Masuk“จะไปทำงานแล้วเหรอคะ” สองเท้าชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น
“อืม เธอจะพาเด็ก ๆ ไปไหนก็ระวังตัวด้วย” เขาย้ำเรื่องนี้หลายครั้ง ไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจไหม “นี่ค่าขนม” เงินสดจำนวนหลายพันบาทถูกยื่นให้คนตรงหน้า แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธ
“ไม่เอาหรอกหนูมี ค่าเข้าสวนสนุกแค่ไม่กี่บาทเองค่ะ”
“...”
“ไม่ต้องมาเงียบใส่เอาเงินของคุณเก็บไป” บอกปฏิเสธพร้อมกับเก็บเงินใส่กระเป๋าของเขาตามเดิม “คุณแพ้อะไรไหม เช่นอาหารทะเล ถั่ว แป้ง อะไรทำนองนี้”
“ถามทำไม”
“เผื่อลูกแพ้เหมือนคุณไง หนูจะได้ระวังถูกเรื่องอาหารการกิน”
“ฉันไม่... แต่แม่เขาแพ้อาหารทะเล”
“น้องอาจจะแพ้หรือไม่แพ้ก็ได้ ยังไงหนูจะระวังนะคะ” เอ่ยบอกอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปทางเด็กชายที่นั่งเล่นอยู่ใกล้ ๆ “ป๊าจะออกไปทำงานแล้ว สวัสดีครับก่อนค่ะ”
“ครับ!” เสียงเล็กขานรับทันที ธัญกรถึงกับยิ้มออกมาเมื่อเห็นความน่ารักของลูกชายตัวเอง
“น้องต้องไหว้ด้วยค่ะ ทำแบบนี้” มือเรียวจับแขนเล็กสอนให้ยกมือไหว้ “สวัสดีครับ”
“ดีคาบ...”
“ครับ อยู่กับพี่น้ำแข็งนะเดี๋ยวป๊ามา” ธัญกรตอบกลับพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่
“ไม่เอา”
“ไม่เอาอะไร”
“ไม่เอาอะไรครับ คุณต้องพูดกับเขาเพราะ ๆ” น้ำแข็งแทรกขึ้น ได้ยินแบบนั้นเขาจึงพูดกับลูกใหม่
“ไม่เอาอะไรครับ เดี๋ยวป๊ามาตอนเย็นไง”
“เที่ยว”
“หนูจะไปเที่ยวเหรอครับ”
“ใช่”
“โอเค กลับบ้านเร็ว ๆ นะ”
ประโยคหลังนี้เหมือนว่าเขาจะบอกใครอีกคนมากกว่า
ออกจากบ้านด้วยความรู้สึกมากมายแต่จำใจต้องให้ความสำคัญกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในไม่กี่วันนี้ก่อน
“ไหนว่าไม่เข้าคลับไงครับ” ลุกซ์เอ่ย
“เปลี่ยนใจแล้ว”
“ทำไมผมรู้สึกว่าวันนี้นายอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”
“แล้วปกติฉันเป็นยังไง”
“เงียบครับ แล้วก็ชอบทำหน้านิ่ง ๆ”
เขาไม่เคยสังเกตตัวเองด้วยซ้ำ ถ้าไม่ถูกน้ำแข็งหลอกด่าเขาก็จะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นแบบไหน
You are mine มาเฟียคลับ
“เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว”
“คนของเรารายงานมาว่าทางนั้นเปลี่ยนผู้ถือหุ้นเป็นว่าเล่นเลยครับ เหมือนเวียนไปเรื่อย ๆ”
“อืม มันคงระวังตัวอยู่ตลอด”
“ช่วงหลังมานี้อีริคไม่ได้ควงใครเป็นพิเศษ ตรงนี้ผมว่ามันแปลก”
