- 9 - หวงของ

หลังจากรสชาติของเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมค่อยๆ เลือนหายไปจากปลายลิ้น ความเย็นฉ่ำของแอร์ในโรงอาหารวิศวะก็ถูกแทนที่ด้วยลมร้อนของยามบ่าย

ภาคินเดินมาส่งพะแพงที่หน้าทางเชื่อมตึกนิเทศศาสตร์ เขาหยุดก้าวแล้วหันมามองคนตัวเล็กที่ดูจะประหม่าทุกครั้งที่สายตาเขาเลื่อนไปสบ

“ตอนบ่าย... มีเรียนต่อใช่ไหม?” ภาคินถามเสียงเรียบ ท่าทางนิ่งสงบจนเดาอารมณ์ไม่ได้

“ค่ะ มีเรียนวิชาการแสดงพื้นฐาน แล้วตอนเย็นก็มีกิจกรรมรับน้องรวมอีกวันค่ะ” พะแพงตอบพลางกระชับสายกระเป๋าผ้า

“พี่ภาคินไปเรียนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเข้าสายเอา พะแพงขอบคุณสำหรับมื้อเที่ยงอีกครั้งนะคะ”

ภาคินเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้กล่าวคำลาหรือรับปากอะไร เขาเพียงแค่ยืนส่งจนร่างเล็กเดินลับหายเข้าไปในตึก ความนิ่งงันของเขาทำให้พะแพงคิดว่าเรื่องราวของการดูแลในวันนี้คงจบลงเพียงเท่านี้... แต่เธอคิดผิดไปอย่างมหันต์

เสียงกลองสันทนาการรัวจังหวะสนุกสนานสลับกับเสียงบูมคณะที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เหล่านักศึกษาปีหนึ่งในชุดนิสิตที่เริ่มเปรอะเปื้อนและใบหน้าแต้มด้วยแป้งฝุ่นกำลังนั่งล้อมวงกันเป็นกลุ่มใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะมีเพียงแค่ชาวนิเทศศาสตร์ กลับเกิดความสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ที่ทำให้กิจกรรมแทบจะหยุดชะงัก

“เห้ย... นั่นมันพี่ภาคิน วิศวะหรือเปล่าวะ?”

“ไม่ใช่แค่พี่คินนะเว้ย พี่เตโชกับพี่หมอกก็มาด้วย! พวกเขามาทำอะไรที่คณะเราเนี่ย?”

เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันทีเมื่อร่างสูงสง่าสามร่างในชุดช็อปสีกรมท่าเดินตัดผ่านลานกิจกรรมเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ภาคินเดินนำหน้าด้วยใบหน้าเฉยเมยราวกับเดินอยู่ในอาณาเขตของตัวเอง เขาไม่แม้แต่จะปรายตาดูป้ายห้ามเข้าหรือสายตาแปลกใจของรุ่นพี่คณะนิเทศฯ ที่พยายามจะเข้ามาทักทาย

เขามุ่งตรงไปยังม้านั่งไม้ตัวยาวที่ตั้งอยู่ขอบลานกิจกรรม ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นการทำกิจกรรมได้อย่างชัดเจนที่สุด

“สวัสดีค่ะพี่ภาคิน... ลมอะไรหอบมาถึงนิเทศคะเนี่ย?” รุ่นพี่สาวสวยคนหนึ่งพยายามใจกล้าเข้าไปแซวด้วยจังหวะทีเล่นทีจริง แต่ว่าภาคินกลับทำเพียงแค่ขยับสายตาคมกริบผ่านไปราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ เขาหย่อนตัวลงนั่ง กอดอกนิ่ง และใช้ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังจุดเดียว...จุดที่พะแพงนั่งก้มหน้าจนคางแทบชิดอก

พะแพงรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านแผ่นหลัง เธอรู้โดยไม่ต้องเงยหน้ามองว่าสายตาคู่นั้นกำลังแผดเผาเธออยู่ เพื่อนข้างๆ เริ่มสะกิดยิกๆ แต่เธอทำได้เพียงกำมือแน่นและหลบตาเขาอย่างถึงที่สุด ขณะที่อีกด้านหนึ่งมินตราที่ยืนอยู่ในกลุ่มรุ่นพี่ฝ่ายปกครองถึงกับกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นนูน มือเรียวกำแน่นจนเล็บแทงเข้าไปในฝ่ามือ

‘ทำไม... ทำไมถึงตามมันมาถึงนี่! พี่ภาคินไม่เคยสนใจกิจกรรมปัญญาอ่อนพวกนี้เลยด้วยซ้ำ!’ ความริษยาพุ่งพล่านในใจมินตราจนเธอแทบจะคุมสีหน้าไม่อยู่

“เอาล่ะน้องๆ ครับ!” เสียงรุ่นพี่นันทนาการประกาศผ่านไมค์เพื่อดึงความสนใจกลับมา

“กิจกรรมต่อไปคือโซ่ตรวนสัมพันธ์ กติกาคือเราจะสุ่มชายหญิงหนึ่งคู่มาผูกข้อมือติดกันด้วยด้ายมงคล และทั้งคู่ต้องใช้ปากคาบลูกปิงปองส่งต่อให้เพื่อนในกลุ่มโดยห้ามใช้มือสัมผัส! ใครทำตก... ต้องเริ่มใหม่และโดนทำโทษ!”

พะแพงใจหายวาบ เธอพยายามหดตัวให้เล็กที่สุด แต่เหมือนโชคชะตาหรือความตั้งใจของใครบางคนจะกลั่นแกล้ง

“คู่แรก... น้องพะแพงกับน้องแทน!”

แทนหนุ่มหน้าตี๋นิสัยดีในรุ่นเดียวกันเดินยิ้มแหยๆ ออกมา พะแพงจำใจต้องลุกขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ แต่ในทันทีที่เธอยืนขึ้น บรรยากาศรอบข้างกลับเย็นเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน ภาคินที่เคยนั่งพิงพนักอย่างผ่อนคลาย บัดนี้กลับยืดตัวตรง ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่แทนราวกับจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ

รุ่นพี่นำด้ายสีขาวมาผูกข้อมือของพะแพงและแทนเข้าด้วยกัน ระยะห่างที่ถูกจำกัดทำให้ไหล่ของทั้งคู่ต้องเบียดชิดกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ พะแพงหน้าแดงก่ำด้วยความอึดอัดใจ ไม่ใช่เพราะเสน่หาในตัวเพื่อน แต่เพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาจากม้านั่งไม้ฝั่งนู้น

“พะแพง... ไม่เป็นไรนะ เรามาพยายามกัน” แทนกระซิบให้กำลังใจ ทว่ามือของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาของเดือนวิศวะที่จับจ้องมา

“เริ่มได้!”

แทนคาบลูกปิงปองไว้ที่ปลายปาก ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงมาหาพะแพงเพื่อให้เธอใช้ปากรับต่อ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น พะแพงหลับตาปี๋ พยายามจะทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็วที่สุด แต่แล้วจังหวะที่ใบหน้าของแทนเข้าใกล้แก้มใสของเธอ ภาคินกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง!

โครม!

เสียงม้านั่งไม้ลั่นประท้วงทำให้ทุกคนสะดุ้ง ภาคินไม่ได้พูดอะไร แต่เขาเดินก้าวฉับๆ ตรงเข้ามายังกลางวงกิจกรรม ท่าทางคุกคามของเขาทำให้รุ่นพี่นิเทศที่เป็นคนคุมกิจกรรมถึงกับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

“พี่ภาคิน... มีอะไรหรือเปล่าครับ?” รุ่นพี่คนหนึ่งถามเสียงสั่น

ภาคินไม่ตอบ แต่เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพะแพงและแทน สายตาเย็นเยียบจ้องมองที่ด้ายสีขาวที่ผูกข้อมือทั้งคู่ไว้ ราวกับมันเป็นสิ่งสกปรกที่เขาต้องกำจัดทิ้ง

