5

นอกจากวลาลีไม่กลับแล้ว ชยางกูรก็ยังมาอีกคนหนึ่ง...

           มันวันอะไรกันนะ?

          

มยุรฉัตรได้แต่นั่งกระสับกระส่าย ขณะที่ชยางกูรกับ  วลาลีกำลังเปิดแอปสั่งอาหาร พวกเขาบอกว่าจะเลี้ยงตอบแทนเธอมื้อเบาๆ ก่อน เดี๋ยวมยุรฉัตรหายป่วยดีค่อยไปจัดหนักกันอีกที เธอไม่น่าพูดเลยว่าอยากรับประทานข้าวมันไก่ ที่มีตับไก่สีทองเจ้าดัง อยากกินอันนั้นแหละ วลาลีพลอยบอกว่าอยากรับประทานไปด้วย ชยางกูรเลยเอาใจภรรยาด้วยการชวนกินด้วยกันที่นี่ เพราะไปร้านก็ไกลวลาลีก็ท้องอ่อนๆ มยุรฉัตรก็ยังไม่หายป่วย

           จริงๆ ไม่ได้ป่วยอะไร ฮือ ฉัตรแค่หลบรองตรัย

           คนที่หลบก็อยู่ในห้องนอนของเธอตอนนี้

           เธอเหลือบมองนาฬิกา เวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว...ชยางกูร บอกว่าอีกเกือบสามสิบนาทีรอไหวไหม? สองสาวขานรับพร้อมกันว่าไหว รีบกินรีบกลับนะคะ มยุรฉัตรอยากจะพูดแบบนั้นแต่ทว่า...

           พอข้าวมันไก่แสนอร่อยมาถึง พวกเขาก็เพลินกับรสชาติ แถมชยางกูรยังชวนคุยงานแพลนต่ออีกนิดหน่อย บอกว่าวันนี้ ชยันตรัยก็หายไปติดต่อไม่ได้ เลยฝากงานไว้กับมยุรฉัตรเผื่อกันลืม เวลาเลื่อนไปจนถึงบ่ายสามโมง

           คนข้างในจะหิวไหมนั่น?

           นึกห่วงเขาขึ้นมาแวบหนึ่ง

           “คุณลีผมต้องกลับบริษัทก่อน เห็นว่ามีนัดสัมภาษณ์ด่วน คุณลีอยู่กับคุณฉัตรก่อนนะ”

           “ลีกลับห้องเราก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนฉัตร”

วลาลีปิดปากหาว

“ลีง่วงแล้วด้วยค่ะ เบื่อตัวเองจังท้องแล้วง่วงทั้งวันเลย”

           “นอนที่ห้องนี้ก่อนไหม? ผมไม่อยากให้อยู่คนเดียว”

ว่าที่คุณพ่อว่า หน้าของเขาเครียดนิดๆ ตั้งแต่ภรรยาท้องก็ไม่เคยให้ห่างกาย กังวลไปสารพัด กลัวเธอไปหกล้ม กลัวเธอเป็นอะไรไม่มีใครดูแล ต้องคอยให้คนอยู่เป็นเพื่อนถ้าเกิดเขาไม่อยู่ด้วย

           “คุณกูร ลีไม่ได้เป็นคนป่วยหนักติดเตียงนะคะ อยู่คนเดียวได้”

เธอบ่นเบาๆ เกรงใจมยุรฉัตรนั่นแหละ เลขาสาวเม้มปากนิดๆ ก่อนจะเหลือบมองไปทางประตูห้องของเธอ เอายังไงดี...ให้ไปนอนในห้องเธอไม่ได้แน่ๆ ห้องพักแขกตอนนี้เธอรื้อวอล       เปเปอร์กำลังจะติดใหม่เลยปิดทิ้งไว้ก่อน เพราะรอของยังไม่มาส่ง

           “อยู่กับฉัตรก็ได้ค่ะ”

           “ลีรบกวนด้วยนะคะ พี่กูรอะ”

ค้อนสามีอีกที ชยางกูรหอมแก้มภรรยาเบาๆ ต่อหน้า มยุรฉัตรที่หน้าแดงเขินคนทั้งสอง ชยางกูรเป็นคนนิ่งๆ ขรึมๆ แต่กับวลาลีเขาหวานมาก ยิ่งแต่งงานเปิดตัวกันแบบนี้ เขายิ่งติด skinship ภรรยาเรียกได้ว่าหนักมาก

           “ฝากคุณลีด้วยนะครับน้องฉัตร ถ้าไม่มีน้องฉัตรพี่คงพาเขากลับบ้านก่อนไปบริษัท วนไปวนมาไม่ได้ทำพอดีงาน”

คุณพ่อจอมห่วงทิ้งท้าย มยุรฉัตรกำลังหันรีหันขวางว่าจะให้เธอนอนตรงไหนดี พลอยนึกเป็นห่วงคนที่อยู่ในห้องนอนของเธอด้วย ป่านนี้คงหิวแย่แล้ว...ตอนนี้จะบ่ายสามโมงแล้ว

           “ค่ะ”

           ส่งชยางกูรที่ประตูแล้ว มยุรฉัตรก็ออกตัวว่าห้องนอนยังไม่ได้เก็บ และห้องอีกสองห้องก็รื้อวอลเปเปอร์รอติดใหม่ ไปนอนกันที่ห้องของวลาลีไหม เธอจะไปอยู่เป็นเพื่อน วลาลีบอกว่าไม่ต้องวุ่นวายก็ได้ เธอนอนที่โซฟาเบธของโซนห้องนั่งเล่นของ    มยุรฉัตรก็สบายดี โซฟาตัวใหญ่เธอคงไม่ตกลงมาแน่ละ

           “ตามสบายเลยนะลี เดี๋ยวฉัตรจะไปเอาไอแพดมานั่งเล่นด้วย ปล่อยให้ลีกลับไปนอนห้อง รองกูรได้เฉ่งฉัตรแน่”

           “เขาขี้ห่วงมาก จนบางทีก็เกินไป”

วลาลีนึกถึงสามีแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข ตั้งแต่เธอท้องเขาก็น่ารักมาก ห่วงเกินไป แม้กระทั่งเรื่องบนเตียงก็ไม่กล้า กลัวว่าลูกจะเจ็บไปโน่น เฮ้อ...เธอต้องเริ่มก่อน บอกว่าไม่เป็นไร นั่นแหละเขาถึงจะยอมทำรักกับเธอ แต่เป็นการทำรักแบบเบาๆ ถนอมเธอ เขาน่ารักเหลือเกิน

           “คู่ของลีน่าอิจฉา”

มยุรฉัตรเอ่ย เธอรู้จักชยางกูรดีพอๆ กับพี่ชายของเขา สองพี่น้องนี่คนละขั้วเลย ถามว่าอยากได้คนไหนเป็นสามีก็ต้องชยางกูรน่ะสิ ชยันตรัยนั้นเป็นผู้ชายอันตรายติดป้ายไม่ควรเผลอใจด้วยประการทั้งปวง

           “มันก็มีทั้งดีแล้วไม่ดีนั่นแหละ ต้องค่อยๆ ปรับตัวกันไปน่ะฉัตร คุณกูรเป็นคนไม่ค่อยพูด ปากแข็ง ไม่ค่อยหวาน ติดดุด้วยบางทีลีก็รู้สึกอึดอัดกับเขา คือลีกลัวเขาน่ะ แค่คุณกูรมองแบบเมื่อกี้ ลีก็ไม่กล้าขัดใจแล้ว”

           “เขารักลีมากนะ...ฉัตรดูออก”

           “อื้อก็รู้ว่ารัก แต่ดุจัง”

วลาลีบ่นสามีแต่เป็นการบ่นที่มีรอยยิ้ม...อย่างมีความสุข คุยกันไปอีกสองสามคำ มยุรฉัตรก็หาหมอนมาให้เธอเอนหลัง ปรับแอร์ลงอีกนิดหน่อยให้อากาศในห้องพอเย็นสบาย แล้วก็ขอตัวเข้าห้อง บอกว่าจะเอาผ้าห่มบางๆ มาให้กับเธอ

           ได้โอกาส ไล่คนบ้านั่นไปเสียที!