“แปลกตรงไหน มันไม่ควงใครก็แสดงว่ามันมีตัวจริงแล้วไง ไปสืบมาให้ได้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร”
“ครับนาย”
“คิดจะทำอะไร” ธีรฉัตรเอ่ยหลังจากที่ฟังอยู่นาน “คิดหน้าคิดหลังให้ดีนะ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“ไม่มีทางพลาดเป็นครั้งที่สองแน่นอน”
“ใช่สิ เพราะถ้าพลาดครั้งนี้คือมึงตาย”
“กูไม่ตายหรอก มันนั่นแหละที่จะตาย”
“มีอะไรให้ช่วยบอกได้นะ กูพร้อมเสมอ”
“มึงได้ช่วยกูแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”
ธุรกิจของเขามีมากมาย ถูกกฎหมายบ้างผิดกฎหมายบ้างปะปนกันไป เรื่องความขัดแย้งมีมาเรื่อย ๆ เขาไม่ยุ่งกับใครแต่คนอื่นต่างหากที่มายุ่งกับเขาเอง
“ฉันไม่ยอมเสียเธอไปฟรี ๆ แน่... ธาวินต้องมีทุกอย่างที่เขาควรมี”
แม่ของธาวินคือผู้หญิงคนเดียวที่เขารักสุดหัวใจ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความผิดพลาดของตัวเขาที่ประมาทศัตรูมากเกินไป จนถึงวันนี้เขายังคงโทษตัวเองอยู่เสมอ ทางเดียวที่จะทำให้รู้สึกผิดน้อยที่สุดคือเลี้ยงดูธาวินให้ดี ให้เขาเติบโตอย่างมีความสุขตามคำที่แม่เขาขอไว้
ติ๊ง!
[รูปภาพ]
[วิดิโอ]
[หนูบอกแล้วว่าให้มาด้วย]
ภาพที่ส่งมาคือลูกชายของเขากำลังยิ้มหัวเราะอย่างร่าเริง และมันทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ไปยังไง มีคนไปด้วยหรือเปล่า”
[มากับพี่ลีโอค่ะ แต่หนูไล่ให้เขาไปรอที่อื่นแล้ว หนูไม่ชอบให้ใครมานั่งเฝ้า รู้สึกกดดัน]
“พี่ลีโอ?”
[เขาบอกว่าเขาชื่อลีโอ หรือยังไง ไม่ใช่คนของคุณเหรอคะ]
“ใช่ แค่แปลกใจที่เธอเรียกพี่”
ระหว่างวันแจ้งเตือนข้อความเข้าอยู่ตลอด รูปภาพบ้าง คลิปวิดิโอบ้าง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของลูกช่างเหมือนแม่ของเขาเหลือเกิน
“มุมนี้คล้ายคุณธิดาอย่างกับฝาแฝด” ลุกซ์พูดขึ้น
“ดีแล้วที่เหมือนแม่”
“จะว่าไปแล้วพวกเราไม่ค่อยเห็นน้องวินหัวเราะเลยนะครับ”
“อืม ... ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติซะอีก แต่เห็นแบบนี้แล้วฉันคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่”
“นายต้องขึ้นเงินเดือนให้คุณน้ำแข็งแล้วนะครับ”
“เพิ่งทำงานก็จะให้ขึ้นเงินเดือนแล้วเหรอ นายนี่มันยังไง”
“ไม่รู้สิ ผมรู้สึกว่าผลลัพธ์มันต้องออกมาดี”
“...” เขาเงียบพลางใช้ความคิดไปด้วย “เราไปสวนสนุกกันไหม”
“ครับ ผมกำลังอยากเล่นบ้านลมอยู่พอดี”
“เฮ้อ!”
