- 13 - น้องเจอเรื่องแย่ๆมาเยอะ

 

ยามเย็นที่คณะนิเทศศาสตร์วันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะมีดาราดังมาเยือน แต่เป็นเพราะรถสีดำขลับคันเดิมมาจอดนิ่งสนิทรออยู่ที่หน้าตึก แต่ว่าสิ่งที่แปลกตาไปกว่าทุกวันคือข้างรถคันหรูนั้นไม่ได้มีเพียงภาคินที่ยืนกอดอกพิงรถ แต่กลับมีเตโชที่กำลังยืนเต้นตามจังหวะเพลงในหูฟัง และหมอกที่ยืนอ่านบทความวิชาการในไอแพดอยู่ข้างๆ ราวกับจะมาทัศนศึกษา

ไม่มีใครรู้เลยว่า เบื้องหลังการรวมตัวเฉพาะกิจของแก๊งวิศวะในวันนี้ เกิดขึ้นจากบทสนทนาอันแสนจริงจังในช่วงพักกลางวันที่ผ่านมา...

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ชั่วโมงก่อน ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์

ภาคินนั่งจ้องจานข้าวหน้าเนื้อตรงหน้าโดยไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความวุ่นวายภายในใจ แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบปานผิวน้ำกลับมีความสับสนพาดผ่านจนเพื่อนสนิททั้งสองต้องละสายตาจากจานข้าวมามองหน้ากัน

“เป็นอะไรของมึงวะไอ้คิน? ข้าวไม่อร่อย หรือเนื้อมันเหนียวไป?” เตโชเอ่ยถามพลางเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ ภาคินนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังจนน่าประหลาด

“...พวกมึงว่า ปกติเวลาคนเราอยากให้ใครสักคนร่าเริงขึ้น ต้องทำยังไง?”

คำถามนั้นทำให้เตโชถึงกับสำลักน้ำซุป ส่วนหมอกก็เกือบจะทำไอแพดหลุดมือ ทั้งคู่มองหน้าภาคินราวกับเห็นสัตว์ประหลาดเพิ่งพูดภาษาคนได้

“ไอ้คิน... อย่าบอกนะว่ามึงกำลังพูดถึงน้องพะแพง?” เตโชเริ่มแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“โอ้โหภาคินของเราเริ่มศึกษาเรื่องหัวใจแล้วเหรอวะเนี่ย? อยากให้เมียเด็กมีความสุขว่างั้น?” ภาคินมองค้อนกลับไปด้วยสายตาเย็นเยียบจนเตโชต้องหุบปากฉับ

“กูถามเฉยๆ น้องเขาเจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะ...”

“ถ้าอยากให้ผู้หญิงร่าเริง มึงต้องพาน้องไปเที่ยวครับเพื่อน” หมอกสรุปด้วยน้ำเสียงวิชาการ

“พาน้องไปห้าง ไปหาของอร่อยกิน ไปเล่นอะไรที่มันปลดปล่อยความเครียด แค่นี้รอยยิ้มก็มาแล้ว”

นั่นคือที่มาที่ทำให้ภาคินตัดสินใจว่าวันนี้เขาจะพาพะแพงไปเที่ยวเล่นแต่ด้วยความที่เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงและไม่เคยจีบใครอย่างเป็นทางการ ภาคินเลยรู้สึกไม่มั่นใจจนต้องลากเพื่อนสนิททั้งสองคนติดสอยหอตามมาด้วยในเย็นวันนี้

 

ปัจจุบัน ณ หน้าคณะนิเทศศาสตร์

เมื่อพะแพงเดินลงมาจากตึกด้วยใบหน้าที่ยังคงติดความหม่นหมองจากบทสนทนาข่มขู่ของมินตราเมื่อเช้า เธอถึงกับชะงักเมื่อเห็นคณะกรรมการชุดใหญ่ยืนรออยู่

“พี่ภาคิน... พี่เตโช พี่หมอก?” พะแพงเอ่ยชื่อทีละคนด้วยความงุนงง

“ทำไมวันนี้มากันครบเลยล่ะคะ?”

