- 14 - ถ้าหยุดเวลาได้คงดี

ความสว่างจากโซนเกมเริ่มเลือนหายไปเบื้องหลัง เมื่อกลุ่มหนุ่มวิศวะร่างสูงใหญ่ที่ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า เดินตามร่างเล็กของเด็กสาวออกมาสู่ลานจอดรถ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความผ่อนคลายที่หาได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะสำหรับคนอย่างภาคินที่ปกติมักจะใช้ชีวิตอยู่ในตารางเวลาที่แม่นยำและตึงเครียด

“เล่นจนหมดแรงเลยนะมึง ไอ้คิน... นี่มึงยืนถือถุงเหรียญห้าพันบาทจนกล้ามแขนจะขึ้นแทนกล้ามอกแล้วนะ” เตโชแซวพลางบิดขี้เกียจเสียงดังลั่น

“ไปกินข้าวกันเถอะว่ะ หิวจนจะกินรถมึงได้ทั้งคันแล้ว วันนี้มึงจะพาน้องพะแพงไปเหลาร้านไหน? โอมากาเสะเจ้าดังที่ทองหล่อ หรือสเต็กหรูบนรูฟท็อป?”

ภาคินไม่ได้ตอบเพื่อนในทันที เขาหยุดเดินแล้วก้มลงมองพะแพงที่กอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่คีบมาได้ไว้แนบอก ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอมีเม็ดเหงื่อซึมตามไรผมเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสุข

“เธออยากกินอะไร?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลขึ้นกว่าทุกครั้ง

“เลือกร้านที่เธอชอบที่สุด... ไม่ต้องเกรงใจ”

พะแพงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกว้างจนตาหยี

“ถ้าอย่างนั้น... พี่ภาคินกับพี่ๆ ลองไปทานร้านประจำของแพงไหมคะ? มันอาจจะไม่หรูหรา ไม่ได้มีแอร์เย็นๆ เหมือนในห้าง แต่พะแพงรับรองว่ารสชาติหาจากที่ไหนไม่ได้แน่นอนค่ะ”

เตโชกับหมอกมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นภาคินพยักหน้าตอบตกลงโดยไม่ลังเล ทั้งคู่ก็ยอมเดินตามขึ้นรถไปโดยมีพะแพงเป็นคนบอกทาง

รถของภาคินค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากย่านธุรกิจที่ทันสมัย เลี้ยวเข้าสู่ซอยย่อยที่ลึกเข้าไปในย่านชุมชนเก่าแก่ กลิ่นอายของความเป็นเมืองเปลี่ยนเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยและเรียบง่าย จนกระทั่งพะแพงบอกให้ภาคินจอดรถริมถนนที่ค่อนข้างแคบ

“ร้านนี้ค่ะ... ก๋วยเตี๋ยวตาแว่น”

พะแพงชี้ไปทางร้านคูหาไม้เก่าๆ ที่มีแสงไฟจากหลอดตะเกียบส่องสว่างนวลตาอยู่ข้างทาง โต๊ะสแตนเลสสีเงินขุ่นและเก้าอี้พลาสติกสีสดใสตั้งเรียงรายอยู่บนฟุตบาท กลิ่นหอมของน้ำซุปเคี่ยวกระดูกหมูอบอวลไปทั่วบริเวณจนเตโชที่เดินลงจากรถถึงกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

“โห... น้องพะแพง ร้านนี้ดูคลาสสิกมากเลยนะเนี่ย” เตโชเอ่ยพลางมองสำรวจร้านที่ดูเก่าแก่จนสีไม้เริ่มหลุดลอก

“อ้าว! หนูพะแพง หายไปไหนมาหลายวันน่ะลูก ตาไมเห็นหน้าเลย” เสียงแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยความเอ็นดูดังมาจากหลังหม้อก๋วยเตี๋ยว ตาแว่นชายชราหน้าตาใจดีที่สวมแว่นสายตาหนาเตอะเงยหน้าขึ้นทักทายพลางคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นลูกค้าประจำ

“พะแพงไปเข้าโรงพยาบาลมานิดหน่อยค่ะตา แต่ตอนนี้หายดีแล้วค่ะ เลยพาพี่ชายมาทานของอร่อยฝีมือตาไงคะ” พะแพงวิ่งเข้าไปหาคุณตาอย่างสนิทสนม ท่าทางร่าเริงและเป็นธรรมชาติของเธอทำให้ภาคินที่ยืนมองอยู่ถึงกับอุ่นวาบในอก

