บทที่5 คิดถึงอยากเห็นหน้า

“หิวจังเลยเราไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกันไหมคะ อยากไปร้านนั้นจัง ร้านก๋วยเตี๋ยวริมคลองที่เฮียเคยพาไป พาไปอีกได้ไหมคะ นะคะพาไปหน่อย” มินนี่เกาะแขนเขาเขย่าเบาๆ ส่งสายตาออดอ้อน

ร้านที่เธอพูดถึง ไม่ใช่ร้านหรูอะไร เขาพาเธอไปเพราะเธอมาวอแวเขาแบบนี้แหละ เลยอยากแกล้ง พาไปนั่งร้อนๆ คิดว่าคุณหนูแบบมินนี่คงจะเข็ด ไม่ตามเขาไปไหนมาไหนอีก และไม่คิดว่าเธอยังจำได้ แต่ร้านนั้นอร่อยจริง เธอกินหมดไปตั้งสามชาม

“ไปยังไงรถติด กว่าจะไปถึงก็เย็นพอดี ถ้าจะไปเร็วๆ เราต้องซ้อมมอเตอร์ไซค์ มันก็ไม่ได้อยู่ดีเพราะคุณแม่เราห้ามเด็ดขาด”

“เฮียไม่อยากพาไปก็บอกมาตรงๆ ไม่เห็นต้องอ้างนั้นอ้างนี่เลย” มินนี่ย่นจมูกใส่เขา

“เราอยากกินอะไรละ กดสั่งให้มาส่งที่นี่แทนได้ไหม เฮียจะได้ทำงานด้วย”

“ได้ค่ะ” คนตัวเล็กรีบตอบพร้อมกับยิ้มหวาน ยังไงก็ได้ ขอให้ได้อยู่ใกล้ๆ เขาก็พอ เฮียก็น่าจะรู้นี่น่า

ภีมหยิบโทรศัพท์ของเขา และกดเข้าแอปสั่งอาหารส่งให้มินนี่

“เลือกไป”

“ค่ะ”

เขาเดินกลับไปทำงานของตัวเอง มินนี่เดินตามมาหาที่นั่ง กดเลื่อนดูร้านต่างๆ และเลือกสั่งอาหารสำหรับฉันและเขา หันไปมองคนตัวสูง ที่ทำนั้นทำนี้เพลินๆ ระหว่างรออาหารมาส่ง

ทำไมผ่านมากี่ปีเฮียภีมก็ยังหล่อเหมือนเดิมตลอดเลย แบบนี้เมื่อไหร่ฉันจะตัดใจจากเขาได้สักทีนะ ประกาศไปแล้วด้วยว่าจะไม่แย่งแฟนใคร แล้วที่ทำอยู่อะไรกันมินนี่ มานั่งเฝ้าผู้ชายของคนอื่นทำไมกันเนี่ย ฉันไม่ควรทำแบบนี้รึเปล่า แต่เอ๊ะ! รึว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนเฮีย เพราะวันนั้นเฮียก็ไล่เธอกลับเหมือนกัน

“เฮียภีมคะ”

“หืม!”

“คนที่มินนี่เจอวันนั้น ใช่แฟนเฮียรึเปล่าคะ” ฉันไม่ยอมปล่อยให้ค้างคา ถามเขาไปเลยดีกว่า

“ไม่ใช่” ภีมตอบโดยที่ไม่ได้หันมามอง ยังคงทำงานของเขาต่อ

มินนี่ถึงกับยิ้มอย่างดีใจออกมา “แปลว่าเฮียยังไม่มีแฟนงั้นเหรอคะ”

“อืม!” เขาตอบและเช็กสินค้าที่เพิ่งนำเข้ามาต่อ ไม่ได้เห็นท่าทางที่มินนี่ดีดดิ้นดีใจอยู่ด้านหลัง

คนบ้าปล่อยให้เข้าใจผิด ร้องไห้อยู่ตั้งหลายวัน คนตัวเล็กแอบบ่นเขาในใจ แล้วก็เดินเข้ามากอดซบแก้มลงบนแผ่นหลังแกร่ง

“มินนี่ทำอะไร”

“ก็เฮียไม่มีเจ้าของ มินนี่กอดได้แล้ว”