ละทิ้งทุกอย่างแล้วหันมาสนใจลูกชายสุดที่รักของเขาแทน
มาถึงห้างสรรพสินค้าก็เห็นลีโออยู่ที่ลานจอดรถไม่ได้อยู่บริเวณสวนสนุกอย่างที่เขาคิด
“ไอ้ลี!” ลุกซ์ขึ้นเสียงใส่อย่างไม่พอใจเขารู้สึกว่าน้องชายตัวเองกำลังบกพร่องในหน้าที่
“ใจเย็นไอ้พี่ชาย”
“มึงติดเล่นอีกแล้วนะ”
“ผมเปล่าสักหน่อย พี่ลองเข้าไปสิเดี๋ยวพวกพี่ก็รู้เอง” ลีโอตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ “อย่าซีเรียส ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเลยครับ”
ใช้เวลาไม่นานเขาก็หยุดยืนอยู่บริเวณสวนสนุกแล้ว ดวงตาคู่คมมองหาคนตัวเล็กแม้ว่าเธอจะหันหลังให้แต่เขาก็จำได้
“เข้าไปในนั้นไหมครับ”
“นายจะเล่นบ้านลมหรือไง”
“ก็น่าสนุกดีนะ”
“เชิญตามสบาย” เขาว่ายิ้ม ๆ แล้วนั่งรอในร้านเบเกอรี่ที่อยู่แถวนั้น
นานนับชั่วโมงที่เขาเฝ้ามองเด็ก ๆ สีหน้าของธาวินดูมีความสุขมาก อีกทั้งยังพูดคุยไม่หยุดปากด้วย นี่คงเป็นความสุขที่เขาไม่เคยมองเห็นสินะ
“ว่าแต่ผม เห็นไหมพวกพี่ก็ไม่กล้าเข้าไป” ลีโอเอ่ย
“ทำไมจะไม่กล้ากูเข้าไปมาแล้ว” ลุกซ์เถียงกลับไปบ้าง
“มองรอบ ๆ ครับไอ้พี่ชาย ในนั้นมีแต่เด็กกับแม่เด็กเท่านั้นแหละ ขืนเข้าไปด้วยก็กลายเป็นผัวมาเฝ้าลูกเมียพอดี ไม่เอาด้วยหรอกผมยังโสด”
“เออว่ะ จริงด้วย”
“ปะป๊า” มัวแต่สนใจลีโอจนไม่ทันสังเกตว่าน้ำแข็งเดินมาทางนี้แล้ว
“เหงื่อท่วมเชียว” เขาว่าพร้อมกับใช้ฝ่ามือซับเหงื่อตามใบหน้าให้ลูก
“เอาน้ำ”
“นี่ค่ะ” น้ำแข็งเอ่ยพร้อมกับยื่นน้ำเปล่าให้แต่เด็กชายกลับปฏิเสธ
“เอานู้น” มือเล็กชี้ไปที่แก้วกาแฟของผู้เป็นพ่อ
“น้องกินไม่ได้ค่ะนั่นกาแฟมันขมมาก แต่น้องกินอันนี้ได้นะ” เธอว่าพร้อมกับสั่งช็อกโกแลตเย็นแก้วใหม่ให้ทั้งธาวินและน้ำขิง รอแค่ไม่นานก็ได้แล้ว “กินทีละน้อย ๆ นะคะ” เด็กชายพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะลิ้มลองรสชาติด้วยความอยากรู้
แคก แคก
“ชื่นใจ”
“น้องชื่นใจ... แหมคำพูดเยอะซะด้วย”
ทุกอย่างอยู่ในสายตาของธัญกรทั้งหมด เขาค่อนข้างมั่นใจว่าผู้หญิงตรงหน้าสามารถเป็นพี่เลี้ยงที่ดีให้กับธาวินได้ เธอใส่ใจทุกรายละเอียดไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล็กน้อย และเป็นอีกคนที่กล้าตำหนิเขา กล้าด่า กล้าเตือนสติ
“หมดเวลาแล้วเรากลับบ้านกันดีกว่าเนอะ”
“ไม่เอา”
“แล้วน้องจะเอาอะไรคะ” เธอเริ่มต่อรองเมื่อเห็นว่าธาวินแสดงอาการไม่พอใจออกมา “ตรงนั้นมีขนมเยอะเลยเราไปซื้อขนมกันดีกว่าไหม”
“ไป” สีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้าอยู่บ้านนี่ร้องบ้านแตกไปแล้วนะครับเวลาถูกขัดใจ” ลุกซ์เอ่ย
“เราต้องอธิบายให้เขาเข้าใจค่ะ แต่อย่างว่าแหละปะป๊าของเขาตามใจไว้เยอะแถมยังไม่ค่อยใส่ใจอีก”
“อ้าว... ทำไมวนมาที่ฉันอีกแล้วล่ะ”