คุณตามองข้ามไหล่พะแพงไปเห็นหนุ่มหล่อสามคนที่ดูภูมิฐาน ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

“โอ้โห... วันนี้พาแขกผู้ใหญ่มาซะด้วย มาๆ นั่งก่อนลูก เดี๋ยวตาจัดให้เป็นพิเศษเลย”

ภาคิน เตโช และหมอก หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กที่ดูขัดกับช่วงขาที่ยาวเหยียดของพวกเขา พะแพงอาสาสั่งเมนูประจำให้ทุกคนโดยไม่ต้องรอให้เปิดเมนู

“ตาคะ... เอาเส้นเล็กต้มยำหมูสับแบบพิเศษ 4 ชามเลยค่ะ ขอถั่วคั่วใหม่ๆ หนังหมูกรอบๆ เยอะๆ นะคะตา”

ไม่นานนัก ก๋วยเตี๋ยวชามโตที่ส่งควันกรุ่นก็มาวางอยู่ตรงหน้า เตโชที่ตอนแรกดูงงๆ กับร้านข้างทางเริ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาลองชิมน้ำซุปเป็นคนแรก ทันทีที่น้ำซุปร้อนๆ สัมผัสลิ้น ดวงตาของเขาก็เบิกพราวเป็นประกาย

“เชี้ยยย! อร่อยชิบหาย!” เตโชอุทานออกมาจนพะแพงหลุดขำ

“นี่มันรสชาติในตำนานชัดๆ น้องพะแพงทำไมไม่บอกพี่เร็วกว่านี้ว่ามีร้านเทพๆ แบบนี้อยู่ด้วย!”

เตโชก้มหน้าก้มตาโซ้ยก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อยจนเกือบสำลัก ก่อนจะชูมือบอกตาแว่น

“ตาครับ! ผมขอเบิ้ลอีกชามนะครับ เส้นใหญ่เย็นตาโฟเครื่องแน่นๆ เลยตา!”

ภาพรุ่นพี่วิศวะสายลุยที่กำลังเจริญอาหารอย่างหนักทำให้พะแพงหัวเราะออกมาอย่างสดใส รอยยิ้มของเธอในตอนนั้นมันดูจริงใจและไร้เดียงสาเสียจนทำให้บรรยากาศที่แสนธรรมดารอบตัวดูสว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

ภาคินที่ปกติเป็นคนกินยากและรักความสะอาดเป็นที่สุด กลับนั่งคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอย่างเงียบเชียบ รสชาติของอาหารที่ปรุงด้วยใจทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมพะแพงถึงรักร้านนี้นัก แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากกว่าก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า คือคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

ภาคินวางตะเกียบลงแล้วเท้าคางมองพะแพงที่กำลังเช็ดหน้าให้ตุ๊กตาหมีที่เผลอทำเปื้อนน้ำซุป ดวงตาคมปลาบของเขาไม่ได้มองไปที่อื่นเลยนอกจากใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มและขำไปกับวีรกรรมของเตโช

สำหรับภาคิน... รอยยิ้มของพะแพงคือสิ่งที่น่ามองที่สุดในโลก มันเป็นรอยยิ้มที่เขาอยากจะเก็บรักษาไว้ อยากจะให้เธอหัวเราะแบบนี้ไปตลอดกาล โดยไม่มีคราบน้ำตาหรือความหวาดกลัวมาเจือปนอีก

“มองน้องเขาจนตาจะทะลุแล้วมึง... เกรงใจพวกกูที่เป็นก้างขวางคอบ้างก็ได้นะไอ้คิน” หมอกที่สังเกตอาการเพื่อนมานานแกล้งเอ่ยแซวเสียงเรียบ

พะแพงชะงักหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ตัวว่าถูกภาคินจ้องอยู่ แต่ก่อนที่ภาคินจะทันได้ตอบโต้อะไร หมอกก็แกล้งเอื้อมมือไปปิดตาภาคินจากด้านข้าง

“ปิดตาไว้ก่อน กลัวน้องเขาจะละลายเพราะสายตามึงว่ะ มองเหมือนจะกลืนเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น”

