- 7 - ฉันซื้อมาเกิน

 

“ข้อมูลที่มึงอยากได้... กูหามาให้แล้วนะคิน” 

หมอกเอ่ยเสียงต่ำพลางเลื่อนหน้าจอไอแพดที่มีรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมไกลและคำบอกเล่าจากนิสิตที่ยังค้างอยู่ในตึกเมื่อคืนไปทางภาคิน

ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายสายตามองรูปเหล่านั้นเพียงแวบเดียว รูปของกลุ่มผู้หญิงสามคนที่เดินออกจากตึกคณะนิเทศศาสตร์ด้วยท่าทางร่าเริงผิดกับสภาพของพะแพงที่เขามารับตัวไว้

“เป็นมินตราจริงๆด้วย... พร้อมกับลูกสมุนสองคนนั้น” หมอกสรุปเสียงเครียด 

“คนแถวนั้นบอกว่าเห็นพะแพงโดนพวกมินตราเรียกไปใช้งานที่ใต้ตึกบ่อยๆ และดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะมีปากเสียงกันนิดหน่อย ก่อนที่มินตราจะเอาน้ำราดหัวน้องเขา... แต่กูยังหาเหตุผลจริงๆไม่ได้ว่ะคิน ว่าทำไมมินตราต้องเจาะจงเล่นงานพะแพงขนาดนั้น ทั้งที่พะแพงก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรกับใคร”

“ไม่ใช่แค่เมื่อคืนหรอกมั้ง”  

เตโชที่นั่งเคี้ยวปาท่องโก๋อยู่ข้างๆ เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ 

"กูไปสืบจากพวกเด็กนิเทศฯ มา เขาบอกว่าพะแพงโดนแกล้งเป็นปกติอยู่แล้ว ทั้งโดนโยนงานให้ทำคนเดียว โดนจิกหัวใช้ หรือบางทีก็โดนขังไว้ในห้องเก็บของ... น้องเขาตัวคนเดียว ไม่มีกลุ่ม ไม่มีเส้นสาย เลยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกคุณหนูเอาแต่ใจพวกนั้น”

คำพูดของเตโชเปรียบเสมือนสิ่งที่ตอกย้ำลงในใจของภาคิน ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะหินอ่อนอีกครั้ง 

แต่ว่าความเงียบครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยมวลความร้อนระอุที่พร้อมจะปะทุ ภาคินนึกถึงร่างเล็กที่สั่นเทาในอ้อมกอดเขาเมื่อคืน นึกถึงรอยนิ้วมือบนแก้มใส และความรู้สึกหิวโหยที่เธอซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มซื่อๆ

ความสงสารที่เขามีต่อเธอ บัดนี้มันเริ่มถักทอเข้ากับความโกรธแค้นที่ใครบางคนกล้าทำลายความสดใสเพียงหนึ่งเดียวที่เขาสนใจ

ในมือหนาของภาคินมีแซนวิชแฮมชีสพรีเมียมในห่อใส เขามองมันพลางพลิกไปมาอย่างช้าๆราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ใกล้ๆกันนั้นมีกล่องนมรสสตอเบอรี่สีชมพูหวานวางคู่กันอยู่

เตโชที่สังเกตเห็นมาพักใหญ่ถึงกับขมวดคิ้ว มือที่กำลังจะหยิบปาท่องโก๋ชิ้นสุดท้ายชะงักค้าง เขาเอนตัวมองแซนวิชและกล่องนมนั้นสลับกับใบหน้าเย็นชาของเพื่อนสนิท

“เดี๋ยวนะไอ้คิน... แซนวิชนั่นกับนมสตอเบอรี่นั่น... ของมึงเหรอ?”

 เตโชถามด้วยน้ำเสียงกังขา ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามามองเพื่อนเล็กน้อย

“ร้อยวันพันปี กูเห็นมึงกินแต่กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลตอนเช้า ไม่ก็โปรตีนเชคที่ขมอย่างกับยาหม้อ” เตโชวิจารณ์ต่อ 

“แต่นี่อะไร? นมสตอเบอรี่? แซนวิชรสหวาน? มึงเปลี่ยนรสนิยมไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ หรือว่ามึงโดนวางยาจนสมองกลับไปเป็นเด็กเจ็ดขวบ?”

“มันกินง่ายดี”

 ภาคินตอบสั้นๆ ทว่านิ้วมือของเขากลับลูบไปที่ขอบกล่องนมอย่างเบามือ สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่คุ้นตาเพิ่งก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าประตูมหาลัย

พะแพงเดินมาทางนี้... เธอพยายามรวบผมมัดแกะให้ดูเรียบร้อยเหมือนเดิม แต่ดวงตาที่ยังบวมช้ำเล้กน้อยและกิริยาที่ดูหวาดระแวงรอบข้างทำให้เธอดูเปราะบางยิ่งกว่าวันไหนๆ

ภาคินไม่ได้รอให้เพื่อนทั้งสองพูดจบ เขาหยิบแซนวิชและกล่องนมขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที

“เห้ย! จะไปไหนวะคิน? มึงยังไม่ได้กินปลาท่องโก๋เลยนะเว้ย!” 

