บทที่8

“อยากเห็นก็มาถอดเอง” ภีมมองคนขี้ยั่วแล้วประสานมือหนุนไว้ใต้ศีรษะเหมือนตั้งใจรอว่ามินนี่จะกล้าทำรึเปล่า

มินนี่ยิ้มใส่ตาเขา ขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนลำตัวหนา ส่งมือเล็กลูบไล้แผงอกกำยำเล่น โน้มตัวลงไปจุ๊บคางสากๆ ของเขา บดสะโพกเบาๆ เข้าใส่แก่นกายหนา ที่ฉันนั่งทับอยู่ มันเริ่มขยายใหญ่และแข็งขึ้นจนรู้สึกได้

ภีมยังเก็บมือตัวเองไว้ใต้ศีรษะ ปล่อยให้คนตัวเล็กลูบไล้จูบไซซ์เขาตามอำเภอใจ

“เฮียภีมจูบมินนี่หน่อยสิคะ”

“ทำไมเราไม่จูบเอง” ภีมมองคนสวยที่หน้าอยู่ใกล้กันแค่คืบ กลิ่นหอมจากตัวเธอทำเขาเริ่มปั่นป่วน ชุดนอนบางเบาที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด หน้าอกขาวอวบแทบจะทะลักออกมานั้นอีก เกินจะห้ามใจจริงๆ

“เฮียภีมมินนี่ไม่เคยจูบ”

“พูดเล่นรึไง” ภีมมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ อย่างน้อยเธอก็ควรจะโดนใครสักคนจูบสิ ไปเรียนเมืองนอกมาไม่ใช่เหรอ มันเรื่องปกติจะตาย

“ก็เพราะมินนี่เก็บไว้ให้เฮียไงคะ”

ภีมไม่รอให้เธอพูดอะไรอีก จับล็อกคอเล็กประกบปากจูบ พลิกคนตัวเล็กลงไปนอนด้านล่าง ตามด้วยร่างหนา ที่ตามมาบดเบียดแนบชิด จูบเคล้นคลึงปากอิ่มแสนหวานด้วยปากหนา ที่ช่ำชองบดขยี้ซ้ำๆ จนพอใจ ถอนจูบมองสบตาสวย

“มินนี่แน่ใจนะ เป็นวันอื่นก็ได้นะ เฮียไม่ได้อะไร”ภีมถามย้ำ

“แน่ใจค่ะ มินนี่อยากให้เฮียทำ”

ภีมได้ยินคำตอบ ต้องยอมรับว่าเขาพอใจไม่น้อยเพราะร่างบางนุ่มนิ่มกระตุ้นอารมณ์เขาจนถึงขีดสุดแล้วเหมือนกัน มือหนา ที่เริ่มลูบไล้สะโพกอวบ ไต่ไล่สัมผัสร่างบางเหมือนต้องการจะสำรวจ ปากหนา ที่เริ่มจูบปากอิ่มอย่างอดใจไม่ไหวอีกต่อไป

มินนี่เผยอปากออก รับลิ้นที่ส่งเข้ามาทักทายลิ้นเล็กของฉันเป็นครั้งแรก ภีมเอียงหน้าบดขยี้จูบตวัดลิ้นไล่ต้อนลิ้นเล็กและดูดเบาๆ จนร่างบางสั่นสะท้านจนรู้สึกได้

มินนี่ตวัดแขนเรียวโอบรอบลำคอหนา จูบตอบเขาไปตามประสา

ภีมปลดบราและถอดชุดนอนนุ่มลื่นของเธอออกไปจากร่างเล็ก ขยับตัวขึ้นนั่ง บรรจงถอดชั้นในตัวบางออกจากสะโพกสวย และมองสำรวจร่างบางอย่างพอใจไปทุกสัดส่วนและความขาวเนียนอมชมพู

“เฮียภีมเลิกจ้อง” มินนี่แก้มแดงปลั่ง เพราะเป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายมองตอนที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าแบบนี้ ถึงจะเป็นคนที่เธออยากเป็นของเขาก็ตาม แต่ก็ยังเขินอยู่ดี

“เขินทำไม”

“ใครจะไม่เขินละคะ เฮียเล่นมองซะขนาดนั้น” มินนี่ยกมือสวยมาปิดหน้าอกตัวเอง มองค้อนคนที่เอาแต่มองฉันไม่หยุด

“มินนี่เอามือออกสิ” เธอไม่ยอมทำตามคำสั่งเขาเพราะความเขินอาย ภีมจับมือคนตัวเล็กออก มินนี่หลับตาไม่ยอมมองหน้าเขา

“มินนี่หลับตาทำไม เมื่อกี้ยังเก่งขึ้นคร่อมเฮียอยู่เลย ไม่เก่งแล้วเหรอ”

“ก็มินนี่เขิน เฮียจะทำอะไรก็รีบทำสิคะ มัวแต่จ้องกันอยู่ได้” ฉันโวยวายเขาแต่ยังหลับตาไม่กล้าสู้สายตาคมกริบคู่นั้นจริงๆ

“หึ! อยากให้ทำเลยเหรอ ไหนว่าอยากเห็นอาวุธก่อน ถ้าไม่ลืมตาจะเห็นได้ไง” ภีมรีบถอดกางเกงบ็อกเซอร์ของตัวเองออก

มินนี่ลืมตามองคนตัวโต ที่ตอนนี้ไม่เหลือเสื้อผ้าอะไรติดตัวเขาเลยสักชิ้น ร่างกายกำยำกล้ามแน่นเด่นชัดไปทุกสัดส่วน ฉันมองไปที่แก่นกลางลำตัว มองอาวุธที่เขาว่า แล้วถึงกับเอามือมาปิดปากตัวเอง ทำตาโตใส่เขาจนภีมอดขำไม่ได้

“อะไรมินนี่ตกใจทำไม”

“ก็ของเฮียใหญ่ไปรึเปล่า”

“แล้วไม่ดีเหรอ”

“ก็ไม่รู้ว่าดีรึเปล่า แต่รู้สึกกลัวนิดหน่อย”

“กลัวเหรอ งั้นไม่ทำดีไหม”

“ไม่ค่ะมินนี่อยากทำ” ฉันรีบปฏิเสธเพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจ

ภีมยกยิ้มกับคำพูดของเธอ ที่ทำเป็นใจกล้า แต่ดูจากสีหน้าก็รู้ว่ากลัวมาก

“อยากเสียตัวขนาดนั้นเลย”

“ก็ต้องเป็นเฮียคนเดียวไงคะ มินนี่กลัวนิดหน่อย แต่พร้อมแล้วค่ะ”

ภีมยกยิ้มกับคนช่างพูด “ไม่ร้องแน่นะ”

มินนี่ส่ายหัว ฉันรู้ว่าต้องเจ็บแน่ๆ แต่คิดว่ารับมือไหว ถึงขนาดของเขาจะใหญ่จนน่าตกใจก็ตาม แต่ไหวแหละ มันต้องดีแน่ๆ

“ไม่ร้องค่ะ”