7

           “คุณแม่ครับ มีอะไรจะคุยด้วยหน่อยครับ”

ชยันตรัยบอกกับมารดา เมื่อเขาเข้าบ้านมาในตอนสาย ท่านกำลังนั่งให้สาวใช้ประจำตัวช่วยบีบนวดให้อยู่

           “มีอะไรหรือ เข้าบ้านเป็นด้วยนะเราน่ะ”

มองค้อนบุตรชายคนโต แต่ตอนนี้ไม่ค่อยจะจี้อะไรมากแล้ว เพราะนางได้หลานสมใจล่ะ จากบุตรชายคนเล็กกับลูกสะใภ้ เลยจะปล่อยชยันตรัยไม่ไปวุ่นวายด้วยมาก พ่อคนนี้ยุ่งด้วยก็ปวดหัว เพราะมันดื้อ

           “น้องฉัตรจะลาออกครับ”

เขาชิงฟ้องก่อน เธอยังไม่ยื่นใบลาออกอย่างเป็นทางการ แต่เขารู้ว่าเธอลาออกแน่ เพราะเรื่องนั้นทำให้เธออยากหนีหน้าเขา...

           “รู้แล้วย่ะ”

ท่านว่า แล้วเลื่อนมือไปที่จานขนม เลื่อนมันให้กับบุตรชาย พลางเอ่ยชวนชิม

“นี่ลองชิมสิตาตรัย หนูลีทำคุกกี้อร่อยมาก”

           “แม่ครับ แล้วแม่ไม่เดือดร้อนเลยหรือครับ นั่น...คนที่แม่อยากให้เป็นคู่หมั้นกับผมไม่ใช่หรือยังไงกัน จะลาออกแล้วนะครับ”

           “แล้วไง?”

เลิกคิ้วพลางมองหน้าของลูกชาย ที่ดูงอเง้าอย่างประหลาด แทนที่จะดีใจที่นางไม่ยุ่งวุ่นวายด้วยแล้ว

           “ผม...ไม่อยากเปลี่ยนเลขาใหม่”

เขาว่าเสียงอ่อน

“ผมยังไม่อยากให้น้องไป น้องฉัตรทำงานดีมาก”

           “แหม...เขาก็มีบริษัทเขา ตอนนี้หนูอิมเขาก็ท้อง น้องก็ต้องไปช่วยงานพี่ชายเขาสิ จะมัวมาทำงานให้คนอื่นอย่างเราทำไม”

           “เขาหลานรักคุณแม่นะครับ ไม่ใช่คนอื่น คุณแม่บอกเองว่ารักน้องเหมือนลูกสาว”

ลูกชายย้อน คุณพัชรอรหัวเราะแล้วยักไหล่ ตามองลูกชายอย่างพินิจ วันนี้ตาตรัยมาแปลก

           “เขาเป็นลูกสาวคนอื่น และคงไม่มีทางจะเป็นลูกสาวแม่แล้ว ลูกชายแม่ไม่อยากได้เขา แม่ก็คงจะต้องปล่อยเขาไป”

           ชยันตรัยมองหน้ามารดาอย่างเซ็งๆ ดูเหมือนท่านจะไม่ช่วยเขารั้งหล่อนเลย คุณพัชรอรชวนเขาคุยเล่นไปเรื่องอื่น ไม่ได้วกกลับมาสนทนาเรื่องของมยุรฉัตรอีกเลย

           จนเมื่อคล้อยหลังลูกชาย ที่กลับไปทำงานแล้ว คนที่เห็นความผิดปรกติของพ่อตัวดี ก็โทรปรึกษาคุณมยุราทันที

           “นี่เจ้าตรัยมาคุยเรื่องจะให้ฉันไม่ให้หนูฉัตรลาออก”

           “เอ...”

           “แปลกๆ นะยัยเหมียว ปรกติน่ะ ใครจะเข้าจะออกไม่เห็นจะแคร์ ยิ่งกับหนูฉัตรตอนแรกต่อต้านมาก จะให้ฉันย้ายน้องไปอยู่แผนกอื่น กล่อมให้ฉันเลิกคิดที่จะให้น้องมาทำงานเลขาจับผิดด้วยซ้ำตอนแรกๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลูกสาวเธอเก่งมาก”

           “เธอเห็นว่ายังไงล่ะ ยัยฉัตรจะบอกขายคอนโด แล้วก็ย้ายกลับมาทำงาน บอกว่าจะมาอาทิตย์หน้านี้”

           “เธอรับเลขาใหม่ไปช่วยตาฉายก่อนได้ไหม?”