“วันนี้นายของพวกพี่จะพาไปเปิดหูเปิดตาครับน้องพะแพง!” เตโชรีบกระโดดเข้ามาคว้ากระเป๋าผ้าของเธอไปถือไว้อย่างวิสาสะ

“ไปครับ ขึ้นรถ! วันนี้พวกพี่จะพาไปทัวร์สวรรค์บนดินย่านสุขุมวิท!” พะแพงมองไปทางภาคินที่ยังคงทำหน้านิ่ง แต่เขากลับเป็นคนเปิดประตูเบาะหน้าให้เธอพร้อมพยักหน้าให้น้อยๆ เป็นเชิงบอกว่า ‘ขึ้นรถเถอะ’

บรรยากาศภายในรถวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการก่อกวนของเตโชที่พยายามเล่าเรื่องตลกให้พะแพงฟังตลอดทาง โดยมีหมอกคอยเสริมมุกเป็นระยะ

พะแพงเริ่มคลายความกังวลและเผลอหัวเราะออกมาจริงๆ เมื่อเตโชเล่าเรื่องวีรกรรมการหลับในห้องเรียนของภาคินสมัยปีหนึ่ง ภาคินที่กำลังขับรถอยู่แอบชำเลืองมองรอยยิ้มเล็กๆ ของคนข้างกายผ่านกระจกมองหลัง มุมปากของเขายกขึ้นจางๆ อย่างที่ไม่มีใครทันสังเกต

เมื่อถึงห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ภาคินพาพะแพงมุ่งตรงไปยังโซนเล่นเกมส์หรือลานเครื่องเล่นเกมขนาดใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีและเสียงดนตรีเร้าใจ

“เล่นเกมเนี่ยนะไอ้คิน?” หมอกถามอย่างขำๆ

“กูนึกว่ามึงจะพาน้องไปเดินพารากอนซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม”

“พะแพงไม่ชอบของพวกนั้น” ภาคินตอบสั้นๆ เขาเห็นสายตาพะแพงที่วาววับขึ้นเมื่อเห็นตู้คีบตุ๊กตาและเกมแข่งรถ เขารู้ดีว่าความสุขของเด็กสาวคนนี้ไม่ได้อยู่ที่มูลค่าของสิ่งของ แต่อยู่ที่การได้กลับไปเป็นเด็กที่ไร้ความกังวลอีกครั้ง

“เอาล่ะ! ในเมื่อจะเล่น ก็ต้องเล่นให้ยับ!” เตโชประกาศก้องพลางหันไปทางภาคิน

“ไอ้เฮ่ยคิน มึงไปแลกเหรียญมาดิ๊ เดี๋ยวพวกกูจะพาน้องพะแพงไปจองเครื่องแข่งรถคอย”

ภาคินพยักหน้า เขาเดินไปยังเคาน์เตอร์แลกเหรียญด้วยท่าทางสงบนิ่งประหนึ่งกำลังจะไปเซ็นสัญญาพันล้าน พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ถึงกับหน้าแดงเมื่อเห็นชายหนุ่มหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินเข้ามาหา

“แลกเหรียญครับ” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบพลางวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์

“รับกี่บาทดีคะคุณลูกค้า?” พนักงานถามด้วยเสียงสั่นเครือ ภาคินนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาคำนวณในใจว่าพะแพงน่าจะอยากเล่นหลายอย่าง และเขาก็ไม่อยากเดินมาแลกซ้ำหลายรอบ

“ห้าพันครับ”

“คะ...คัน? ห้าพันเหรอคะ?” พนักงานทวนคำด้วยความตกใจ

“เหรียญโทเคนห้าพันบาทนี่มันเยอะมากเลยนะคะคุณลูกค้า ปกติเขาแลกกันแค่สองสามร้อย...”