“มินนี่ปล่อย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ลูกน้องเยอะแยะ จะมากอดอะไรตรงนี้” ภีมแกะมือคนตัวเล็กออกจากตัวเขาเพราะกลัวเธอจะเสียหาย

“งั้นเราไปกอดกันที่เพนต์เฮาส์เฮียดีไหมคะ”

“หยุดเลยมินนี่ แก่แดดไม่เข้าเรื่อง”

“ทำไมละ ก็เฮียน่ากอด”

“เฮ้อ!” ภีมถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้

“เฮียจะมาถอนหายใจเสียงดังทำไมคะ รำคาญมินนี่งั้นเหรอ?”

“อืม! เดี๋ยวอาหารมาส่ง รีบกินแล้วก็รีบกลับไปนะ เฮียจะทำงาน” ภีมพูดในขณะที่คนตัวเล็กกอดเขาคลอเคลียไม่ยอมห่าง

“พูดตรงขนาดนี้ใครจะไปอยู่ละ” ฉันยอมถอยออกห่างจากเขามานั่งลงบนโซฟา มองเขาทำนั้นทำนี่ไปเรื่อย

ทำไมหุ่นต้องดีขนาดนั้นด้วย ถ้าเฮียอ้วนพุงย้วยคงจะตัดใจง่ายกว่านี้ แต่ดูสิ กล้ามแขนเส้นเอ็นนั้นอีกทำฉันหยุดมองเขาไม่ได้เลยจริงๆ

ภีมหันมาจ้องคนที่แอบมองเขาอยู่ตลอด อย่างต้องการจะจ้องกลับ

มินนี่ยิ้มอย่างรู้ทัน ยกขาสวยขึ้นไขว่ห้าง เอาเสื้อสายเดี๋ยวลงหนึ่งข้าง ท่าทางตั้งใจยั่วยวนเขา

“มินนี่หยุดเลย”

“ก็เฮียเริ่มก่อนเองนะคะ”

“เริ่มอะไร”

“ก็เฮียจ้องมินนี่เอง”

“เรานั่นแหละมองเฮียไม่หยุด”

คนตัวเล็กยิ้มหวาน ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆ จับแขนแกร่งลูบไล้เบาๆ ไปตามเส้นเลือดปูดเด่นชัดอย่างพอใจ

“ก็เฮียน่ามอง”

ภีมจับสายเสื้อของเธอให้มาอยู่ที่เดิม

คนตัวเล็กมองสบตาเขา “มินนี่ไม่น่ามองเหรอคะ”

“ชอบคนโตๆ ไม่ชอบมองเด็ก” ภีมตอบแล้วรีบผละออกเดินหนีร่างเล็ก

“เฮียภีมมินนี่ ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ปีนี้ยี่สิบสองแล้ว เรียนก็จบแล้ว เป็นแฟนเฮียได้แล้วนะคะ”

“เราว่าปีนี้เฮียอายุเท่าไหร่”

“ก็แค่ยี่สิบเก้า ไม่เห็นเป็นอะไรเลย มินนี่ชอบผู้ชายอายุเยอะกว่า อบอุ่นดี แล้วก็ต้องเป็นเฮียภีมคนเดียวด้วย” คนสวยยิ้มหวานให้เขา เดินเข้าไปใกล้เขาอีก

“เป็นแฟนกันนะคะ” มินนี่ส่งสายตาออดอ้อนเขา

“ไม่อยากมีภาระ” ภีมตอบหน้านิ่งๆ เพราะเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาไม่อยากดูแลรับผิดชอบชีวิตใคร ตอนนี้มันดีมากอยู่แล้วสำหรับเขา

“มินนี่แค่อยากให้เฮียรัก ไม่ได้จะไปเป็นภาระเฮียสักหน่อย อยากอยู่ใกล้ๆ อยากกอดเฮีย อยากเป็นของเฮียภีม แค่นั้นเลย สัญญาเลยจะเป็นเด็กดี ไม่งอแง ไม่วุ่นวาย นะคะเป็นแฟนกัน” ฉันยังคงตามตื๊อใส่เขาไม่หยุด พร้อมกับมองเขาตาแป๋วอ้อน