บทที่ 6 สารภาพรัก

เขาตัดสินใจจะบอกรักเธอในวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ เมื่อถึงวันนั้นเขากลับเห็นชายร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาในวัยกลางคน เขาก้าวเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับจูงมือของเธอ และพูดคุยกันเรื่องวันแต่งงาน อีกทั้งยังเป็นพ่อกับแม่ของเธอเป็นคนจัดหาให้ด้วยฐานะที่เขาไม่อาจเทียบได้ เพราะเขาเป็นนายหัวสวนยาง เจ้าของโรงงานแปรรูปยางพาราและเจ้าของที่ดินมากกว่าพันไร่ พ่อแม่ของเขาเองก็รู้จักดีเพราะเป็นเพื่อนกัน

ครั้งนั้นเขาอกหักกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวัน ก็มันเป็นรักแรกยากจะหักใจจริงๆ หลังจากนั้นมาเขาก็มีแฟนใหม่คนแล้วคนเล่า คบกันไม่ถึงสองเดือนก็เลิก นานสุดก็แค่สามเดือนไม่เกินไปจากนี้ เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ส่วนมากแล้วพวกเธอรักเงินจากเขาที่ให้เป็นจำนวนมาก พวกเธอไม่จริงจังกับเขาเลย

จนมาวันที่เรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศทำให้เขาได้ข่าวว่าสามมีเธอตายจากโรคร้าย เขากลับไม่รู้สึกยินดียินร้ายเพราะรู้ว่าเธอต้องเสียใจมากแน่ๆ เพราะพึ่งแต่งงานกันได้สองปีสามีก็เป็นมะเร็งตาย อีกทั้งลูกสาวเธอก็ได้เพียงสองขวบ เขาคิดว่าเธอคงโศกเศร้าไม่ใช่น้อย

ผ่านมาสิบปีแล้วหลังจากที่เขาเรียนจบปริญญาโทแล้ว เขาเลยกลับมาบ้านอีกครั้งพร้อมกับรับมรดกมหาศาลจากพ่อและแม่ของเขาที่จากไป เขาก็เลยอยากมาเจอเธออีกครั้ง

ครั้งนี้ต้องได้ครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ...

เวลาล่วงมาถึงตีสองย่างสามของวันใหม่ ลูกค้าในร้านของเธอนั้นบางตาลงเพราะร้านใกล้จะปิดแล้ว ผับของเธอนั้นปิดตีสามและต้องเคลียร์ร้านอีกประมาณสองชั่วโมง กว่าพนักงานในร้านจะกลับก็ตีห้า พนักงานมาทำงานตอนหกโมงเย็น ร้านของเธอเปิดหกโมงครึ่ง

เมษาเดินไปมาด้านนอกและเดินเข้าไปในร้านเทคแคร์ลูกค้าที่เข้ามาในร้าน ลูกค้าชาวต่างชาติมักชอบเธอเป็นพิเศษ เพราะเธอพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวล และสบสายตาพราวเสน่ห์ใส่ลูกค้า อีกทั้งบุคลิกของเธอที่ดูออดอ้อนยั่วยวนทำให้เธอเด่น ถึงจะเป็นเจ้าของร้านก็ตามที เธอเองก็ให้พนักงานสาวของเธอบริหารเสน่ห์จนลูกค้าติดใจ ร้านอื่นๆ ก็เอาไปทำตามเช่นกัน แต่ก็สู้ร้านของเธอไม่ได้อยู่ดี

“ซัน ยังไม่กลับอีกเหรอ” เมษาเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม

“ร้านจะปิดแล้วเหรอครับ” ซันเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม

“จะปิดแล้ว พี่เองก็จะกลับบ้านแล้ว” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาทอดสายตามองเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือเรียวของเธอแผ่วเบา

“ผมมาที่นี่พี่ยังไม่ได้มานั่งคุยกับผมเลยนะ” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดูน้อยใจ

“วันนี้วันหยุดคนเยอะ พี่ขอโทษด้วยที่ไม่ได้มาดูแลซัน ซันให้อภัยพี่เถอะนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือหนาของเขาที่จับมือเรียวอยู่

“พี่เมย์พี่สาวคนดีของผม ถ้าพี่ไม่รังเกียจผมขอไปดื่มต่อที่บ้านพี่ได้ไหม ถือเสียว่าเป็นการที่พี่ไม่มาดูแลผม” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม เธอมองเขาที่เอ่ยบอกเช่นนี้ เธอรู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด มีหรือว่าคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวจนลูกหนึ่งแล้วจะไม่รู้ เธอจึงเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ได้สิจ๊ะ พี่ก็มีเรื่องจะคุยกับเธอเยอะแยะเลย”