- 10 - ถูกขัง

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา บรรยากาศรอบรั้วมหาวิทยาลัยโดยเฉพาะบริเวณรอยต่อระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะนิเทศศาสตร์ดูจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ข่าวลือของภาคินที่ไปเฝ้าพะแพงและลากตัวเอออกไปในวันลับน้องถูกพูดต่อไปจนทั่ว

ภาพของรถคันหรูที่มาจอดรอหน้าตึกนิเทศทุกเที่ยงวัน เพื่อรับเด็กสาวท่าทางซื่อๆ ไปรับประทานอาหารมื้อพิเศษที่โรงอาหารวิศวะกลายเป็นภาพชินตาที่สร้างความริษยาให้กับสาวๆ ค่อนมหาวิทยาลัย

ภาคินไม่เพียงแต่พาเธอไปกินข้าว แต่เขายังแสดงอำนาจการครอบครองอย่างเงียบเชียบด้วยการให้นั่งที่นั่งประจำของเขา และคอยสั่งอาหารพรีเมียมมาวางตรงหน้าเธอไม่ขาดสาย

สำหรับพะแพงสัปดาห์นี้เหมือนฝันที่น่าหวาดหวั่น เธอได้รับความอบอุ่นที่โหยหา แต่ในขณะเดียวกันเธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาจิกกัดที่ทิ่มแทงมาจากทุกทิศทาง โดยเฉพาะยามที่เธอต้องก้าวออกจากอาณาเขตการปกป้องของภาคิน

หลังจากมื้อเที่ยงที่แสนอบอุ่นจบลง ภาคินเพิ่งขับรถมาส่งพะแพงที่หน้าตึกเพื่อเข้าเรียนวิชาสุดท้ายของสัปดาห์ ทันทีที่รถหรูเคลื่อนตัวลับสายตาไป บรรยากาศรอบตัวพะแพงก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“แหม... นึกว่าซินเดอเรลล่าที่ไหน ที่แท้ก็แค่พวกหน้าไหว้หลังหลอก”

เสียงจิกกัดดังขึ้นจากหัวมุมตึก ก่อนที่ร่างของมินตราพร้อมลูกสมุนคู่ใจจะเดินเข้ามาขวางทางพะแพงไว้ ใบหน้าของมินตราเบี้ยวบูดด้วยความโกรธที่สะสมมาตลอดเจ็ดวัน

“ตามฉันมานี่!” มินตราไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของพะแพงแล้วกระชากอย่างแรงมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ท้ายตึกซึ่งมักจะปลอดคนในช่วงเวลานี้

“มิน! เราเจ็บ ปล่อยเถอะ!”

พะแพงพยายามขัดขืน แต่แรงของคนสามคนย่อมมากกว่า เธอถูกลากเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่มินตราจะเหวี่ยงร่างเล็กลงกับพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ

“เจ็บเหรอ? แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่แกทำ!” มินตราตวาดพลางย่างสามขุมเข้ามาหา

“แกเริ่มล้ำเส้นเกินไปแล้วนะพะแพง ฉันสั่งให้แกไปอ่อยเพื่อล้างหนี้ ไม่ใช่ให้แกไปทำตัวเป็นเจ้าของเขาแบบนั้น!”

“เราไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย พี่ภาคินเขา...”

“หุบปากชื่อเขาออกจากปากเน่าๆ ของแกซะ!” มินตราเงื้อมือขึ้นทำท่าจะตบ แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ตบแกไปก็เสียดายมือเปล่าๆ ในเมื่อแกชอบเรียกร้องความสนใจนัก... งั้นไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็นแกเลยเป็นไง?”

มินตราส่งสัญญาณให้ลูกเกดและนัตตี้ช่วยกันล็อกตัวพะแพง แล้วลากเธอออกจากห้องน้ำไปยังห้องเก็บของเก่าๆ ที่อยู่สุดทางเดินด้านหลังตึก ซึ่งเป็นห้องมืดที่ไม่มีหน้าต่างและเต็มไปด้วยเศษไม้และกองเอกสารเหลือใช้ ฝุ่นหนาเตอะปกคลุมทุกตารางนิ้วจนอากาศในนั้นดูขุ่นมัว

“มิน อย่าทำแบบนี้เลยนะ! เราขอโทษ... เราจะระวังตัวให้มากกว่านี้!” พะแพงอ้อนวอนด้วยความตื่นตระหนก เธอเกลียดที่แคบและมืดที่สุด

