- 12 - อย่าริอาจลืมตัว

ความเงียบสงัดของยามรุ่งสางยังคงปกคลุมซอยแคบหน้าหอพักไม้กึ่งปูน แสงไฟจากเสาไฟฟ้ากะพริบถี่เป็นจังหวะสุดท้ายก่อนจะดับลงเมื่อแสงอาทิตย์สีอ่อนเริ่มแตะขอบฟ้า

ในบรรยากาศที่แสนธรรมดาของย่านหอพักราคาถูก รถคันหรูสีดำขลับที่จอดนิ่งสนิทอยู่ริมทางเดินกลับดูแปลกแยกและทรงพลังราวกับประติมากรรมที่หลุดมาจากโลกอีกใบ

ภาคินนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว เขามองดูตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่นิ้วมือที่เคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับบ่งบอกถึงความอดทนที่ตั้งใจแน่วแน่

เขารู้จักคนอย่างพะแพงดีขึ้นกว่าเดิมมากในช่วงสามวันที่ผ่านมา แม้เธอจะเพิ่งออกจากโรงพยาบาลและรับปากว่าจะรอให้เขามารับ แต่สัญชาตญาณของเขาก็บอกว่าเด็กสาวขี้เกรงใจคนนี้จะต้องหาทางแอบหนีไปเรียนก่อนเวลาเพื่อไม่ให้เขาลำบากแน่ๆ และนั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกมาจอดรถรอที่นี่ตั้งแต่ไก่โห่

เป็นจริงอย่างที่เขาคาด... ประตูไม้หน้าหอพักค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างเล็กในชุดนิสิตที่ดูสะอาดสะอ้าน พะแพงก้าวออกมาด้วยท่าทางระแวดระวัง เธอชะเง้อคอมองไปทางปากซอยด้วยท่าทีลนลานเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางที่รถเมล์ผ่าน

แต่แล้วเธอกลับต้องชะงักฝีเท้าจนเกือบเสียหลัก เมื่อรถคันหรูที่จอดซุ่มอยู่ในความมืดค่อยๆ เคลื่อนตัวมาขวางทางเธอไว้ พร้อมกับกระจกไฟฟ้าที่เลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งสนิทปานน้ำแข็ง

“จะไปไหน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พะแพงเบิกตากว้าง มือที่กุมสายกระเป๋าเป้สั่นระริก

“พะ...พี่ภาคิน! มาได้ยังไงคะ? นี่มันยังไม่เจ็ดโมงเช้าเลยนะคะ”

“ฉันบอกแล้วว่าจะมารับ” ภาคินตอบพลางกดปลดล็อกประตู

“ขึ้นมา”

“แต่พะแพงไปเองได้จริงๆ ค่ะ พะแพงไม่อยากให้พี่ภาคินต้องวนรถเข้ามาในซอยแคบๆ แบบนี้ทุกวัน มัน...”

“พะแพง” ภาคินเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ เป็นสัญญาณเตือนว่าความอดทนของเขากำลังจะสิ้นสุด

“ขึ้นรถ อย่าให้ฉันต้องลงไปอุ้มเธอขึ้นมาเองเหมือนวันนั้น”

คำขู่ที่แกมบังคับทำให้พะแพงน้ำท่วมปาก เธอรู้ดีว่าภาคินเป็นคนพูดจริงทำจริง สุดท้ายจึงต้องจำใจเปิดประตูเข้าไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับด้วยท่าทางเจียมตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนคุ้นเคยภายในรถทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างห้ามไม่ได้

ตลอดการเดินทางไม่มีบทสนทนาใดๆ ภาคินขับรถด้วยความสุขุม สายตาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า แต่เขากลับเอื้อมมือมาปรับระดับแอร์ให้พอเหมาะกับเธอ และวางกล่องนมสตอเบอรี่ไว้ที่ที่วางแก้วใกล้ๆ มือเธอ ราวกับเป็นกิจวัตรที่เขาตั้งใจทำให้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก

เมื่อรถหรูจอดสนิทที่หน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับเริ่มหนาตาไปด้วยนิสิตที่มาเตรียมตัวเรียนคลาสแรก สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่รถของภาคินเป็นจุดเดียว และทันทีที่พะแพงก้าวลงจากรถ เธอก็พบกับร่างที่แสนคุ้นตาของมินตราที่ยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มปั้นแต่งที่ดูเป็นมิตรจนน่าขนลุก

“อ้าว... พะแพง กลับมาเรียนได้แล้วเหรอจ๊ะ?” มินตราก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทางร่าเริง แสร้งทำเป็นจะเอื้อมมือมาจับไหล่พะแพง

“ฉันเป็นห่วงแทบแย่เลยนะเนี่ย เห็นหายไปตั้งหลายวัน...”

มินตรายังไม่ทันจะถึงตัวพะแพง ร่างสูงใหญ่ของภาคินก็ก้าวมาขวางหน้าไว้เสียก่อน เขายืนตระหง่านบังร่างเล็กของพะแพงไว้มิด แววตาคมกริบที่จ้องมองมินตรานั้นเย็นเยียบเสียจนรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวแข็งค้างไปชั่วขณะ

ภาคินไม่ได้พูดโต้ตอบมินตราแม้แต่คำเดียว เขาไม่แม้แต่จะชายตามองความงามที่มินตราจงใจปรุงแต่งมาเพื่อดึงดูดสายตาเขา ชายหนุ่มเพียงแค่หันกลับไปคว้าข้อมือพะแพงเบาๆ แต่หนักแน่น

“ไปเรียนซะ เลิกเรียนแล้วฉันจะมารอที่เดิม”

ภาคินพาพะแพงเดินผ่านหน้ามินตราไปอย่างไม่ใยดี เขาเดินไปส่งเธอจนถึงหน้าห้องเรียนชั้นสาม ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของคนทั้งทางเดิน เมื่อส่งเธอเสร็จเขาก็เพียงแค่พยักหน้าให้นิ่งๆ ตามสไตล์ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองความวุ่นวายที่เขาสร้างไว้

พะแพงเดินเข้าไปในห้องเรียนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะมุมห้อง พยายามจะรวบรวมสมาธิ แต่ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่นาที

ปัง! ประตูห้องเรียนถูกผลักออกอย่างแรง มินตราเดินนำลูกสมุนอีกสองคนเข้ามาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เธอพุ่งตรงมาที่พะแพงทันที ก่อนที่ลูกเกดและนัตตี้จะช่วยกันดันร่างของพะแพงจนหลังติดกำแพงเย็นเฉียบที่ท้ายห้อง

“เหอะ! เล่นงิ้วเก่งขึ้นเยอะเลยนะพะแพง” มินตราแค่นหัวเราะพลางใช้ปลายนิ้วเชิดคางพะแพงขึ้นอย่างแรงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ดูสิ... ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งขึ้นเยอะเลยนะ สงสัยจะได้กินของดีที่วิศวะมาเยอะล่ะสิ?”

“มินตรา... ฉันไม่ได้...”

“ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อย!” มินตราตวาดใส่หน้าจนพะแพงสะดุ้ง

“ฉันยอมรับนะว่าแกทำได้ดีกว่าที่ฉันคิด... ไม่สิ ทำได้ดีเกินไป จนภาคินมันหลงแกหัวปักหัวปำขนาดนี้ แผนการเข้าหาแบบยัยตัวซวยที่ต้องให้เขาคอยปกป้องเนี่ย แกเล่นได้เนียนจนฉันยังเกือบเชื่อ”

มินตราโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพะแพงสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท

“แต่จำไว้ให้ดีนะพะแพง... อย่าได้ลืมตัวว่าแกเป็นใคร ที่แกได้นั่งรถหรู ได้กินของแพง ได้มีภาคินมาคอยรับคอยส่ง ทั้งหมดมันเกิดจากแผนการที่ฉันเขียนบทให้แกเล่น!” มินตราออกแรงบีบคางพะแพงหนักขึ้นจนเป็นรอยแดง

“อย่าริอาจจะรักเขาจริงๆ หรือคิดว่าเขาจะรักแกจริงๆ เพราะทันทีที่ฉันเบื่อเกมนี้ หรือทันทีที่หนี้ของพ่อแกถูกชำระหมด... ฉันนี่แหละจะเป็นคนกระชากหน้ากากแกออก แล้ววันนั้นแกจะรู้ว่าความหนาวที่แท้จริงจากภาคินมันเป็นยังไง!”

“ฉัน... ฉันไม่เคยลืม” พะแพงกระซิบตอบเสียงสั่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าศัตรู

“ดี! งั้นก็รักษาบทบาทผู้แสนดีต่อไปให้จบ...” มินตราสะบัดมือออกจากคางเธออย่างแรงจนหน้าพะแพงสะบัดไปอีกทาง

“เพราะยิ่งเขารักแกมากเท่าไหร่ ตอนที่ความจริงถูกเปิดโปง... เขาก็จะยิ่งอยากฆ่าแกมากเท่านั้น และฉันนี่แหละที่จะยืนดูความพินาศของแกด้วยความสะใจที่สุด!”

มินตราเดินหัวเราะร่าออกไปจากห้อง ทิ้งให้พะแพงทรุดตัวลงกับม้านั่งไม้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของภาคินเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ข้อมือ แต่ความจริงที่แสนเจ็บปวดกลับกรีดลึกลงในหัวใจ

เธอมองกล่องนมสตอเบอรี่ที่ภาคินซื้อให้... มันหวานหอม แต่สำหรับเธอในตอนนี้ รสชาติของมันกลับขมขื่นเกินกว่าจะกลืนลง

เธอกำลังก้าวเดินอยู่บนสะพานไม้ผุๆ ที่เบื้องล่างคือเหวนรก และผู้ชายที่กำลังจูงมือเธออยู่นั้น... คือคนที่จะผลักเธอลงไปทันทีที่เขารู้ว่ามือที่เธอกุมเขานั้น เต็มไปด้วยรอยเปื้อนของการหลอกลวง