“เดี๋ยวคุณก็รู้ทำไม”
วันเวลาเดินไปตามหน้าที่ของมัน งาน เงิน ความรัก ทุกอย่างผลิบานแบบคาดไม่ถึงเลยทีเดียว “หนูเหนื่อยจัง” ภรรยาคนสวยเริ่มบ่นด้วยขนาดหน้าท้องของเธอที่ใหญ่ขึ้นมันทำให้เจ้าตัวใช้ชีวิตลำบาก “อีกไม่นานก็คลอดแล้วเธออดทนหน่อยนะ” ประโยคทำนองนี้ถูกพูดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนคนฟังรู้สึกเบื่อหน่าย“อยากคลอดวันนี้เลยค่ะ”“ไม่ได้! แม่จะคลอดอย่างเดียวเลย” น้ำขิงที่ฟังอยู่ค้านขึ้นมาบ้าง “พูดเล่นไปอย่างนั้นแหละ” เธอตอบเสียงเรียบเหมือนไม่คิดอะไรแต่ในใจไม่ใช่แบบนั้นเลย “มันเป็นยังไงไหนว่ามาซิ” ธัญกรถามขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นท่าทีเบื่อหน่ายของเมียรัก“อึดอัดค่ะ ปกติหนูทำอะไรด้วยตัวเองตลอดแต่นี่ขนาดแค่จะเข้าห้องน้ำยังต้องให้คนช่วยพยุง หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระคนอื่น” “ใครบอกว่าเมียเป็นภาระ” “ไม่มีใครบอก หนูพูดเอง” น้ำเสียงใสยังคงตอบกลับด้วยท่าทีออดอ้อน “แล้ววันนี้คุณไม่ไปทำงานหรือไง” “ให้ลุกซ์ไปแทนแล้ว” ทุกวันยังคงเหมือนเดิม เขาไม่มีเรื่องผู้หญิงมากวนใจเธอเลยจะมีก็แต่เรื่องงานที่เข้ามาผิดจังหวะเท่านั้นเอง ในส่วนของอีริคเขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ธุรกิจที่ทำร่วมกันกำลังเติบโตไปด้วยดี เรื่องผิดพลาดในอดีตต่างฝ
ภายในระยะเวลาสองปีชีวิตฉันเปลี่ยนไปหลายอย่างมาก เรื่องที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็ดันเกิดขึ้นจนตั้งตัวไม่ทัน “แม่มีน้องเหรอ” มัวแต่เหม่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้สังเกตว่าน้ำขิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “คุณพ่อบอกว่าแม่มีน้อง” “ใช่ค่ะ” นึกคำพูดไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะอธิบายให้ลูกฟังแบบไหน แต่พอเห็นรอยยิ้มของน้ำขิงแล้วมันก็คลายความกังวลไปได้เยอะ “กับคุณลุงใช่ไหมคะ แม่เป็นแฟนกับคุณลุงใช่ไหม”“แฟนเหรอ แฟนก็แฟน”“คิกคิก”“หัวเราะอะไร ดีใจอะไรขนาดนั้น”“หนูจะได้เป็นพี่สาวแล้วนะ” “อยากเป็นพี่สาวเหรอ”“ใช่!” น้ำขิงยังคงพูดไปยิ้มไป “พี่อลิซก็มีน้องนะ หนูจะเป็นพี่สาวเหมือนกัน” “งั้นเหรอ แล้วถูกคุณย่าดุบ้างหรือยัง” ว่าจะถามหลายครั้งลืมตลอด “ไม่ดุค่ะ ย่าใจดีมาก”“อยู่บ้านเขาต้องเกรงใจเขาให้มาก ๆ นะ ทำตัวดี ๆ อย่าให้ใครมาว่าเราได้ว่านิสัยไม่ดีกินไม่เก็บไม่ล้างไม่สะอาด”“หนูทำตลอดแต่ส่วนมากพี่แม่บ้านจะทำให้”“นั่นแหละ เรายิ่งต้องเกรงใจเขาให้มาก ขอบคุณค่ะขอโทษค่ะ ใช้คำนี้ให้ชิน ให้เป็นเรื่องปกติ”“เข้าใจแล้วค่ะ” “แล้วนี่ใครมาส่ง”“คุณพ่อค่ะ น่าจะคุยกับคุณลุงอยู่ข้างล่าง” คุยกับน้ำขิงต่ออีกนิดหน่อยฉั
หลายเดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์วันนั้นเรื่องราวของเขาดังสะพัดไปทั่ว โดยเฉพาะแวดวงในธุรกิจ แน่นอนว่ามันเป็นไปตามความต้องการของเขา “หนูมีปืนด้วย” เสียงเล็กดังขึ้นพร้อมกับอวดปืนของเล่นกระบอกใหม่ที่อีริคซื้อให้ “ใครซื้อให้ครับ”“พ่อซื้อให้เลย” “เหรอ ... แล้วแบบนี้ป๊าจะให้อะไรหนูดีนะ ปืนก็มีแล้ว ของเล่นอื่นก็เต็มไปหมด”“น้อง”“อะไรนะ” เขาถามย้ำอีกครั้งเพราะไม่มั่นใจว่าได้ยินผิดหรือเปล่า “น้องไง พี่มีน้องตรงนี้แล้วก็ตรงนี้” ไม่พูดเปล่านิ้วเล็กยังจิ้มลงบริเวณหน้าท้องของพี่เลี้ยงคนสวยที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ อีกด้วย “สองคนเลยเหรอ”“ใช่! ข้างนี้ผู้หญิงข้างนี้ผู้ชาย” พูดไปก็ยิ้มไปตามประสา แต่คนฟังอย่างน้ำแข็งกลับนิ่งไปแทน “หนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” พูดจบเธอก็ลุกออกไปทันที คล้อยหลังน้ำแข็งเขาใช้ความคิดอยู่หลายนาที ทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาไม่เคยป้องกันเลย และตัวเธอเองก็ไม่เคยค้านเรื่องนี้ “ลูกศร”“ค่ะคุณธัญ”“ผมอยากได้ที่ตรวจครรภ์” เขาพูดพร้อมกับยื่นเงินให้“ตอนนี้เหรอคะ”“ใช่!”“สักครู่นะคะ” แม่บ้านรับคำสั่งแล้วรีบออกไปซื้อที่ร้านขายยาใกล้บ้านทันที ราวครึ่งชั่วโมงที่ตรวจครรภ์จำนวนห้าอันก็อยู่ในม
You are mine มาเฟียคลับ“มีอะไรผิดปกติไหม” “ไม่มีครับ แต่นายใหญ่เตือนมาให้คุณระวังตัวเป็นพิเศษ”“อืม”“ผมคิดว่ามันคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก”“แต่ฉันคิดว่ามันจะทำนะ” เขาบอกออกไปตามความรู้สึกของตัวเอง “ให้คนตามดูน้ำแข็งไว้ มีอะไรไม่ชอบมาพากลจัดการได้เลย”“ครับนาย” ตั้งแต่เลิกสนใจอีริคเขามีเวลาสนใจเรื่องอื่นมากขึ้น โดยเฉพาะคู่แข่งที่จ้องจะเล่นงานเขาอยู่ตลอดเวลา “เชือดไก่ให้ลิงดูเคยได้ยินไหม” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยพลางเหยียดยิ้มให้กับเรื่องที่วิ่งวนอยู่ในความคิด “ใครก็ช่างที่ยุ่งกับเราจัดการมันได้เลย ไม่คุย ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถ้ากล้าลองดีก็มา”“ครับ” ลุกซ์รับคำสั่งแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง เขารักตัวแต่ไม่กลัวตาย สำหรับธัญกรแล้วเขาสามารถให้ได้แม้กระทั่งชีวิต หลายวันผ่านไปวันเวลาเดินไปตามหน้าที่ของมัน ทุกอย่างดีขึ้นตามลำดับแต่การใช้ชีวิตของเขายังคงเหมือนเดิม ต่างกันตรงที่ตอนนี้ต้องคอยดูแลคนตัวเล็กเป็นพิเศษเท่านั้นเองครืด ... ครืด ...สายเรียกเข้าแทรกเข้ามาระหว่างที่เขากำลังประชุมอยู่ ปลายสายคือน้ำแข็งซึ่งปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยโทรหาเขาสักเท่าไหร่ถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ว่ายังไงครับ”(