คุณพัชรอรสังหรณ์บางอย่าง เลยคิดจะรั้งมยุรฉัตรไว้ก่อน

           “แหม...ยังไงดีล่ะ”

           “เอาน่า...ฉันว่าแพลนของเราที่จะเป็นทองแผ่นเดียวกัน มันใกล้เข้ามาแล้วล่ะ”

ทางนั้นถึงกับหัวเราะมาตามสาย แล้วบอกว่าเธอจะรั้งไว้ให้ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่รู้จะนานเท่าไหร่นะ คนอย่างลูกสาวเธอถ้าจะทำอะไรแล้วต้องรั้นทำให้ได้ในที่สุด ถ้าเธอไม่ยอมให้มาทำงานที่บริษัทก็เกรงว่าจะไปหาสมัครงานใหม่ที่อื่นได้

           พ่อลูกชายตัวดีนี่ละน้า ตอนให้จีบเขาก็ดันไม่เอา รั้งไว้ตั้งสองปี พอน้องจะออกไปจากชีวิต ก็จะให้รั้งเขาไว้เสียอย่างนั้น

           เธอมีแววจะได้ลูกสะใภ้อีกคนแล้วแน่ละ

           คุณพัชรอรยิ้ม...แล้วต่อสายตรงหาสามีที่ไปทำงานอยู่ที่บริษัท

         มยุรฉัตรขาดงานไปสามวัน วันนี้เธอเลยมาทำงาน...พบว่าเจ้านายของเธอไม่ได้เข้ามาที่บริษัท นั่นก็ดี...เธอจะได้ไปยื่นใบลาออกไว้ที่โต๊ะของเขา แล้วกลับออกไปเลย และคงไม่เข้ามาที่นี่อีกแล้ว

           หนี...

           ใช่แล้วล่ะ เธอหนีเขา

           เรื่องอะไรจะอยู่ อยู่ต่อไปไม่ได้ เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากเผลอ ไปกับเขาอีกแล้ว

           สองครั้งนั้นก็น่าจะเกินพอ

           เธอย่นจมูกน้อยๆ เมื่อพิมพ์ใบลาออก แล้วพรินต์มันออกมา เหตุผลในการลาออก...ใส่ไว้ว่าเหตุผลส่วนตัว เธอไม่แคร์หรอกถ้าทางบริษัทจะคิดค่าปรับเธอถ้าออกแบบทิ้งงาน เธอจ่ายเงินซื้ออิสระให้กับตัวเองได้ การมาทำงานกับเขาไม่ได้ทำให้เธอจนหรือรวยกว่าที่เธอเป็น มยุรฉัตรมีเงินอยู่แล้ว และเธอก็ไปทำงานกับบริษัทครอบครัว ไม่ได้ไปที่ไหน ที่จะมาซักประวัติการทำงาน ยังไงเธอก็ได้งานอยู่แล้ว

           เธอวางมันบนโต๊ะของเขา พร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน...กับใบลาออกฉบับนั้น

           “ลาก่อนนะคะ รองตรัย ลาแล้วลาเลยตลอดชาติ”

           ก่อนที่เธอจะได้เก็บของอย่างใจคิด ก็มีเสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้นเสียก่อน เธอกดรับสาย ท่านซีอีโอชยันต์นั่นเอง

           “หนูฉัตร ขึ้นมาหาน้าหน่อยสิครับ”

           “เอ่อค่ะ”

           เธอจำต้องเดินออกจากห้องทำงาน  เดินไปที่ห้องของคุณชยันต์ เคาะประตูห้องแล้วขออนุญาตเข้าไป ท่านกำลังยิ้มแย้มแจ่มใสรอเธออยู่ตอนนี้

           “มีอะไรให้ฉัตรรับใช้คะ”

           “มีสิ มีมากด้วย”

คุณชยันต์กระแอม แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“น้าอยากให้หนูมาช่วยงานหน่อยสักเดือนหนึ่ง ได้ไหม?”

           “เอ่อ...คะ?

           ค่อนข้างจะงงๆ นิดหน่อย เธอเป็นเลขาของชยันตรัย แล้วทำไมคุณชยันต์ถึงต้องเรียกตัวเธอมาทำงานด้วย ในเมื่อท่านก็มีเลขาส่วนตัวอยู่แล้วถึงสองคนด้วยซ้ำ

           “พอดีว่า คุณแอ๋วเขาลาพักร้อนน่ะ น้าเลยไม่มีคนทำงานให้เลย”

           “แล้วคุณตรัย”

           “อ้อ ไม่เป็นไรหรอกเจ้าตรัยน่ะ มันเก่ง น้าจะให้มันฝึกหาเลขาใหม่เอาสลับกับหนู”

           “เอ่อ...”