“เล่นอะไรของมึงวะไอ้หมอก...” ภาคินเอ่ยเสียงเข้มพลางปัดมือเพื่อนออก ก่อนจะส่งมะเหงกไปเขกหัวหมอกไปหนึ่งทีดัง ปึก! จนหมอกต้องร้องโอย

“โห... นี่กูเพื่อนนะเว้ย คุยเรื่องวิชาการมึงก็นิ่ง แต่พอคุยเรื่องผู้หญิงมึงลงไม้ลงมือเลยเหรอวะ!” หมอกแกล้งโวยวาย

“กวนประสาท” ภาคินว่าพลางมองค้อนเพื่อน แต่แววตาที่เคยมืดมนเย็นชา กลับมีความขี้เล่นซ่อนอยู่จางๆ

พะแพงเห็นรุ่นพี่หนุ่มหล่อสามคนเถียงกันเหมือนเด็กๆ เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง ความขำขันกระจายตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสนิทและการดูแลที่อบอุ่นของรุ่นพี่ ทำให้เธอเผลอลืมความผิดบาปที่ตัวเองแบกไว้ไปชั่วขณะ

‘ถ้าเวลาหยุดอยู่ตรงนี้ได้ก็คงดี...’ เธอคิดในใจพลางลอบมองภาคิน

ในขณะนั้นเอง ภาคินส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้เธอ ยิ้มที่ไม่ได้มาจากการประดิษฐ์ แต่มาจากการที่เขาได้เห็นเธอมีความสุขจริงๆ

“ขำอะไรนักหนา... กินให้หมด แล้วเดี๋ยวจะไปส่งที่หอ” ภาคินบอกเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำซุปที่เลอะอยู่ที่มุมปากของพะแพงเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

สัมผัสนั้นทำให้พะแพงนิ่งงันไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอเห็นแววตาของภาคินที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม... มันเป็นความรู้สึกที่เธอกลัวที่สุด เพราะยิ่งเขาดีกับเธอมากเท่าไหร่ ความจริงที่รอวันเปิดเผยก็จะยิ่งทำร้ายเขาแรงขึ้นเท่านั้น

หลังกินเสร็จและร่ำลาตาแว่นที่แถมขนมหวานมาให้พะแพงอีกถุงโต ภาคินก็พาพะแพงกลับไปส่งที่หอพัก โดยมีเตโชและหมอกที่อิ่มจนแทบขยับไม่ได้นอนสลบอยู่ที่เบาะหลัง

“ขอบคุณสำหรับวันนี้มากนะคะพี่ภาคิน... ขอบคุณที่พาไปเที่ยว และขอบคุณที่ยอมไปทานร้านโปรดของพะแพงนะคะ” พะแพงบอกขณะยืนอยู่ที่หน้าหอพักไม้เก่าๆ ของเธอ

ภาคินลงจากรถมายืนตรงหน้าเธอ แสงไฟสีเหลืองนวลจากหน้าหอพักฉายให้เห็นเงาของเขาทาบทับร่างเล็ก

“มันคือร้านโปรดของฉันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ขอบใจนะที่พาไป” เขายื่นมือไปลูบผมมัดแกะของเธอเบาๆ “ฝันดีนะพะแพง... พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับ”

“พี่ภาคินคะ...” พะแพงเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ

“พี่ภาคินยิ้มบ่อยๆ นะคะ... เวลาพี่ยิ้ม พี่ดูดีกว่าตอนทำหน้าดุตั้งเยอะเลยค่ะ”

ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวใจเต้นผิดจังหวะเพราะคำพูดใสซื่อของเด็กสาว เขาไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แล้วเดินกลับขึ้นรถไปพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ยิ่งใหญ่กว่าการกินอาหารมื้อไหนๆ ในชีวิต

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... หลังจากเขาลับสายตาไป พะแพงกลับกอดตุ๊กตาหมีแน่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ

‘พี่ภาคินอย่าดีกับพะแพงนักเลยค่ะ... เพราะถ้าถึงวันที่พี่ต้องเกลียดพะแพง พะแพงกลัวว่าพี่จะไม่เหลือรอยยิ้มแบบนี้อีกต่อไป’

เสียงลมกลางคืนพัดผ่านซอยแคบๆ นำพาความหนาวเหน็บกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับความลับที่เริ่มบ่มตัวจนใกล้จะถึงเวลาปะทุ