“ยิ้มอะไรล่ะคะ” ฉันถามคุณธัญที่ตอนนี้เขาเอาแต่มองฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่แบบนั้น “เปล่า”“ไม่ต้องมายิ้มอยู่ไปเอาชุดใหม่มาให้หนูเลย” “พอเป็นเมียแล้วสั่งอย่างเดียวเลยนะ”“ไม่ได้สั่งแค่บอกเฉย ๆ”“เถียงเก่ง” บ่นพึมพำแต่ก็ออกจากห้องไปเพื่อหาชุดใหม่มาให้ฉัน นานหลายนาทีที่ฉันมองตัวเองผ่านกระจก ความรู้สึกตอนนี้คืออะไรฉันยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ...ช่วงสายเราเดินทางกลับกันค่ะ ก่อนเข้าบ้านไม่ลืมแวะไปรับน้องวินที่บ้านของคุณธีร์ด้วย “โอ้โห...” เสียงทักทายดังขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรเป็นคำพูดออกมา มีเพียงรอยยิ้มและสายตาอะไรไม่รู้ที่มองฉันกับคุณธัญสลับกัน“อย่าแซว” คุณธัญพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน “ลูกล่ะ”“หลับอยู่ในห้องรับรองโน่น”“รอให้ตื่นก่อนแล้วกัน” เขาตอบเสียงเรียบแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาพี่ลุกซ์ เลิกสนใจคุณธัญแล้วมองสำรวจไปรอบบริเวณตัวบ้านแทน ที่นี่กว้างมากแถมรอบนอกยังมีสวนหรืออะไรสักอย่างอยู่ด้วย ฉันมองไม่ออกค่ะรู้แต่ว่ามันมีทางเดินเข้าไป ดูลึกลับน่าค้นหายังไงไม่รู้สิ “เหม่ออะไร” “ในนั้น...” “สวนสัตว์ไอ้ธีร์ ไม่มีอะไรให้สนใจหรอก” เขาพูดแบบขอไปทีเหมือนไม่อยากให้ฉัน
“ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่คะ” คนตัวเล็กค้านขึ้นเมื่อเส้นทางของรถมันเปลี่ยน “คุณจะไปไหนช่วยเกรงใจชุดแม่บ้านของหนูด้วย” ได้ยินแบบนั้นเขาจึงเหลือบมองเธอเล็กน้อย เสื้อรัดรูปกับกางเกงขาสั้นแค่นั้น “ไม่มีใครสนใจหรอกเธอคิดมากไปเอง” “คุณก็พูดได้สิ ตัวเองหล่ออย่างกับเจ้าชาย” “เข้าใจประชดแฮะ” แค่เพียงไม่นานรถก็จอดที่รีสอร์ตของเขา “ค้างที่นี่นะ เรื่องชุดฉันให้คนเตรียมไว้แล้ว”“ค่ะ” มองสำรวจไปรอบบริเวณเงียบสงัดเพราะยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ มีเพียงเขากับลูกน้องไม่กี่คนเท่านั้นที่มาพัก“มองหาอะไร”“เปล่าค่ะแค่รู้สึกว่ามันน่ากลัว” “ไม่หรอกเธอคิดมากไปเอง” พูดจบก็เดินนำมายังห้องพัก “นอนด้วยกันไหม หรือเธอจะนอนห้องโน้นก็ได้นะ”“...” มองชั่งใจอยู่หลายนาทีแต่สุดท้ายก็ข้ามผ่านความกลัวไปไม่ได้ “นอนด้วยค่ะเดี๋ยวผีหลอก”“ไร้สาระ” ถึงกับส่ายหน้าให้เลยทีเดียว “มีเตียงเดียวถ้าไม่นอนพื้นก็คงต้องนอนกับฉัน”“มันก็คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง” ตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนักแล้วเดินสำรวจไปทั่วบริเวณห้อง “ที่นี่กว้างกว่าที่โน่นอีกนะคะ”“ที่กาญจนบุรีอะเหรอ”“ใช่ค่ะ”“ธรรมดาที่นั่นมันมีพื้นที่จำกัด” “แต่รูปทรงคล้ายกัน บ่งบอกถ