“กิจกรรมนี้... มันจำเป็นต้องใกล้ชิดขนาดนี้เลยเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกดดันทำให้ทั้งสนามเงียบกริบ

“คือ... มันเป็นประเพณีสืบต่อกันมาน่ะค่ะพี่คิน เพื่อความสามัคคี...” มินตราพยายามรวบรวมสติเดินเข้าไปอธิบายด้วยรอยยิ้มปั้นแต่ง

“ความสามัคคี หรือความสนุกบนความอึดอัดของคนอื่น?” ภาคินหันไปสบตามินตราด้วยสายตาที่ทำให้เธอถึงกับชะงักคำพูด

“พะแพงเจ็บแผลที่เข่าอยู่... การต้องมาโยกเยกส่งของแบบนี้ มันไม่ตลก”

เขาหันกลับมาทางพะแพง ก่อนจะหยิบกรรไกรจากมือรุ่นพี่แถวนั้นที่ถือค้างไว้ออกมา แล้วตัดด้ายที่ผูกข้อมือเธอกับแทนทิ้งอย่างไม่ใยดี!

“พี่ภาคิน!” พะแพงอุทานด้วยความตกใจ

“กลับ” ภาคินพูดสั้นๆ คำเดียวแต่เป็นคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัด เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของพะแพงแล้วดึงเธอออกมาจากวงล้อมทันที ท่ามกลางสายตาทั้งอึ้งทั้งงงของคนทั้งคณะ เตโชและหมอกที่เดินตามมาทีหลังทำเพียงแค่ยักไหล่ให้รุ่นพี่นิเทศอย่างปลงๆ

“โทษทีนะพี่ชาย เพื่อนผมมันหวงของไปหน่อย... กิจกรรมที่เหลือพวกพี่ก็ต่อกันเอาเองนะ”

ภาคินพาพะแพงเดินลิ่วออกมาจนถึงลานจอดรถที่เงียบสงบ เขาปล่อยมือเธอแล้วหันมาเผชิญหน้า พะแพงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสน ทั้งหวาดกลัวที่ความลับอาจจะแตก และทั้งหวั่นไหวกับท่าทางปกป้องที่เกินเลยความสัมพันธ์คนรู้จัก

“พี่ภาคินทำแบบนั้นทำไมคะ? เพื่อนๆ จะมองพะแพงยังไง...”

“จะมองยังไงก็เรื่องของเขา” ภาคินตอบเสียงห้วน แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับมีความพลุ่งพล่านที่ปกปิดไม่มิด

“เธอเป็นผู้หญิง... อย่าให้ผู้ชายหน้าไหนมาเข้าใกล้เกินหนึ่งฟุต โดยเฉพาะในกิจกรรมไร้สาระแบบนั้น”

“แต่พะแพงต้องทำกิจกรรมนะคะ...”

“หลังจากนี้ไม่ต้องทำ” ภาคินโน้มตัวลงมาใกล้จนพะแพงถอยหลังไปชนกับรถหรูของเขา

“ถ้าใครมีปัญหา ให้มันมาเคลียร์กับฉันที่วิศวะ... เข้าใจไหม?”

พะแพงอ้ำอึ้ง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ความดุดันของเขาในวันนี้ไม่ใช่ความเย็นชาที่น่ากลัว แต่มันคือความร้อนแรงที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางกั้นระหว่างเขากับเธอ

ในความมืดของลานจอดรถ พะแพงเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของภาคิน... เธอเห็นผู้หญิงที่กำลังจะตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ และเธอก็เห็นผู้ชายที่พร้อมจะทำลายโลกทั้งใบเพื่อรักษาเธอเอาไว้

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... มินตราที่แอบมองอยู่หลังเสาไฟ กำลังกำมือแน่นในแววตาเต็มไปด้วยความแค้นที่ไม่สามารถกักเก็บเอาไว้ได้ แม้จะเป็นคนคิดแผนนี้ขึ้นมด้วยตัวเอง แต่ใครจะไปคิดว่าคนอย่างภาคินจะสนใจเด็กผู้หญิงที่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยอย่างพะแพง