Zero absolute องศารักละลายใจนายวิศวะเย็นชา

แดดแรงที่ส่องผ่านพาดหน้าตึกคณะที่มีลานโต๊ะม้าหินอ่อนไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัว ‘คิน ภาคิน’ อบอุ่นขึ้นมาเลยสักนิด 

แต่มันกลับเยือกเย็นราวกับถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตที่ปล่อยชายเสื้อออกด้านนอกให้ดูสบายๆ ทว่าดูภูมิฐานด้วยนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือที่บ่งบอกรสนิยมและฐานะอันมั่งคั่ง 

เขากำลังเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาหญิงจากต่างคณะที่มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายเพียงเพื่อหวังจะได้สบตากับเจ้าชายน้ำแข็งแห่งวิศวะยานยนต์อย่างเขา

“พี่คินคะ... คือพวกเราเอาขนมมาให้ค่ะ เห็นว่าช่วงนี้พี่คินเรียนหนัก...” 

หญิงสาวใจกล้าคนหนึ่งก้าวออกมาขวางหน้า มือที่ยื่นถุงขนมแบรนด์ดังสั่นเทาน้อยๆด้วยความตื่นเต้น

ภาคินหยุดก้าวเดิน สายตาเรียบนิ่งเบนมามองเพียงชั่วครู่ มันไม่ใช่สายตาที่โกรธเกรี้ยว แต่มันคือสายตาที่ว่างเปล่าเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงอากาศธาตุ 

ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากท่าทางสงบนิ่งนั้น จนคำพูดที่เหลือของหญิงสาวถูกกลืนหายลงไปในลำคอ

“หลบทางด้วยครับ” 

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ ทว่าราบเรียบเสียจนดูเย็นชา ภาคินไม่ได้ยื่นมือไปรับของ หรือแม้แต่จะยิ้มตอบตามมารยาท 

เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวเดินผ่านไปราวกับกลุ่มคนเหล่านั้นเป็นเพียงโขดหินริมทาง ทิ้งให้ความเงียบและความอับอายปกคลุมกลุ่มหญิงสาวที่ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความตัดพ้อ

“เย็นชาสมฉายาจริงๆเลยนะมึง ขนาดดาวคณะบัญชียังโดนเมินขนาดนั้น” 

‘เตโช’ เพื่อนสนิทสายลุยเอ่ยปากทักขึ้นทันทีที่ภาคินหย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะ โดยมี ‘หมอก’ เพื่อนผู้นิ่งขรึมอีกคนนั่งเช็กแปลนเครื่องยนต์อยู่ในไอแพดข้างๆ

“น่ารำคาญ” ภาคินตอบสั้นๆ พลางหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมาจิบ 

“กูว่ามึงควรจะชินได้แล้วนะคิน พ่อมึงรวยระดับส่งออกอะไหล่รถหรูไปครึ่งโลก ตัวมึงเองก็หล่ออย่างกับหลุดมาจากนิตยสาร แถมยังเรียนเทพขนาดนี้ ใครเขาจะไม่อยากได้มึงเป็นพ่อของลูก” เตโชยังคงกระเซ้าต่อ 

“แต่ก็นะ... กูก็ไม่เคยเห็นมึงมองใครเกินสามวินาทีสักที อย่าบอกนะว่ามึงตั้งใจจะแต่งงานกับลูกสูบรถยนต์แทนเมีย?”

“งานรับน้องตอนบ่ายนี้ล่ะ?” ภาคินเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว เขาไม่ชอบสนทนาเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เขาเห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระ

“เหมือนเดิมนั่นแหละ ว้ากกันหูดับตับไหม้ กิจกรรมสันทนาการที่มึงเกลียดเข้าไส้” หมอกเงยหน้าขึ้นมาตอบ 

“ปีสามอย่างเราต้องเข้าควบคุมน้องๆด้วย แต่มึงจะโดดก็ได้นะ รัศมีของมึงทำเด็กปีหนึ่งร้องไห้มาหลายรายแล้ว”

ภาคินถอนหายใจยาวพลางมองไปทางลานกิจกรรมที่เริ่มมีการจัดเตรียมลำโพงและสแตนด์เชียร์ เสียงลองไมโครโฟนดังแสบแก้วตาผสมกับเสียงหัวเราะที่ดังเกินความจำเป็นทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน 

“กูขอผ่าน” 

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาบ่ายโมงตรง เสียงกลองสันทนาการเริ่มรัวสนั่นไปทั่วบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ 

ภาคินตัดสินใจปลีกตัวออกมาทันที เขาไม่ชอบฝูงชน ไม่ชอบเสียงดัง และไม่ชอบการบังคับให้คนอื่นทำในสิ่งที่ไร้เหตุผล 

เขาก้าวเดินไปตามทางเชื่อมระหว่างคณะ กลิ่นอายของคราบน้ำมันและเสียงเครื่องยนต์ค่อยๆจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมของดอกพิกุลและบรรยากาศที่ดูผ่อนคลายกว่าเดิม 

ภาคินพบว่าตัวเองเดินมาถึงเขตของคณะนิเทศศาสตร์ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามานัก เนื่องจากไลฟ์สไตล์ที่ต่างกันสุดขั้ว

ทว่าในเวลานี้คณะนิเทศกลับเงียบสงบอย่างประหลาด เนื่องจากนักศึกษาส่วนใหญ่คงไปรวมตัวกันที่หอประชุมใหญ่หรือลานกิจกรรมด้านใน 

ภาคินกวาดสายตาหาที่พักสายตา จนกระทั่งพบม้านั่งไม้ตัวหนึ่งใต้ต้นจามจุรีใหญ่หน้าตึกคณะที่ดูร่มรื่นและเป็นส่วนตัว

เขากำลังจะก้าวเข้าไปนั่ง หากแต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

เธออยู่ในชุดนิสิตปีหนึ่งที่ดูค่อนข้างเก่าแต่สะอาดสะอ้าน ผมยาวสลวยถู กมัดแกะสองข้างดูน่ารักสมวัย

แต่สิ่งที่ขัดกับความน่ารักนั้นคือป้ายชื่อกระดาษลังขนาดใหญ่ที่เขียนคำว่า ‘พะแพง’ แขวนคออยู่ และที่สำคัญที่สุด... 

บนใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นถูกเขียนด้วยปากกาเมจิกเป็นรูปหนวดแมวและจุดกระเต็มแก้มทั้งสองข้าง ดูเหมือนจะเป็นผลจากการโดนรับน้องอย่างหนักหน่วง

ภาคินหยุดยืนอยู่ใต้เงาไม้ ห่างออกมาเพียงไม่กี่เมตร เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบมอง แต่ท่าทางของเธอกลับดึงดูดสายตาของเขาไว้อย่างน่าประหลาด

พะแพงไม่ได้นั่งเฉยๆ เธอกำลังก้มลงคุยกับแมวสามสีตัวอ้วนที่นั่งอยู่บนม้านั่งข้างๆ 

ในมือของเธอมีข้าวกล่องพลาสติกราคาถูกที่ดูเหมือนจะเหลือเพียงครึ่งเดียว

“กินเยอะๆ นะเจ้าสามสี... วันนี้แกโชคดีนะเนี่ยที่ฉันยอมแบ่งหมูกระเทียมให้ ทั้งที่จริงๆฉันก็แทบจะกินไม่อิ่มเหมือนกัน” 

เสียงใสๆนั้นบ่นพึมพำกับสัตว์สี่ขา เธอใช้ช้อนพลาสติกตักชิ้นหมูส่งให้แมวอย่างทะนุถนอม 

สายตาที่เธอมองแมวตัวนั้นเต็มไปด้วยความอาทรและจริงใจจนภาคินรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมา 

“อิ่มไหม? ถ้าอิ่มแล้วฉันกินต่อนะ” 

เธอถามแมวราวกับมันจะตอบได้ ก่อนจะตักข้าวเปล่าที่เหลือเพียงน้อยนิดเข้าปากตัวเอง พลางทำหน้าเหยเกเมื่อเคี้ยวข้าวที่น่าจะเย็นชืดไปหมดแล้ว

“เฮ้อ... หิวจังเลยแฮะ พ่อจ๋า... พะแพงอยากกินต้มเลือดหมูจัง แต่ตอนนี้เหลือตังค์ซื้อได้แค่มาม่าซองเดียวเอง” 

เธอลูบท้องตัวเองเบาๆ พลางถอนหายใจทิ้ง แผ่นหลังเล็กๆที่แบกรับอะไรบางอย่างไว้ดูวูบไหวในสายตาของคนมอง 

แต่ใบหน้าที่มีรอยเลอะเทอะจากปากกาเมจิกกลับคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นเจ้าแมวสามสีเดินมาคลอเคลียที่มือเป็นการขอบคุณ

รอยยิ้มนั้น.. มันช่างสว่างไสวเสียจนภาคินรู้สึกเหมือนน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจมานานปีเริ่มปริแตก

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เขารู้สึกขันในความซื่อของเด็กสาวคนนี้ 

ทั้งที่ตัวเองก็หิวแทบตายแต่กลับยอมเสียสละมื้ออาหารให้แมว แถมยังนั่งคุยกับมันเป็นเรื่องเป็นราวกับมันเป็นเพื่อนสนิท

ความเย็นชาที่เขาใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอด ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับภาพที่เห็นตรงหน้า

โดยที่ภาคินไม่มีวันรู้... ภายใต้ท่าทางซื่อบริสุทธิ์และทรงผมมัดแกะที่ดูไร้เดียงสานั้น 

ดวงตาของพะแพงที่จดจ้องอยู่กับเจ้าแมวสามสีกลับซ่อนแววตาแห่งการคำนวณเอาไว้ 

มุมที่เธอเลือกนั่ง ระยะห่างที่พอเหมาะระหว่างเธอกับทางเดินที่เขาต้องผ่าน 

และแม้แต่จังหวะการบ่นเรื่องความหิว... ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ราวกับบทละครที่ผ่านการซ้อมมาอย่างดี 

พะแพงเหลือบตาขึ้นเพียงเล็กน้อย เห็นเงาของชายหนุ่มร่างสูงยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่ด้วยความกลัวและความกดดันที่บีบคั้นอยู่เบื้องหลัง 

‘ถ้าทำสำเร็จ หนี้ของพ่อแกจะหายไป...’ คำพูดของมินตราดังซ้ำอยู่ในหัว

เธอต้องทำให้ผู้ชายที่เย็นชาที่สุดคนนี้ตกหลุมรักเธอให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม 

แม้ว่ามันจะหมายถึงการก้าวเข้าไปในโลกที่หนาวเหน็บของเขาด้วยคำโกหกสีขาวที่เธอสร้างขึ้นมาเอง

ภาคินขยับตัว เขาไม่ได้เดินเข้าไปทักทายในทันที แต่เขากลับจำชื่อบนป้ายกระดาษลังนั้นได้ติดตา... 

เขายืนมองเธออยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินหันหลังกลับไปทางเดิม

แต่ในใจที่เคยเงียบสงบกลับมีแรงสั่นสะเทือนบางอย่างเกิดขึ้น ความน่ารำคาญของการรับน้องหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด