6

เธอเปิดประตูเข้าไปในห้อง...

           พบว่าคนที่เธอห่วงกลัวว่าเขาจะหิว ถอดเสื้อสูทวางทิ้งไว้ตรงเก้าอี้ของเธอ และไปนอนเขลงไปเตียงเธอ เหมือนกับว่าเขาหลับไปแล้ว

           มยุรฉัตรถอนใจ ยืนกอดอกมองเขาอยู่แบบนั้น บอสของเธอหลับ...สถานการณ์แบบนี้กล้าหลับได้ยังไงนะ เธอตกลงใจจะปลุกเขา และให้เขารีบออกไปตอนนี้เพราะวลาลีกำลังหลับ เรื่องอื่นค่อยเคลียร์กันอีกที

           มือบางแตะแขนของเขา ยังไม่ทันเขย่าปลุกด้วยซ้ำเขาก็ลืมตาขึ้นมา ไม่มีวี่แววงัวเงียสักนิด เขาจับแขนเธอแล้วดึงแรงๆ รวดเดียว เธอก็ล้มลงไปในอ้อมแขนที่ตวัดรัดเธอไว้พอดี ปากที่กำลังจะอ้าค้านเขา ถูกประกบปิดลงมาด้วยริมฝีปากรุ่มร้อน เธอดิ้นอึกอักในอ้อมแขนของชยันตรัย ตัวเธอพอดิบพอดีกับอ้อมแขนนั้น ราวกับถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยแท้

           “ระ รองตรัย”

เธอพอได้หายใจหายคอเมื่อเขาถอนจูบ เขาบุกรุกเธอจนเธอตั้งหลักไม่ทัน ตอนนี้เธอก็อยู่ใต้ร่างใหญ่ของเจ้านายหนุ่มแล้วเรียบร้อย

           “ขังพี่ไว้ จนพี่หิว”

เขาบ่น หากแต่ตาเป็นประกายพราว มองคนใต้ร่างที่นอนจ้องเขาแล้วหน้าแดงก่ำ ผมยาวของเธอหลุดยุ่งรุ่ยร่าย ล้อมกรอบหน้าสวยชวนหลงใหล เธอเดินเฉียดเขาไปมา สองปีเต็ม อยู่ข้างกายเขามากกว่าผู้หญิงคนไหนๆ กับคนอื่นอาจจะแค่เซ็กซ์กินก็อิ่ม แต่กับมยุรฉัตรมันกลับโหยหาและหิวไม่หยุด

           “กะ กลับไปได้แล้ว”

เธอมองเขาตาโต ยังคงไล่ แม้ตอนนี้ใจเต้นระทึกไปหมด เธอเคยถูกจูบเมื่อนานมาแล้ว แต่...เป็นจูบที่สู้ไม่ได้กับจูบที่   ชยันตรัยทำกับเธอเลย

           “ไล่จังแหะ”

เขาบ่นงึมงำ ก้มหน้าซบกับกลุ่มผมของมยุรฉัตร ทำแบบนั้นเท่ากับเขาทับเธออยู่ครึ่งตัว

           “ผมน้องฉัตรหอมจัง...ใช้แชมพูอะไรครับ”

           “อยากจะซื้อไปให้น้องกิ๋งเด็กของรองตรัยรายล่าสุดใช้หรือคะ”

ย้อนมาแบบนั้น ริมฝากปากหยักก็ยกขึ้น เขารู้ว่าเธอใจเต้นแรงแค่ไหน ก็หัวใจแนบกันอยู่ตอนนี้

           “ไม่หรอก ให้เขากลับไปแล้ว”

           “อ้าว...ไม่ต่อหรือคะ เห็นน้องกิ๋งบอกว่ารองตรัยชอบเขามาก”

           “ไม่ต่อ ไม่มีอีกแล้วเด็กเลี้ยงน่ะ”

คำพูดนั้นทอดอ่อน ริมฝีปากอุ่นเริ่มไล้มาตามแก้มหอม มยุรฉัตรผลักหน้าเขา แต่เขาก้มลงงับนิ้วเธอเหมือนจะแกล้ง

           “กลับไปที่ห้องตัวเองได้แล้ว คุณลีอยู่กับฉัตรแต่หลับอยู่ ไม่มีใครเห็นแล้ว”

เธอทำท่าจะลุก แต่เขากดเธอไว้ด้วยร่างกายของตัวเอง ตอนนี้ใจเธอเต้นแรงไปหมด กับอาการค่อยๆ รุกไล่ของเขา

           เธอกลัว

           กลัวใจตัวเองนี่แหละ ไม่ใช่อะไร

           “น้องฉัตรทำให้พี่หิว...ขอพี่กินก่อนนะ”

           ไม่ได้ถามเขาว่าหิวอะไร กินอะไร ริมฝีปากได้รูปนั้นก็กดลงมาแนบปากอิ่มแล้วค่อยสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากหวานของมยุรฉัตร

           จูบนั้นทำให้เธอเผลอใจ ตัวอ่อนในอ้อมกอดของเขา เนื้อตัวเต้นระทึกไปหมดกับสัมผัสราวกับไฟที่ค่อยๆ ปะทุลามเลีย

           จูบต่อไปทำให้เธอเผลอกาย ยอมให้เขาลูบไล้ไปตามเนื้อตัว โดยไม่ขัดขืน เสียงหายใจของคนทั้งสองเริ่มแรงขึ้น บ่งบอกถึงอารมณ์อันเร้นลึกของกันและกัน ที่ต่างเก็บซ่อนไว้

           เขาถอดเสื้อโอเวอร์ไซซ์ของเธอออกทางศีรษะ ปลดตะขอหน้าของบาร์เซียร์ตัวสวย แล้วก้มหน้าลงไปจูบเคล้าบัวตูมคู่สวย มยุรฉัตรเสียวซ่านเมื่อเขาทำแบบนั้น ครั้งแรกอาจจะเมาจนจำอะไรไม่ได้ แต่ครั้งนี้...เธอจะจำได้ทุกสิ่งที่เขาทำ เขาจะทำให้ดี ชยันตรัยบอกกับตัวเอง เมื่อละเลียดบัวตูมทีละข้างอย่างใจเย็น

           “อะ...อื้อ”

           ยอดทรวงกลายเป็นสีเข้มขึ้น เมื่อถูกลิ้นของเขาละเลงรัว ปลายยอดแข็งเป็นไตบอกถึงอารมณ์ปรารถนา มือของเธอจับแขนเขาไว้แล้วจิกเป็นระยะ เมื่อเขาดูดเป็นจังหวะ มยุรฉัตรหลับตาแน่น กัดริมฝีปากอย่างพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ไม่อาจจะห้ามมันได้จริงๆ

           ดูดดึงจนหนำใจแล้ว จมูกปากร้อนๆ คู่นั้นก็ไต่จากอกสล้าง ลงไปตามผิวเนื้อเนียนหอม คนใต้ร่างของเขาอ่อนโอนยอมให้เขาสัมผัส ไม่มีใครพูดอะไรอีกแล้ว มีเพียงเสียงครางเบาๆ ในลำคอของเขาและเธอเท่านั้น เพราะรู้ว่าถ้าพูดสถานการณ์นี้อาจจะหยุดลง และไม่มีใครอยากหยุดมัน

           เขาทำตามส่วนลึกของหัวใจ

           เธอรับเขาตามที่หัวใจนั้นเรียกร้อง

           ปล่อยให้ร่างกาย อารมณ์ นำไป ส่วนสติรับรู้ทิ้งไว้หลังสุด

         “ระ รองตรัย”

เสียงหวานเอ่ยละล่ำละลัก เมื่อรับรู้ว่าตอนนี้ ท่อนล่างของเธอถูกปลดเปลื้องจนเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา ที่เมื่อมองเห็นความงามของเนินเนื้อถนัดชัดตาก็ถึงกับครางเบาๆ มันไม่มีอะไรรกตาเลย น้องเกลี้ยงเกลาเหมือนเด็ก มีเพียงไรขนอ่อนๆ ปกคลุม

           “อา...น้องฉัตร สวยมาก”

           “ยะ อย่า อื้อ”

           เสียงหวานห้ามเพียงแค่นั้น เขาแหวกกลีบนางออกแล้วเริ่มละเลียดไล้เลีย ความสะอาดสะอ้านไม่มีอะไรปกคลุมทำให้เขาเพลินมาก เจ้าของความอิ่มอูมไม่ได้เพลินไปกับเขา เธอกำลังเสียวเกร็งไปหมด มือน้อยจิกแน่นที่ศีรษะของเขา หลับตาแน่นเมื่อความเสียวสยิวพุ่งโจมตี เสียงหวานนั้นครางโหยเมื่อเขาดูดดื่มเธอแรงๆ ไม่ไหวแล้ว เธอจะไม่ไหว

           สวรรค์แตกพร่าในสมองเธอ

           “อืม อะ อ๊า” เสียงนั้นยิ่งกระตุ้น เขายิ่งสอดลิ้นเข้าไปลึกและดูดน้ำหวานจากถ้ำนาง ที่หลั่งไหลออกมาให้ได้ดื่มกิน กลิ่นรสของตัณหาทำให้เขาเมามัว กินไม่เลิกอย่างคนตะกละ

           คนสวยกระตุกคาปากเขาอีกรอบ เขาจึงละจากที่ตรงนั้น มยุรฉัตรนอนระทวยไม่นาน เธอก็ถูกเขาก้มลงมาจูบ ตอนนี้  ชยันตรัยไม่เหลืออะไรติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว พร้อมกับสวมปลอกปราการเรียบร้อย

           “มะ อื้ม”

เธอจะค้านห้ามไม่ให้เขาทำ แต่ก็ถูกจูบปิดเสียงไว้อีกแล้ว เธอเคยห้ามอะไรเขาได้ไหมนะ?

           “อา น้องฉัตรแน่นมาก”

           “อะ อื้อ...ไม่เอา เอาออกไป”

เธอทุบเขา เสียงสั่น หายใจหอบแรงเมื่อรับรู้ว่าโดนเขาสวมสอดของรักเข้ามาเต็มช่องสาวไปหมด มันแน่นมาก ฟิตมาก จนเธอหายใจแทบไม่ออก

           “ไม่ดื้อสิ นะ...อา ฉัตรจ๋าพี่จะแตก”

           “จะทำแบบนี้กับฉัตรไม่ได้”

เธอครางเขาก้มลงมาจูบเต้าสวยนั่นเพื่อสร้างความปั่นป่วนให้เธอ แล้วเริ่มขยับจังหวะเน้นๆ แน่นๆ

           “ทำได้...พี่รู้ว่าฉัตรชอบ”

           “มะ ไม่ชอบ อะ อื้อ”

           ปากว่าไม่ แต่เผลอแอ่นสะโพกเข้าหาเขา ร่างกายมันไม่ฟังเธอเลย เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ ข้างหู เขากระซิบกระเส่าด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอยิ่งใจเตลิดไปกับน้ำเสียงแสนเซ็กซี่ เร่าร้อนนั่น

           “ฉัตรไม่เอา แต่พี่จะเอา เอาแบบนี้ดีไหมคะ?”

           “อะ อื้อ”

           สะโพกของเขาบดคลึงแนบสนิทหน้าท้องสนิทแนบกัน มันส่งเข้าไปลึก...ลึกมากจนเธอแน่นไปหมด

           ใบหน้างดงามเหยเกด้วยความสยิวรัญจวน เป็นอะไรที่ ชยันตรัยเห็นแล้ว อารมณ์ยิ่งร้อนแรงมากยิ่งขึ้น

           เขาจับเธอบดทั้งริมฝีปากและถ้ำนางจนมยุรฉัตรถึงสวรรค์อีกรอบ เขาถึงยอมให้ตัวเองปลดปล่อย...ร่างงามอ่อนระทวยไปหมดเมื่อเขาถอนตัวออกมา เธอยังคงหายใจแรงเพราะฤทธิ์ของตัณหา นัยน์ตางดงามปรือปรอย ร่างกายอ่อนล้าปลดปล่อย ไม่ได้ห้ามเมื่อเขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วชำระล้างคราบไคลให้ มือของเขาป้วนเปี้ยนกับเนื้อนางเหมือนตัดใจไม่ได้ง่ายๆ เมื่อสะอาดดีแล้วจึงพาเธอกลับมานอนที่เตียง สวมเสื้อผ้าให้เหมือนมยุรฉัตรเป็นเด็ก เธอก็ยอมให้เขาทำ หน้าแดงตัวแดงไปหมดเพราะความเขิน

           เขาเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย ใช้มือลูบแก้มเธอเบาๆ พร้อมกับก้มลงจูบหน้าผากมนนั่น มยุรฉัตรหลับตาปี๋ ไม่อยากจะสบตากับเขาอีก ตายละ...เมื่อกี้นี้เธอกับเขา อีกแล้ว

           หนแรกไม่รู้อะไร ตื่นมาเจ็บตรงนั้นมาก แต่หนนี้...มันดี ดีเกินคำว่าดีมาก...

           คนดื้อนอนหลับตาแน่น มือกำจิกผ้านวมที่เขาตลบมาคลุมให้

         “ออกไปเงียบๆ นะห้ามให้คุณลีเห็น”

เสียงหวานเอ่ยตามหลังเมื่อรู้ว่าเขาผละไปแล้วทั้งที่หลับตา

           เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ แล้วเสียงประตูปิดดังตามหลังเขา มยุรฉัตรก็ผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะรอว่าเงียบแล้วจริงๆ ก็ค่อยๆ ลุกจากเตียงตัวเองบ้าง พบว่าเธอขาสั่น...เมื่อลงมา เดินเซเลยละ ก็เขาเล่น...เธอหนักขนาดนั้น

           หน้างามแดงเถือก มันคงเจ็บแปลบนิดๆ แหละ แต่ไม่เท่าหนแรก เธอย่องไปที่วลาลี ทางนั้นหลับนอนกอดหมอนไปแล้ว ก็ถอนใจ...วลาลีคงไม่เห็นเขาหรอก

           เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว

          

มยุรฉัตรร้องบอกตัวเองเมื่อล้มตัวลงนอนบนโซฟาอีกตัวใกล้ๆ กับที่วลาลีนอน

           เธอจะไปลาออก และออกจากที่นี่