เตโชตะโกนท้วง ทว่าภาคินไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาเดินตรงไปทางพะแพงด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

 

พะแพงเดินก้มหน้าก้มตา มือเล็กกระชับสายกระเป๋าผ้าแน่น เธอรู้สึกเหมือนสายตาทุกคู่ที่มองมาคือกำแพงที่คอยบีบคั้น 

ความเจ็บแสบที่เข่าจากเมื่อคืนยังคงรบกวนทุกย่างก้าว และรอยช้ำบนแก้มที่เธอพยายามใช้คอนซีลเลอร์ราคาถูกปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ

และในขณะที่เธอกำลังจะก้าวข้ามผ่านช่วงลานเกียร์ เงาร่างสูงใหญ่ที่แสนคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาบังแสงแดดเบื้องหน้าเอาไว้ พะแพงหยุดกะทันหันจนเกือบจะชนเข้ากับอกเขาอีกครั้ง

“พี่... พี่ภาคิน”

เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอ มันไม่ใช่สายตาคาดคั้น แต่มันคือสายตาที่สำรวจความเรียบร้อยของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เมื่อเช้ากินอะไรมาหรือยัง?” ภาคินถามโดยไม่เกริ่นนำ

“ยังค่ะ... พะแพงรีบมาส่งงานที่ค้างไว้เมื่อคืนน่ะค่ะ” เธอตอบความจริงกึ่งหนึ่ง โดยที่ไม่ได้บอกว่าเธอไม่มีอารมณ์จะกินอะไรเลยมากกว่า

ภาคินไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ยื่นแซนวิชแฮมชีสและกล่องนมรสสตอเบอรี่ไปให้ตรงหน้าพะแพง

“กินซะ”

พะแพงชะงักมองสิ่งของในมือเขาด้วยความมึนงง 

"คะ? คือ... นี่ของพี่ไม่ใช่เหรอคะ?”

“ฉันซื้อมาเกิน” เขาโกหกด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิทที่สุดในโลก 

“และฉันไม่ชอบรสสตอเบอรี่ มันหวานเกินไป ถ้าเธอไม่กิน ฉันก็คงต้องทิ้ง”

พะแพงมองกล่องนมสีชมพูและแซนวิชพรีเมียมนั้นสลับกับใบหน้าของคนให้ เธอรู้ดีว่าคนระดับภาคินไม่มีทางซื้อเกินหรือซื้อของที่ตัวเองไม่ชอบมาถือเล่นแน่นอน 

ความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงห้วนๆ นั้นทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“ขอบคุณค่ะพี่ภาคิน... พี่ดีกับพะแพงจังเลย” 

เธอยื่นมือสั่นๆไปรับของเหล่านั้นมาถือไว้ ความอุ่นจางๆจากฝ่ามือของเขาที่ยังติดอยู่ที่ห่อแซนวิชซึมซาบเข้าสู่มือของเธอ

“วันนี้ไม่ต้องเข้าแล็บคณะนิเทศ ถ้ามินตราเรียกไปใช้งานอีก ให้โทรบอกฉัน” 

ภาคินสั่งเสียงเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนพะแพงรู้สึกถึงความปลอดภัยที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

“พี่ภาคินรู้เรื่องเมื่อคืนแล้วเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยแดงที่แก้ม

ภาคินไม่ได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง เขาเพียงแค่โน้มตัวลงมาหาเธอเล็กน้อย จนพะแพงสัมผัสได้ถึงลมหายใจและกลิ่นกายสะอาดๆของเขา

“รอยที่แก้ม... ทายาหรือยัง?”

พะแพงสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็นใต้คอนซีลเลอร์หนาๆ นั้น 

“ทา... ทาแล้วค่ะ”

“ดี” ภาคินยืนตัวตรงเหมือนเดิม 

“กินให้หมดห้ามเหลือ ถ้าฉันเห็นว่าเธอยังลูบท้องเพราะหิวอยู่อีก ฉันจะลากเธอไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะวิศวะทุกมื้อ”

พะแพงเผลอยิ้มออกมาจางๆ มันเป็นยิ้มแรกของวันที่ไม่ได้มาจากการแสดง แต่มันคือรอยยิ้มที่เกิดจากความรู้สึกตื้นตันใจจริงๆ

“ค่ะ... พะแพงจะกินให้หมดเลยค่ะ”

ภาคินมองรอยยิ้มนั้นอยู่ชั่วครู่ แววตาของเขาดูอ่อนแสงลงอย่างที่เตโชและหมอกซึ่งแอบมองอยู่ไกลๆ ถึงกับต้องขยี้ตาซ้ำ 

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่พยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้งแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อน ทิ้งให้พะแพงยืนกอดกล่องนมสตอเบอรี่ไว้แนบอกด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

เธอมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ดูแข็งแกร่งและเย็นชา แต่กลับมีความลับที่แสนอ่อนโยนซ่อนอยู่ พะแพงก้มมองแซนวิชในมือพลางนึกถึงคำพูดของมินตรา... ‘เขาคือเหยื่อ’

แต่ในตอนนี้ จิตใต้สำนึกของเธอกลับตะโกนก้องว่า... ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหยื่อที่เธอควรจะล่า แต่เขาคือที่พักพิงเดียวที่เธอโหยหามาตลอดทั้งชีวิต

และความจริงข้อนี้เอง... ที่กำลังจะทำให้แผนการของเธอกลายเป็นดาบสองคมที่พร้อมจะย้อนกลับมาทิ่มแทงเธอเองในวันที่ความจริงถูกเปิดเผย

 

นมสตอเบอรี่อาจจะหวาน แต่ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่หลังใบหน้าเรียบเฉยนั้น... กลับละมุนยิ่งกว่ารสชาติใดที่พะแพงเคยลิ้มลอง