“สายไปแล้วจ้ะ... สำนึกผิดในกองฝุ่นนี่ไปก่อนก็แล้วกันนะ ถ้าฉันอารมณ์ดีเมื่อไหร่จะให้คนมาดู”

ปัง! เสียงประตูเหล็กปิดกระแทกดังสนิท ตามมาด้วยเสียงล็อกกุญแจจากภายนอก พะแพงทุบประตูสุดแรงพลางตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปในความเงียบเชียบของท้ายตึกที่ไร้ผู้คน อากาศที่น้อยนิดบวกกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายทำให้เธอเริ่มไอโขลกและหายใจลำบาก

ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูมาเพียงน้อยนิด... เธอไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเครื่องมือสื่อสาร มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินท่ามกลางกองขยะและความอ้างว้าง

17:30 น. หน้ามหาวิทยาลัย

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ภาคินจอดรถไว้ที่จุดนัดพบหน้าป้ายรถเมล์อย่างทุกที เขานั่งรออยู่ในรถอย่างใจเย็น แต่เมื่อเวลาผ่านไปสิบนาที ยี่สิบนาที จนกระทั่งรถเมล์เที่ยวที่พะแพงควรจะขึ้นแล่นผ่านไปคันแล้วคันเล่า ร่างเล็กที่แสนคุ้นตาก็ยังไม่ปรากฏตัว

ความนิ่งสงบของภาคินเริ่มสั่นคลอน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอที่ว่างเปล่า ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดใจที่เพิ่งนึกได้ว่า... เขาไม่มีทางติดต่อเธอได้เลย

‘ทำไมถึงลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้นะ’ เขาตำหนิตัวเองในใจ

ภาคินก้าวลงจากรถ ท่าทางที่ดูร้อนรนเล็กน้อยของเขาดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาเดินไปมาอยู่แถวหน้าประตูมหาลัย แววตาคมปลาบจับจ้องไปยังทางเดินที่มุ่งหน้ามาจากตึกนิเทศแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

“เห้ยไอ้คิน! ยังไม่กลับอีกเหรอวะ?” เตโชที่ขี่บิ๊กไบค์ผ่านมาทักขึ้นพร้อมกับหมอกที่ซ้อนท้ายมาด้วย

“พะแพงยังไม่มา” ภาคินตอบเสียงต่ำ แฝงไปด้วยความกังวลที่ปกปิดไม่มิด

“น้องเขาติดธุระคณะหรือเปล่า? หรือไม่ก็กลับไปแล้วมั้ง” หมอกตั้งข้อสังเกต

“พะแพงไม่เคยกลับก่อนโดยไม่บอก... และเธอก็ไม่มีโทรศัพท์”

ภาคินกล่าวเสียงพร่า ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาเป็นคนช่างสังเกต และสัญชาตญาณของเขากำลังบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ในขณะที่ภาคินกำลังจะตัดสินใจเดินกลับเข้าไปที่ตึกนิเทศ ร่างของมินตราก็เดินนวยนาดออกมาจากข้างในมหาลัย เธอจงใจจัดแต่งทรงผมและรอยยิ้มมาอย่างดีเมื่อเห็นภาคินยืนอยู่

“อุ๊ย... พี่ภาคิน ยังไม่กลับเหรอคะ? มารอใครหรือเปล่าเอ่ย?” มินตราเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ภาคินหยุดก้าว เขาหันมามองมินตราด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนคนฟังถึงกับขนลุก รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้เตโชและหมอกที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องถอยห่าง

“มินตรา... เห็นพะแพงไหม?” เขาถามตรงเข้าประเด็น น้ำเสียงกดต่ำจนดูน่าเกรงขาม

“พะแพงเหรอคะ?” มินตราแสร้งทำเป็นใช้ความคิด พลางปัดปอยผมอย่างใจเย็น

“เห็นว่าเลิกเรียนแล้วก็รีบวิ่งออกไปทางหลังมหาลัยนะคะ เห็นบอกว่ามีธุระด่วนที่บ้าน... ทำไมเหรอคะ? หรือว่ายัยนั่นลืมนัดกับพี่?”

ภาคินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมินตรา เขาเห็นความสั่นไหวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ม่านมายานั้น ภาคินไม่ใช่คนโง่ เขาอยู่กับโลกธุรกิจที่มีแต่โกหกมาตั้งแต่เด็ก เขาอ่านออกทันทีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังโกหก

“ธุระด่วน... ทั้งที่ไม่มีโทรศัพท์น่ะเหรอ?” ภาคินเค้นเสียงถาม

“ก็... อาจจะนัดไว้ก่อนแล้วมั้งคะ ยัยนั่นน่ะเห็นซื่อๆ แบบนั้น ความจริงอาจจะมีคนมารอรับอยู่ฝั่งนู้นก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะคะพี่ภาคิน อย่าไปเสียเวลาสืบเรื่องของเด็กเลี้ยงแกะเลยค่ะ ไปหาอะไรทานกับมินตราดีกว่าไหม...”

มินตรายังพูดไม่จบ ภาคินก็สะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะกล่าวคำลาหรือให้เกียรติเธอแม้แต่น้อย เขาไม่สนใจคำชักชวน ไม่สนใจเสน่ห์ที่เธอยัดเยียดให้ ความเมินเฉยของเขาเปรียบเสมือนตบหน้ามินตราฉาดใหญ่กลางที่สาธารณะ

“พี่ภาคิน! พี่จะไปไหนคะ! มินตรายังพูดไม่จบนะ!” มินตราตะโกนไล่หลังด้วยความโกรธจัด ใบหน้าที่เคยปั้นแต่งความสวยงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนเลือดขึ้นหน้า เธอกระทืบเท้าเร่าๆ เมื่อเห็นภาคินวิ่งตรงไปยังตึกนิเทศอย่างไม่คิดชีวิต

ภาคินวิ่งผ่านทางเชื่อมตึกด้วยความเร็วที่เขาไม่เคยใช้มาก่อน หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างประหลาด ความกังวลที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่เรื่องของรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันคือความรู้สึกสูญเสียสิ่งที่เขากำลังจะเริ่มเปิดใจรับ

“พะแพง! พะแพง!”

เขาตะโกนเรียกชื่อเธอในตึกที่เริ่มเงียบสงัด แสงไฟตามทางเดินเริ่มติดขึ้นสลับกับความมืด ภาคินวิ่งตรวจดูทุกห้องเรียน ทุกซอกมุมที่คิดว่าเธอจะอยู่

“เตโช มึงไปดูที่ลานกิจกรรม หมอก มึงไปดูที่ห้องสโมสร! หาให้เจอ!” เขาหันไปสั่งเพื่อนสนิทที่วิ่งตามมาหอบแฮก

ภาคินเดินมาถึงท้ายตึกคณะ บริเวณที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง ความเงียบสงัดทำให้เขาได้ยินเสียงแผ่วๆ บางอย่าง...

แคก... แคก...

เสียงไอที่ดูอ่อนแรงดังมาจากห้องเก็บของเก่าที่อยู่สุดทางเดิน ภาคินชะงักฝีเท้า หัวใจเขาบีบรัดอย่างรุนแรง เขาพุ่งตรงไปที่ประตูเหล็กบานนั้นแล้วลองบิดที่จับ แต่มันถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาจากภายนอก

“พะแพง! อยู่ข้างในใช่ไหม!” ภาคินตะโกนพลางทุบประตู

“พี่... พี่ภาคิน... ช่วยพะแพงด้วย...”

เสียงหวานที่สั่นเครือและแหบพร่าตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา ทำให้ความอดทนของภาคินขาดสะบั้น เขาถอยหลังก้าวหนึ่งก่อนจะใช้ไหล่กระแทกประตูเหล็กเก่าๆ นั้นสุดแรง!

ปัง!

เสียงประตูพังทลายลงพร้อมกับร่างสูงของภาคินที่ถลาเข้าไปข้างใน กลิ่นฝุ่นและอับชื้นพุ่งเข้าประทะจมูก เขาเห็นร่างเล็กของพะแพงขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นละอองจนดูน่าสงสารจับใจ

ภาคินเข้าไปช้อนร่างของเธอขึ้นมาโอบกอดไว้แน่นทันที พะแพงซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขาพลางสะอื้นไห้จนตัวโยน

“ไม่เป็นไรแล้ว... ฉันอยู่นี่แล้วพะแพง...”

น้ำเสียงของภาคินสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเผลอจูบลงที่กลุ่มผมที่เปื้อนฝุ่นของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ

“ภาคิน….”

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องพูด ฉันจะพาไปโรงพยาบาลก่อน”