           “ได้ไหม น้ามองไม่เห็นใครจริงๆ นอกจากคนเก่งอย่างหนูฉัตร มาทำงานให้น้าแบบนี้เดี๋ยวน้าจะขึ้นเงินเดือนให้อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”

ลองล่อด้วยเงินดู แล้วตบท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทรงอำนาจ สั่งนิดๆ บังคับหน่อยๆ ตามแบบของเขา

           “น้าเห็นความสามารถของหนูฉัตรว่าจะช่วยน้าได้มาก อีกอย่างหนึ่งไอ้ลูกชายตัวดีคงทำให้หนูฉัตรอึดอัด เลยโยกมาช่วยงานน้าก่อน จริงๆ น้าอยากได้หนูมาช่วยงานนานแล้วนะ ถือโอกาสนี้เลย เจ้าตรัยมันค้านไม่ได้หรอก น้ารู้ว่าวันหนึ่งหนูฉัตรจะต้องลาออกจากที่นี่ไปช่วยงานที่บริษัทคุณเหมียวแต่ถือว่าช่วยน้าส่งท้ายได้ไหม? หนูฉัตรจะได้ทดลองทำอะไรใหม่ๆ ด้วย”

           “ก็ได้ค่ะ”

           ขอร้องมาแบบนี้ แผนใบลาออกต้องพับไปก่อนสินะ   มยุรฉัตรย่นจมูกน้อยๆ แล้วพนมมือไหว้ขอบคุณเขา ที่เปิดโอกาสให้กับเธอได้ทดลองทำงานกับซีอีโอ ซึ่งแน่นอนว่าไม่เหมือนการทำงานกับชยันตรัย

           เธอปิดประตูห้องผู้บริหารก่อนจะถอนใจ ตามองไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้อง...คุณแอ๋วยังนั่งทำงานอยู่ ดูค่อนข้างจะยุ่งเล็กน้อยกำลังคุยกับเลขาอีกคน คงไม่สะดวกถ้าเธอเข้าไปขอคุยด้วย

           มยุรฉัตรตกลงกลับไปที่ห้องทำงานของเธอและชยันตรัย เธอกับเขาทำงานในห้องเดียวกัน เพราะจะได้ง่ายกับการทำงาน เหมือนวลาลีกับชยางกูรก็เช่นเดียวกัน เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อเห็นว่าเขามาถึงแล้ว และกำลังอ่านใบลาออกของเธออยู่

           “จะลาออกเหรอ?”

           เสียงทุ้มนั้นถามอย่างไม่พอใจ มยุรฉัตรเชิดหน้าขึ้น ก่อนจะพยักหน้า...เธอก็ลาออกจากตำแหน่งเลขาของเขาจริงๆ นั่นแหละ ลาออกจากเขาไปช่วยงานคุณน้าชยันต์

           “ค่ะ รบกวนเซ็นให้ฉัตรด้วยนะคะ”

           เธอแกล้งว่าแบบนั้น แล้วเดินด้วยมาดของนางพญาไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ทรุดลงนั่งเก้าอี้ แล้วทำแสร้งเป็นเปิดหน้าจอ มือของเธอสั่นนิดๆ นึกหวาดว่าเขาจะทำอะไร...

           แต่มีเพียงความเงียบครอบงำ เธอเหลือบตาไปมอง เขายังคงวางใบลาออกของเธอทิ้งไว้ ไม่ยอมจับมันอีก หน้าคมสันงอง้ำ เธอแอบกลอกตา นึกสมน้ำหน้าเขาที่โดนเธอขัดใจ หึ...ปล่อยให้โมโหไปนั่นแหละ

           เธอรับปากคุณชยันต์แล้ว จะยังไงก็ต้องอยู่ต่อ แค่อยู่คนละห้องกับเขา และคงไม่ได้มาวุ่นวายกัน เพราะเธอจะย้ายห้องทำงานละ ส่วนเขาก็มีเลขาคนใหม่มาทำงานแทนเธอ

           “ทำพรีเซนต์ให้ผมหน่อย”

           เสียงห้วนเอ่ยสั่งงาน เธอรับคำเขา แปลกใจเหมือนกันที่เขาไม่พูดอะไรต่อ

           ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานของตัวเอง เฉียดโต๊ะทำงานของมยุรฉัตรไปล็อกประตูห้องทำงานของเขาและเธอ...

           เพราะความที่มัวแต่พิมพ์งานตามที่เขาสั่ง เธอเลยเพ่งสมาธิไปหน้าจอ จนไม่ได้สังเกตว่าเจ้านายทำอะไร นึกว่าเขาจะเคืองเธอจนออกไปนอกห้องด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินเสียงคลิกของล็อกที่ถูกกดปิด จึงหันไปมองหน้าเขาเหมือนจะเป็นคำถาม

           หน้าของเขาบึ้งมาก ตาก็ดุมาก

           เขาเดินตรงดุ่มมาที่เธอ แล้วมยุรฉัตรก็ลอยขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่ทันตั้งตัว