- 8 - ในเมื่อมันดีก็ไปสิ

 

ยามเที่ยงที่โรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงปรบมือจากวงสันทนาการย่อยๆ ดังแทรกมา แต่ว่าท่ามกลางความสดใสนั้น กลับมีแรงกดดันประหลาดที่ทำให้วงสนทนาใกล้ๆ ถึงกับต้องเบาเสียงลง

พะแพงนั่งตัวเกร็ง มือเรียวที่ถือช้อนพลาสติกสั่นน้อยๆ ขณะที่เธอกำลังเลิ่กลั่กตักข้าวราดแกงราคาประหยัดเข้าปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความงุนงงพลางชำเลืองมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งปักหลักอยู่ตรงข้ามเธอ...

เป็นครั้งที่สองในรอบสามวันที่ภาคินปรากฏตัวที่นี่ พร้อมกับพ่วงเอาเตโชและหมอกมานั่งล้อมวงจนโต๊ะม้านั่งธรรมดาๆ ดูเหมือนพื้นที่รับรองระดับวีไอพีขึ้นมาทันที

“เอ่อ... พี่ภาคินคะ” พะแพงกลืนข้าวคำเล็กลงคออย่างยากลำบาก

“ทำไมวันนี้... ถึงมาที่นี่อีกแล้วล่ะคะ?”

ภาคินที่นั่งกอดอกนิ่ง แผ่นหลังพิงกับพนักม้านั่งอย่างสง่างามโดยไม่สนว่าไอแดดจะร้อนเพียงใด ปรายสายตามองจานข้าวของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

“ที่คณะคนเยอะ” เขากล่าวสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนเตโชที่กำลังนั่งพัดให้ตัวเองด้วยสมุดจดถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง

“คนเยอะบ้านมึงสิไอ้คิน เมื่อกี้เดินผ่านโรงอาหารวิศวะโต๊ะว่างจนเตะตะกร้อได้...” เตโชบ่นพึมพำก่อนจะเงียบกริบเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเพื่อนสนิท

“แต่ที่วิศวะดีมากเลยนะคะ” พะแพงรีบเสริม พยายามจะหาเหตุผลให้เขาไปในที่ที่ควรอยู่

“โรงอาหารคณะพี่มีแอร์เย็นฉ่ำ สะอาด แถมดูหรูหรามากเลย พะแพงเคยเดินผ่านครั้งหนึ่ง... แต่อาหารที่นั่นราคาแพงมาก พะแพงก็เลยไม่เคยได้เข้าไปนั่งจริงๆ สักทีค่ะ”

เธอพูดออกมาตามความสัตย์จริง โดยไม่ทันสังเกตเห็นประกายไฟบางอย่างที่วาบขึ้นในดวงตาของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม คำว่า ‘ไม่เคยได้เข้าไปนั่งจริงๆ’ และเหตุผลเรื่อง ‘ราคา’ เหมือนไปสะกิดโดนจุดเปราะบางในใจของภาคินเข้าอย่างจัง

ในวินาทีที่พะแพงกำลังจะตักข้าวคำต่อไปเข้าปาก มือหนาของภาคินก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ อย่างมั่นคง เขาออกแรงดึงช้อนในมือเธอวางลงบนจานอย่างเผด็จการ

“พี่ภาคิน? มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ในเมื่อมันดี... ก็ไปสิ”

ภาคินไม่รอคำตอบ เขาเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น ก่อนจะรั้งให้เธอลุกขึ้นตามแรงดึง พะแพงหน้าเหวอ เธอพยายามจะค้านทว่าจังหวะการก้าวเดินของภาคินนั้นรวดเร็วและหนักแน่นเสียจนเธอต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไป

ทิ้งให้เตโชและหมอกมองหน้ากันอย่างปลงตก ก่อนจะจำใจลุกขึ้นเดินตามผู้นำแสนเผด็จการมุ่งหน้าไปยังดินแดนที่มีแอร์เย็นฉ่ำตามที่เขาเพิ่งอ้างว่าคนเยอะนักหนา

 

คณะวิศวกรรมศาสตร์

เพียงก้าวแรกที่เดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามา ไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ก็เข้าปะทะผิวจนพะแพงรู้สึกผ่อนคลายจากความร้อนระอุภายนอก

แต่ความรู้สึกผ่อนคลายนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อเธอพบว่า... โรงอาหารที่ภาคินอ้างว่าคนเยอะนั้น ความจริงกลับเงียบสงบและมีโต๊ะว่างเหลือเฟือ เนื่องจากเป็นช่วงท้ายของพักเที่ยง

สายตานับสิบคู่ของนิสิตวิศวะที่ยังนั่งพักผ่อนอยู่ ต่างหันมาจับจ้องที่จุดเดียว... คือมือของเดือนคณะยานยนต์ผู้เย็นชาที่กำลังกุมมือเด็กสาวมัดแกะจากต่างคณะเดินเข้ามาอย่างเปิดเผย

“พี่ภาคินคะ... คนไม่ได้เยอะอย่างที่พี่บอกเลยนะคะ” พะแพงกระซิบเสียงแผ่ว พยายามจะดึงมือออกด้วยความเขินอายที่ถูกมองราวกับเป็นตัวประหลาด

“ตอนนี้อาจจะน้อยลงแล้วมั้ง” ภาคินตอบหน้าตาย เขาพาเธอไปนั่งที่โต๊ะตัวกลางที่ทำจากสแตนเลสสะอาดเอี่ยม

“นั่งรอตรงนี้ ห้ามลุกไปไหน”

“แต่พะแพงกินข้าวจากที่นู่นมาบ้างแล้วนะคะพี่ภาคิน...”