“ห้าพันครับ” ภาคินย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงกดต่ำที่ทรงอำนาจ จนพนักงานไม่กล้าซักไซ้ต่อ เธอรีบนำถุงผ้ามาใส่เหรียญโทเคนโลหะจนเต็มปรี่ เสียงเหรียญกระทบกันดัง กรุ๊งกริ๊ง สนั่นไปทั่วบริเวณ

ไม่กี่นาทีต่อมา ภาคินก็เดินกลับมาที่กลุ่มเพื่อนโดยในมือหิ้วถุงผ้าที่ดูหนักอึ้ง เขาตบถุงเหรียญลงบนโต๊ะข้างๆ เครื่องเล่นเกมดัง ปึก!

“เหี้ย!” เตโชอุทานจนลืมตัว

“นี่มึงแลกมาเท่าไหร่วะคิน?”

“ห้าพัน” ภาคินตอบหน้าตาย

“น่าจะพอเล่นถึงห้างปิด”

“มึงบ้าไปแล้วคิน ห้าพันเนี่ยนะ? เหรียญโทเคนห้าพันบาทมันเกือบพันเหรียญเลยนะเว้ย!” หมอกถึงกับเอามือกุมขมับ พะแพงยืนอ้าปากค้าง มองถุงเหรียญสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของภาคิน

“พี่ภาคินคะ... มันเยอะเกินไปค่ะ พะแพงเล่นไม่หมดหรอกค่ะ!”

“เล่นไม่หมดก็เอากลับบ้านไปหยอดกระปุก” ภาคินกล่าวพลางหยิบเหรียญกำใหญ่ออกมายัดใส่ในมือพะแพง

“ไปเล่นซะ อยากเล่นอะไรก็เล่น ฉันจะยืนดูอยู่ตรงนี้”

ในเย็นวันนั้น พะแพงลืมสิ้นทุกความหวาดกลัวต่อมินตรา ลืมสิ้นทุกความลับที่แบกไว้ เธอวิ่งร่าไปทั่วโซนเกมพร้อมกับเตโชและหมอกที่คอยกวนประสาทและท้าพนันแข่งเกมชูตบาส

ภาคินไม่ได้เล่นมากนัก เขาทำเพียงเดินตามหลังกลุ่มเด็กซนทั้งสามคน คอยส่งเหรียญให้พะแพงทุกครั้งที่เธอต้องการ และคอยบังผู้ชายคนอื่นไม่ให้มาเดินเบียดเธอ

ภาพของชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปวิศวะ ที่ยืนถือถุงเหรียญหนักอึ้งคอยส่งให้เด็กสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนคนรอบข้างสัมผัสได้ กลายเป็นภาพที่น่ารักและอบอุ่นที่สุดในเย็นวันนั้น

เมื่อถึงคราวที่พะแพงพยายามจะคีบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่แต่ไม่สำเร็จเสียที ภาคินก็เดินเข้าไปยืนซ้อนข้างหลังเธอ มือหนาของเขาเอื้อมมากุมมือเธอที่จับคันโยกเอาไว้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดที่ข้างหูขณะที่เขาช่วยเธอกดปุ่มลงล็อก

“กดตอนนี้...” เขากระซิบเบาๆ เมื่อขาเครนคีบตุ๊กตาขึ้นมาได้สำเร็จและหย่อนลงในช่องรับ พะแพงกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เธอหันกลับไปกอดภาคินโดยไม่ทันตั้งตัว

“คีบได้แล้วค่ะพี่ภาคิน! พะแพงทำได้แล้ว!”

ภาคินชะงักไปครู่หนึ่งกับอ้อมกอดที่แสนสดใสของเธอ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ ความเหน็บหนาวในหัวใจของเขาดูเหมือนจะมลายหายไปสิ้นเพียงเพราะเสียงหัวเราะของเด็กสาวคนนี้

“อิ่มใจจังวุ้ย... มีคนจ่ายเงินห้าพันซื้อความสุขให้เมีย!” เตโชตะโกนแซวมาจากตู้เกมข้างๆ จนพะแพงเพิ่งรู้ตัวว่ากอดเขาอยู่ เธอรีบผละออกด้วยใบหน้าที่แดงก่ำถึงลำคอ