้งสิ่งใด กลับก้มหน้ารับอย่างเข้าใจ ซึ่งตรงกันข้ามกับไอริน

เธอสะดุ้งเล็กน้อยกับถ้อยคำนั้นของอาเธอร์ สายตาที่พยายามนิ่งมาตลอดเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

อาเธอร์รู้ดีว่าไอรินเป็นคนแบบไหน เธอจะไม่อยู่เฉยถ้าเห็นคนอื่นไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือเดือดร้อน โดยเฉพาะจากตัวเธอเอง และนั่นคือจุดที่เขาจะใช้ประโยชน์

แม้เธอจะยังยืนเฉย ไม่พูดอะไร แต่ทุกการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในดวงตากลมโตนั้นตกอยู่ภายใต้สายตาของอาเธอร์ทั้งหมด เขารู้ว่าเธอกำลังร้อนรนแค่ไหน แต่แค่นั้นยังไม่เพียงพอ

“ไปเอาแส้มา” อาเธอร์ออกคำสั่งเสียงเรียบ ทว่าแฝงอำนาจกดดันอย่างชัดเจน ความดุดันและความเข้มงวดสมกับตำแหน่งผู้สืบทอดของตระกูลเซอร์เฟโรซที่ขึ้นชื่อเรื่องเคร่งครัดระเบียบและธรรมเนียม

ลูกน้องคนหนึ่งรีบเดินออกไปตามคำสั่ง ก่อนจะกลับมาพร้อมแส้ในมือ ขณะเดียวกัน คนอื่น ๆ ในเพนท์เฮ้าส์ก็เริ่มทยอยเข้ามามุงด้วยความสงสัยพร้อมกับเสียงซุบซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นรอบด้าน

บรรยากาศที่กดดัน ทำให้ไอรินเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ลมหายใจติดขัดราวกับถูกบีบรัดอยู่ภายในอก ยิ่งเห็นแส้ที่ถูกนำออกมาเธอก็ไม่อาจยืนอยู่เฉย ๆ ได้ จนในที่สุดเธอก็พูดขึ้นมา

“เรื่องแค่นี้…จำเป็นต้องลงโทษกันขนาดนี้เลยเหรอคะ”

อาเธอร์หันมามองเธอช้า ๆ

“ลูกน้องทำผิด ก็ต้องได้รับโทษเป็นเรื่องธรรมดา...”

“…กฎมีไว้ให้ยึดถืออย่างเคร่งครัด เพื่อไม่ให้เสียระเบียบเสีย และเพื่อไม่ให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง” คำพูดนั้นหนักแน่น ไม่มีช่องให้ไอรินได้โต้แย้ง

หลังจากพูดจบอาเธอร์ก็หันไปทางโคลกับโนอาห์พร้อมกับออกคำสั่ง

“คุกเข่าแล้วหันหลังซะ”

โคลกับโนอาห์สบสายตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันหลังให้เจ้านายอย่างพร้อมเพรียง แผ่นหลังทั้งสองตั้งตรง ราวกับยอมรับผลของการกระทำโดยไม่คิดหลีกเลี่ยง

อาเธอร์กระชับแส้ในมือให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไอรินอีกครั้ง เหมือนต้องการดูปฏิกิริยาว่าเธอจะทำเช่นไร

แต่ไอรินยังคงเงียบ สายตามองไปยังโคลและโนอาห์โดยไม่เอ่ยคำใด หากแต่สีหน้ากลับเผยอารมณ์ความรู้สึกผิดและทรมานใจออกมาชัดขึ้นทุกวินาที

อาเธอร์เริ่มง้างมือและในจังหวะที่แส้กำลังจะฟาดลงบนแผ่นหลังของโคล เสียงของไอรินก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน จนทุกอย่างหยุดชะงัก

“เดี๋ยวก่อน!”