“ไอ้ข้าวราดแกงแห้งๆ นั่นไม่นับ” ภาคินตัดบทเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปสั่งเพื่อน

“พวกมึงเฝ้าน้องไว้ อย่าให้เดินหนีไปไหน”

พะแพงมองตามแผ่นหลังของภาคินที่เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์อาหารพรีเมียมของคณะ เขายืนสั่งอาหารอย่างพิถีพิถันราวกับกำลังคัดเลือกอะไหล่รถยนต์ชิ้นสำคัญ โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เสนอความเห็นหรือปฏิเสธแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องทำหน้ามึนแบบนั้นหรอกน้องพะแพง” เตโชหัวเราะร่วนพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

“ไอ้คินมันก็แบบนี้แหละ บทจะบทเผด็จการขึ้นมา ใครหน้าไหนก็ห้ามมันไม่ได้หรอก แต่น้องรู้ไหม... นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีเลยนะ ที่มันยอมให้ผู้หญิงมานั่งที่โต๊ะประจำของกลุ่มเรา”

“จริงเหรอคะ?” พะแพงถามด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอมองดูความหรูหราของสถานที่และผู้ชายที่เพียบพร้อมคนนั้น... ยิ่งเขาให้ความสำคัญ ยิ่งเขาใส่ใจ ใจของเธอที่ควรจะด้านชากลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง

ไม่นานนัก ภาคินก็เดินกลับมาพร้อมถาดอาหารที่เต็มไปด้วยเมนูขึ้นชื่อของคณะ ทั้งสเต็กเนื้อนำเข้าที่หอมกรุ่น ข้าวหน้าเนื้อวากิวญี่ปุ่น และสลัดผักออร์แกนิกที่ดูสดใหม่ เขาวางจานข้าวหน้าเนื้อที่ดูน่ากินที่สุดไว้ตรงหน้าพะแพง พร้อมกับน้ำผลไม้สกัดเย็นขวดโต

“พะแพงไม่ได้สั่งเยอะขนาดนี้นะคะพี่คิน...”

“ฉันสั่งให้”

“แต่ว่า... มันแพงมากเลยนะคะ พะแพงเกรงใจ พี่ภาคินให้พะแพงจ่ายคืนนะคะ ถึงจะช้าหน่อยแต่...”

“ถ้าพูดเรื่องเงินอีกคำเดียว ฉันจะสั่งมาเพิ่มอีกชุด”

คำพูดนิ่งๆ แต่แววตาดูเอาจริงทำเอาพะแพงหยุดพูดในทันที ภาคินถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองผ่านผู้คนไปอย่างว่างเปล่า บัดนี้กลับฉายชัดถึงความตั้งใจที่อยากจะดูแลคนตรงหน้า

“กินซะ... ที่นี่แอร์เย็น เธอจะได้ไม่ต้องนั่งเหงื่อไหลอยู่ข้างนอกนั่น และที่สำคัญ...” เขาเว้นจังหวะ พลางใช้ช้อนตักเนื้อชิ้นที่นุ่มที่สุดวางลงบนข้าวของเธอ

“ฉันอยากให้เธอรู้ว่า อาหารที่นี่มันรสชาติเป็นยังไง คราวหลังจะได้ไม่ต้องเอาแต่เดินผ่านแล้วมองอยู่ข้างนอก”

คำพูดที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่มันกลับซ่อนความหมายลึกซึ้งไว้ จนทำให้พะแพงอึ้งไปครู่ใหญ่

เธอค่อยๆ ตักเนื้อวากิวเข้าปาก รสชาติที่นุ่มละมุนและหอมหวานกระจายไปทั่วลิ้น มันเป็นรสชาติที่หรูหราที่สุดเท่าที่เธอเคยชิมมา รสชาติที่เด่นชัดกว่าสิ่งใด คือความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากท่าทางที่ดูเย็นชาของภาคิน

เขานั่งดูเธอกินอย่างเงียบๆ ไม่แม้แต่จะขยับตัวไปไหน มือหนาหยิบกระดาษทิชชู่มาวางเตรียมไว้ให้ข้างจาน เมื่อเห็นเธอเคี้ยวจนแก้มตุ่ย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากที่สุดในมหาวิทยาลัยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่มุมปากของเขา

โดยที่ไม่มีใครรู้... ภายใต้แอร์ที่เย็นฉ่ำของโรงอาหารวิศวะ หัวใจของพะแพงที่เคยถูกพันธนาการไว้ด้วยหนี้สินและกลลวง กลับเริ่มสั่นไหวด้วยแรงดึงดูดของความจริงใจที่เธอไม่ควรจะได้รับ

ในขณะที่มินตราและพวกพ้องกำลังวางแผนทำลายเธออยู่ภายนอก แต่ภายในป้อมปราการเหล็กแห่งนี้ ภาคินกำลังใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อสร้างโลกใบใหม่ให้กับเธอ...