Zero absolute องศารักละลายใจนายวิศวะเย็นชา

แดดแรงที่ส่องผ่านพาดหน้าตึกคณะที่มีลานโต๊ะม้าหินอ่อนไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัว ‘คิน ภาคิน’ อบอุ่นขึ้นมาเลยสักนิด แต่มันกลับเยือกเย็นราวกับถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตที่ปล่อยชายเสื้อออกด้านนอกให้ดูสบายๆ ทว่าดูภูมิฐานด้วยนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือที่บ่งบอกรสนิยมและฐานะอันมั่งคั่ง เขากำลังเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาหญิงจากต่างคณะที่มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายเพียงเพื่อหวังจะได้สบตากับเจ้าชายน้ำแข็งแห่งวิศวะยานยนต์อย่างเขา“พี่คินคะ... คือพวกเราเอาขนมมาให้ค่ะ เห็นว่าช่วงนี้พี่คินเรียนหนัก...” หญิงสาวใจกล้าคนหนึ่งก้าวออกมาขวางหน้า มือที่ยื่นถุงขนมแบรนด์ดังสั่นเทาน้อยๆด้วยความตื่นเต้นภาคินหยุดก้าวเดิน สายตาเรียบนิ่งเบนมามองเพียงชั่วครู่ มันไม่ใช่สายตาที่โกรธเกรี้ยว แต่มันคือสายตาที่ว่างเปล่าเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงอากาศธาตุ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากท่าทางสงบนิ่งนั้น จนคำพูดที่เหลือของหญิงสาวถูกกลืนหายลงไปในลำคอ“หลบทางด้วยครับ” น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ ทว่าราบเรียบเสียจนดูเย็นชา ภาคินไม่ได้ยื่นมือไปรับของ หรือแม้แต่จะยิ้มตอบตามมารยาท เขาเพียงแค

ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ กลับมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องยอมหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ภาคินเดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนสนิทด้วยจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอและมั่นคง เสื้อช็อปสีแดงท่าพับแขนขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและนาฬิกาเรือนหรูที่ส่องประกายล้อแสงแดด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆประหนึ่งว่าโลกทั้งใบไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนสมาธิของเขาได้ข้างกายเขามีเตโชที่กำลังหัวเราะร่าพลางเล่าเรื่องตลกไร้สาระ และหมอกที่เดินหน้านิ่งเช็กตารางเรียนในไอแพด ทั้งสามคนเปรียบเสมือนกลุ่มอิทธิพลย่อยๆที่ใครก็ต่างเกรงขาม“ไอ้คิน เมื่อวานมึงหายไปไหนมาวะช่วงบ่าย กูตามหาซะทั่วลานเกียร์” เตโชเอ่ยถามพลางตบไหล่เพื่อนแรงๆตามนิสัย“ไปหาที่เงียบๆนั่งพัก” ภาคินตอบสั้นๆ ในหัวกลับปรากฏภาพเด็กสาวมัดแกะที่กำลังคุยกับแมวขึ้นมาวูบหนึ่ง เป็นภาพจำที่แปลกประหลาดซึ่งเขาสลัดไม่หลุดตลอดทั้งคืน“ที่เงียบๆของมึงนี่มันที่ไหนวะ? หรือว่าไปซุ่มดูเครื่องยนต์ตัวใหม่ในแล็บ?” หมอกเลิกคิ้วสงสัย เพราะปกติภาคินไม่ใช่คนที่จะปลีกตัวไปไหนอย่างไร้จุดหมายภาคินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่กวาดสายตาคมกริบไปรอ

ช่วงเย็นของวันบริเวณโต๊ะม้านั่งใต้ถุนตึกที่ค่อนข้างลับตาคน พะแพงนั่งจดจ่ออยู่กับกองเอกสารและรายงานเล่มหนาหลายเล่มที่วางซ้อนกันจนแทบจะปิดบังใบหน้าเล็กๆ ของเธอ“จำใส่สมองโง่ๆ ของแกไว้พะแพง ว่าที่แกยังมีที่ยืนในมหาลัยนี้ได้ ก็เพราะความเมตตาของฉัน ถ้าแกกล้าขัดคำสั่ง เรื่องหนี้ของพ่อแก ไม่จบแน่”เสียงตวาดแหลมสูงของมินตราดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับกองงานปึกใหญ่ที่ถูกโยนลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ลูกเกดและนัตตี้ยืนขนาบข้างด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองดูสัตว์ตัวเล็กๆ ที่ไร้ทางสู้“มินตรา... แต่นี่มันงานกลุ่มของพวกเธอนะ แล้วมันก็เยอะเกินไป เราทำไม่ไหวหรอก คืนนี้เราต้องรีบกลับหอ...” พะแพงพยายามรวบรวมความกล้าปฏิเสธ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันเพี๊ยะ!ฝ่ามือเรียวของมินตราฟาดลงบนแก้มใสของพะแพงอย่างแรงจนใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงตบ ความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมาทันที ทิ้งรอยนิ้วมือแดงก่ำไว้บนผิวขาวละเอียด พะแพงชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว“อย่ามาสะเออะปฏิเสธฉัน! แค่ฉันยอมให้แกไปอ่อยภาคินเพื่อใช้หนี้ก็นับว่าเป็นบุญหัวเท่าไหร่แล้ว” มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจ

“ข้อมูลที่มึงอยากได้... กูหามาให้แล้วนะคิน” หมอกเอ่ยเสียงต่ำพลางเลื่อนหน้าจอไอแพดที่มีรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมไกลและคำบอกเล่าจากนิสิตที่ยังค้างอยู่ในตึกเมื่อคืนไปทางภาคินภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายสายตามองรูปเหล่านั้นเพียงแวบเดียว รูปของกลุ่มผู้หญิงสามคนที่เดินออกจากตึกคณะนิเทศศาสตร์ด้วยท่าทางร่าเริงผิดกับสภาพของพะแพงที่เขามารับตัวไว้“เป็นมินตราจริงๆด้วย... พร้อมกับลูกสมุนสองคนนั้น” หมอกสรุปเสียงเครียด “คนแถวนั้นบอกว่าเห็นพะแพงโดนพวกมินตราเรียกไปใช้งานที่ใต้ตึกบ่อยๆ และดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะมีปากเสียงกันนิดหน่อย ก่อนที่มินตราจะเอาน้ำราดหัวน้องเขา... แต่กูยังหาเหตุผลจริงๆไม่ได้ว่ะคิน ว่าทำไมมินตราต้องเจาะจงเล่นงานพะแพงขนาดนั้น ทั้งที่พะแพงก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรกับใคร”“ไม่ใช่แค่เมื่อคืนหรอกมั้ง” เตโชที่นั่งเคี้ยวปาท่องโก๋อยู่ข้างๆ เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "กูไปสืบจากพวกเด็กนิเทศฯ มา เขาบอกว่าพะแพงโดนแกล้งเป็นปกติอยู่แล้ว ทั้งโดนโยนงานให้ทำคนเดียว โดนจิกหัวใช้ หรือบางทีก็โดนขังไว้ในห้องเก็บของ... น้องเขาตัวคนเดียว ไม่มีกลุ่ม ไม่มีเส้นสาย เลยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกคุณหน

หลังจากรสชาติของเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมค่อยๆ เลือนหายไปจากปลายลิ้น ความเย็นฉ่ำของแอร์ในโรงอาหารวิศวะก็ถูกแทนที่ด้วยลมร้อนของยามบ่ายภาคินเดินมาส่งพะแพงที่หน้าทางเชื่อมตึกนิเทศศาสตร์ เขาหยุดก้าวแล้วหันมามองคนตัวเล็กที่ดูจะประหม่าทุกครั้งที่สายตาเขาเลื่อนไปสบ“ตอนบ่าย... มีเรียนต่อใช่ไหม?” ภาคินถามเสียงเรียบ ท่าทางนิ่งสงบจนเดาอารมณ์ไม่ได้“ค่ะ มีเรียนวิชาการแสดงพื้นฐาน แล้วตอนเย็นก็มีกิจกรรมรับน้องรวมอีกวันค่ะ” พะแพงตอบพลางกระชับสายกระเป๋าผ้า“พี่ภาคินไปเรียนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเข้าสายเอา พะแพงขอบคุณสำหรับมื้อเที่ยงอีกครั้งนะคะ”ภาคินเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้กล่าวคำลาหรือรับปากอะไร เขาเพียงแค่ยืนส่งจนร่างเล็กเดินลับหายเข้าไปในตึก ความนิ่งงันของเขาทำให้พะแพงคิดว่าเรื่องราวของการดูแลในวันนี้คงจบลงเพียงเท่านี้... แต่เธอคิดผิดไปอย่างมหันต์เสียงกลองสันทนาการรัวจังหวะสนุกสนานสลับกับเสียงบูมคณะที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เหล่านักศึกษาปีหนึ่งในชุดนิสิตที่เริ่มเปรอะเปื้อนและใบหน้าแต้มด้วยแป้งฝุ่นกำลังนั่งล้อมวงกันเป็นกลุ่มใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะมีเพียงแค่ชาวนิเทศศาสตร์ กลับเกิดความสั่นสะเทือนค