“ดิฉันผิดเองค่ะ!” เธอพูดต่อทันที ราวกับกลัวว่าจะช้าเกินไป

“อย่าลงโทษพวกพี่เขาเลย…ดิฉันเป็นคนโกหกเรื่องพ่อเพื่อบีบให้พวกพี่เขาช่วยฉันเอง!”

“ถ้าอยากจะลงโทษ ก็ต้องลงโทษดิฉันด้วย” แส้ที่หยุดค้างกลางอากาศ ค่อย ๆ ถูกลดลง

“ความกล้าหาญช่างน่าชื่นชมจริง ๆ แต่เธอรู้รึเปล่าว่า...โทษของการขัดคำสั่งเจ้านายต้องโดนฟาดกี่ที แม้แต่ผู้ชายตัวใหญ่ยังลงเอยด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ แล้วเธอ...ที่เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จะรับไหวเหรอ”

คำพูดนั้นทำให้ไอรินเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แม้จะกลัวยังไงเธอก็ไม่สามารถทำสิ่งที่ขัดกับคุณธรรมในใจตัวเองได้

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามข่มความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงสั่น ลมหายใจติดขัดราวกับหายใจไม่ทั่วท้อง

“ค่ะ…ดิฉัน…พร้อมรับโทษ” สิ้นเสียง ร่างบางก็ค่อย ๆ ทรุดลงคุกเข่าเบื้องหน้า

ทุกการขยับของเธอเหมือนกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม ความปวดระบมแล่นวาบขึ้นมาจนต้องชะงักอยู่หลายครั้ง แต่มือเล็กยังคงกำแน่น พยายามประคองร่างไม่ให้สั่นไหวไปมากกว่านี้

ถึงจะเจ็บและทรมานเพียงใด ไอรินก็ได้แต่กัดฟัน กลืนทุกความรู้สึกลงลึกในอก และยังคงยืนหยัดในสิ่งที่ตัวเองคิดอย่างไม่สั่นคลอน

ภาพนั้นทำให้อาเธอร์ชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกห่วงใยแล่นผ่านแววตาคมอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันตั้งตัว แต่สุดท้าย เขาก็ต้องกดมันลง

โนอาห์มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกสะท้านในอก ยิ่งเห็นการกระทำของไอริน เขาก็ยิ่งเข้าใจว่าเธอกำลังปกป้องพวกเขาทั้งสองคนอยู่

“ไอริน…ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้เพื่อพวกพี่หรอกครับ” เขาหันไปเอ่ยเสียงหนัก

“พวกพี่ขัดคำสั่งจริง ก็ต้องรับโทษตามกฎ อีกอย่างร่างกายพวกพี่มันชินแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอก แต่เธอรับไม่ไหวหรอก ลุกขึ้นเถอะ”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบทันที เสียงชัดเจนกว่าที่เคย

“จะให้หนูยืนดูพวกพี่รับโทษ…โดยไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง” เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ที่พวกพี่ปล่อยหนูกลับไป…ก็เพราะสงสารหนูไม่ใช่เหรอคะ ทั้งหมดมันเริ่มจากคำโกหกของหนูเอง”

“ไอริน…ไม่ต้องโกหกเพื่อพวกพี่หรอก” โคลเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเข้ม

ไอรินถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างจนปัญญา

“ทำไมกันนะ…พอหนูพูดความจริงพวกพี่กลับไม่มีใครเชื่อ แต่ตอนโกหก…กลับเชื่อกันง่าย ๆ”

“แล้วอีกอย่าง…เมื่อวานนี้ หนูก็ไม่ได้ถูกบังคับอะไรค่ะ หนูเต็มใจเอง!”

ด้วยความเหลืออด ไอรินจึงได้สารภาพทุกอย่างออกมาอย่างหมดเปลือกอย่างลืมตัว ซึ่งคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาของไอรินทำให้อาเธอร์หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยืนอมยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะในที่สุดลูกน้องทั้งสองของเขาก็คงเลิกเข้าใจผิดกันเสียที

ขณะที่โคลกับโนอาห์นิ่งงันไปทันที สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ทั้งตกใจกับความจริงที่ไอรินพูด ทั้งรู้สึกผิดกับเจ้านายของตนที่พวกเขาไปเข้าใจเจ้านายผิด แถมยังล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวอีกด้วย

ไอรินที่เพิ่งได้สติจากการเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในหัวออกไป เธอจึงหันกลับมามองอาเธอร์ด้วยความอับอาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ กับแววตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมาอย่างไม่นึกปิดบัง

ในวินาทีนั้นเอง เธอก็เข้าใจขึ้นมาทันที

ถูกเล่นเข้าแล้ว…

ทั้งหมดมันคือแผนของเขาอย่างแน่นอน เป็นแผนที่กดดันเธอจนต้องยอมเปิดปากพูดความจริงออกมาด้วยตัวเอง และเธอก็…ติดกับเข้าอย่างจัง

“จะฟาดก็รีบฟาดสิคะ!” เธอเอ่ยออกมาเสียงแข็ง พยายามใช้ความหงุดหงิดกลบเกลื่อนความอับอายที่เอ่อล้น เพราะในตอนนี้…ความอายมันรุนแรงยิ่งกว่าความกลัวเจ็บเสียอีก

“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว”

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ อาเธอร์ก็เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ก่อนจะยื่นแส้คืนให้ลูกน้อง ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่จบลงไปแล้ว

“หมายความว่าไงคะ”

“ฉันไม่อยากใช้แส้ฟาดแล้ว” อาเธอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ฟาดไปก็ต้องรักษาแผลให้เธออีก ไม่คุ้ม แถมเสียเวลา…ในเมื่อเธออยากรับโทษนัก ฉันก็จะลงโทษเป็นอย่างอื่นแทน” พูดจบ เขาก็หันไปทางโคลกับโนอาห์

“ความผิดของพวกนายสองคน…ฉันจะติดบัญชีไว้ก่อน…ถึงเวลาเมื่อไหร่ ค่อยว่ากัน”

“ขอบคุณครับเจ้านาย” ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อม

“ทุกคน แยกย้ายไปทำงานของตัวเองได้แล้ว”

สิ้นคำสั่งของอาเธอร์ ลูกน้องรอบข้างก็ค่อย ๆ ทยอยสลายตัว ส่วนอาเธอร์ก็หมุนตัวเดินเข้าไปด้านในอย่างไม่รีบร้อน โดยที่มีไอรินรีบเดินตามไปติด ๆ ด้วยท่าทางการก้าวที่ดูประหลาดเล็กน้อย

“ท่านประธาน!” แม้บรรยากาศจะเริ่มคลี่คลาย ผู้คนต่างแยกย้ายไปตามหน้าที่ แต่เสียงของไอรินกลับยังคงเรียกความสนใจไว้ได้อย่างไม่ลดละ

“คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ!” เธอถามเสียงแข็ง

อาเธอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยแทบไร้อารมณ์

“แล้วฉันผิดตรงไหน…ในเมื่อคนที่เริ่มโกหกก่อนคือเธอ”

“ถึงอย่างนั้น แต่ท่านก็ยัง...!” ยังไม่ทันที่ไอรินจะพูดจบ อาเธอร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความขี้เล่น

“เรื่องขืนใจอะไรนั่น…มันไม่จริงสักหน่อย”

ฝีเท้าของอาเธอร์ชะลอก่อนจะหยุด แล้วหันกลับมาพร้อมสายตาคมที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ชัดเจน ราวกับตั้งใจจะทิ้งระเบิดใส่เธอโดยเฉพาะ

“เมื่อคืน...เป็นเธอไม่ใช่เหรอ ที่กอดรัดฉันแน่นจนไม่ยอมปล่อยเลยน่ะ” คำพูดตรงไปตรงมานั้นกระแทกเข้าใส่ไอรินเต็ม ๆ จนใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นในพริบตา

“หยุดพูดเลยนะคะ!”

