บทที่ 4 พี่สาวคนดีของผม

รถสปอร์ตหรูคันสีดำมาจอดที่หน้าร้าน ทำให้ผู้คนที่ก้าวเดินเข้าออกภายในร้านและร้านใกล้เคียงหันมามองรถหรูที่จอดสนิท ชายหนุ่มก้าวลงจากรถนิ้วของเขาควงกุญแจรถ ชายหนุ่มชุดสีดำก้าวเดินเข้ามาหาเขาและก้มหัวให้เขาเล็กน้อย เขาจึงโยนกุญแจรถให้ชายคนนั้น

“ชิน เอารถไปเก็บให้ฉันด้วย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ครับนายท่าน” ชินเอ่ยบอกเช่นนี้แล้วขับรถของเขาเข้าไปในลานจอดรถ ส่วนตัวเขาก้าวเดินมาหน้าร้าน หญิงสาวในร้านและร้านข้างๆ ของเขาตาเป็นมัน นอกจากมองความรวยของเขาแล้ว ยังมองใบหน้าหล่อคมของเขาและแต่งตัวภูมิฐานด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำ เข็มขัดเกลี้ยง กางเกงสีดำ รองเท้าหนังแท้ขัดเงา นาฬิกาหรูหลายสิบล้าน รวมๆ แล้วแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาทั้งหล่อและดูรวยขนาด มีสาวที่ไหนไม่เหลียวตาเมียงมอง นอกจากสาวจะมองแล้วชายที่เดินผ่านไปมาก็มองเขาด้วยความสนใจทั้งเขาและรถหรูของเขาที่มีราคาหลายร้อยล้าน

พี่เมย์ พี่สาวคนดีของผม ไม่ได้เจอกันนานพี่สาวคนดีคนนี้จะจำไอ้ซันคนนี้ได้ไหมนะ

“วันนี้แขกเยอะกว่าทุกวัน ดูแลให้ทั่วถึงด้วยอย่าให้ผิดพลาด”

เมย์เอ่ยบอกผู้จัดการร้านของเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่กวาดตามองในผับที่มีลูกค้าเนืองแน่นในค่ำคืนนี้ ด้วยวันนี้เป็นวันหยุดยาวในช่วงเทศกาลสงกรานต์ ด้านนอกยังมีผู้คนสาดน้ำกันอยู่ริมถนนเลียบชายหาดหรือในตัวเมือง แต่ว่าร้านของเธอนั้นมีแต่เหล้าและความบันเทิงสนุกสุดเหวี่ยงเช่นทุกค่ำคืน

“พี่เมย์ มีโต๊ะว่างไหมครับ” เสียงชายหนุ่มแจ่มใสเอ่ยทักทายเธอ เธอจึงหันไปหาเขา มองชายหนุ่มที่แปลกตา เธอคิดว่าเธอรู้จักเขาด้วยเหรอ ทำไมถึงไม่คุ้นเคย แถมยังเรียกเธออย่างสนิทสนม หรือว่าเป็นลูกค้าที่มาดื่มกินนานๆ ที แต่เมื่อดูๆ แล้วเขาใบหน้าคมคลายดูหล่อเหลาผิวสีน้ำผึ้ง

หรือจะเป็นคู่นอนเก่าของฉันกันแน่นะ

“พี่เมย์พี่สาวคนดีของผม พี่เมย์จำผมไม่ได้เหรอครับผมเสียใจนะ ผมซันไงละ ลูกของแม่ดาหรากับพ่อประจักรไงละ พี่เมย์จำผมได้หรือยัง” ซันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เขาเอ่ยบอกมาเช่นนี้มันทำให้เธอถึงบางอ้อทันที

“จำได้แล้ว แล้วมาเที่ยวเหรอ” เธอเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มแจ่มใส

“พี่เมย์ ผมคิดถึงพี่มากเลย ผมก็เลยมาหาพี่ที่นี่เลย พี่ดูสวยขึ้นมากเลยนะครับ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม

“ปากหวานไปแล้วนะ พี่ก็ยังเป็นพี่เมย์คนเดิม เพิ่มเติมคือทุบหน้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก

“พี่เมย์ผมอยากดื่ม พี่พอจะมีโต๊ะให้ผมไหมครับ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“มีสิจ๊ะ คนพิเศษแบบซันจะไม่มีได้อย่างไง” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือหนาของเขาอย่างถือวิสาสะ เขามองมือเรียวที่จับมือหนาของเขาก้าวเดินไปที่โต๊ะอาหารที่ว่าง เขานั่งลงบนเก้าอี้ทันที