“ทำไมล่ะ” เขาย้อนกลับทันที น้ำเสียงยังคงนิ่งเหมือนเดิม

“ก็ความจริงนี่”

ทั้งสองโต้เถียงกันไปมา ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่น้อย แต่น่าแปลกที่แม้ถ้อยคำจะเหมือนการปะทะ แต่บรรยากาศกลับไม่ได้ตึงเครียดอย่างที่ควรจะเป็น

ตรงกันข้าม...มันกลับคล้ายการหยอกล้อของคนสองคนที่สนิทสนมกันอย่างลึกซึ้ง ราวกับสามีภรรยาที่กำลังเถียงกันเรื่องเล็กน้อย มากกว่าจะเป็นเจ้านายกับลูกน้อง

ถ้อยคำของอาเธอร์ที่เมื่อครู่ยังฟังดูกดดัน ค่อย ๆ ผ่อนคลาย กลายเป็นน้ำเสียงหยอกเย้าแฝงความขี้เล่นโดยไม่รู้ตัว

จนเหล่าลูกน้องอดไม่ได้ที่จะหันมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย…ปนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่กำลังเห็น สายตาหลายคู่ยังคงจับจ้องแผ่นหลังของทั้งสองอย่างไม่วางตา ก่อนจะเริ่มซุบซิบกันแผ่วเบา

เป็นความรู้สึกบางอย่างที่พวกเขาอธิบายไม่ถูก เหมือนจะเข้าใจ…แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา เหมือนจะเดาได้…แต่ก็ไม่มีใครกล้ายืนยัน

เจ้านายของพวกเขา คนที่เคร่งครัด เย็นชา และไม่เคยเปิดเผยท่าทีเช่นนี้ให้ใครเห็น…แม้แต่กับคนสนิทที่สุด กลับแสดงมันออกมากับผู้หญิงเพียงคนเดียว

แต่ท่ามกลางสีหน้าสงสัยของทุกคน นิตยากลับยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่แทบปิดไม่อยู่ ดวงตาเป็นประกาย ราวกับได้เห็นสิ่งหายากที่เฝ้ารอมาเนิ่นนาน

คุณชายของเธอ…ไม่ได้ยิ้มเช่นนั้นมานานแล้ว แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ไม่ใช่รอยยิ้มที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อรักษาภาพลักษณ์

และสิ่งนี้ มีเพียงคนที่เฝ้ามองเขามาโดยตลอดเท่านั้น…ถึงจะรู้ว่ามันได้เลือนหายไปนานเพียงใด

เรื่องเหล่านี้ มีเพียงคนที่เฝ้ามองเขามานานเท่านั้น ถึงจะรู้ว่ามันหายไปนานแค่ไหน

และในวันนี้ ราวกับเธอได้เห็นคุณชายตัวน้อย ผู้แสนอ่อนโยนในวันวาน…กลับมาอีกครั้ง แม้จะถูกเติมแต่งด้วยความเจ้าเล่ห์ตามวัยที่เติบโตขึ้นก็ตาม

นอกเหนือจากความเปลี่ยนแปลงของคุณชายแล้ว ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ชวนให้นิตยาประหลาดใจ นั่นก็คือหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องนอนของอาเธอร์

เพียงแค่เห็น…เธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง ทว่าเรื่องนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่ทำให้นิตยาตกใจนัก

แต่สิ่งที่น่าพิศวงยิ่งกว่าคือ เหล่าลูกน้องที่ไม่เคยกล้าขัดคำสั่งบัดนี้กลับเลือกทำเพื่อหญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ ถึงขั้นกล้าขัดคำสั่งของเจ้านายและเอ่ยปากปกป้องเธอ

หากเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความสำคัญใดเป็นพิเศษ เหตุใดโคลและโนอาห์จึงยืนข้างเธออย่างไม่ลังเลเช่นนั้น

นิตยาเก็บความสงสัยไว้ภายในใจ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย ราวกับกำลังสนุกกับความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ที่กำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างน่าจับตามอง

To be continued...