HINDI MO AKO NAALALA

Brrr… brrr…

Napadilat ako nang marinig ang tunog ng phone ko.

Madilim pa ang kwarto.

Saglit akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala ang nangyari kagabi.

Siya.

Si Adrian.

Napapikit ako.

“Shit…”

Bumalik lahat ng alaala.

Ang ballroom.

Ang babaeng kasama niya.

Ang tanong niya.

“Have we met before?”

At ang pinakamasakit—

“Hindi kita kilala.”

Napabuntong hininga ako at kinuha ang phone ko.

7:12 A.M.

May 19 missed calls.

Lahat galing kay Mia.

“Grabe naman 'to.”

Tumunog ulit ang phone.

Brrr… brrr…

Sinagot ko.

“Hello?”

“SA wakas!”

Napangiwi ako at inilayo ang phone sa tenga ko.

“Ang aga-aga, Mia.”

“Ang aga? Alas-siyete na!”

“Exactly. Ang aga.”

“Hindi ka ba natulog?”

“Natulog.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Hindi ka umiyak?”

Tumahimik ako.

“Jasmine?”

“Hindi.”

“Sinungaling.”

Napabuntong hininga ako.

“Konti lang.”

“Alam ko.”

Tahimik siya sandali.

“Paano nangyari?”

Napatingin ako sa kisame.

“Hindi niya ko naalala.”

Walang sagot.

“Jasmine…”

“Alam mo yung pinakamasakit?”

“Ano?”

“Hindi man lang siya nag-isip nang matagal.”

Humigpit ang hawak ko sa kumot.

“Tiningnan niya lang ako tapos sinabi niyang parang pamilyar ako.”

Napatawa ako nang mahina, pero walang saya.

“Parang pamilyar.”

“Girl…”

“Ang dami naming taon na magkasama, Mia.”

Napapikit ako.

“Alam niya kung anong favorite kong pagkain. Alam niya kung kailan ako malungkot. Alam niya kapag nagsisinungaling ako.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero ngayon… mukha lang akong pamilyar sa kanya.”

Tahimik pa rin si Mia.

“May isa pa,” sabi ko.

“Ano?”

“Fiancee niya na si Camille.”

“Ha?”

“Hindi girlfriend.”

“Shit.”

“Yeah.”

Napahiga ako nang tuluyan.

“Siguro tama na.”

“Anong tama na?”

“Lahat.”

“Jasmine…”

“Hindi ko na siya hahabulin.”

“Sure ka?”

“Oo.”

“Talaga?”

“Oo.”

“Promise?”

Napatawa ako nang mahina.

“Wag kang ganyan.”

“Bakit?”

“Alam mong ayokong makarinig ng salitang promise.”

Tumahimik siya.

“Sorry.”

“It's okay.”

Ibinaba ko ang tawag.

Click.

Ilang seconds akong nakatitig sa phone ko.

Then

Brrr…

May bagong notification.

Hindi galing kay Mia.

Isang email.

Blackwood Corporation

Napakunot ang noo ko.

Binuksan ko.

Good morning, Miss Jasmine.

We would like to inform you that your application has been shortlisted for the executive assistant position under Mr. Adrian Blackwood.

Napatayo ako sa kama.

“Ha?”

Binasa ko ulit.

At isa pa.

At isa pa.

Hindi ako makapaniwala.

“Hindi…”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

“Hindi naman pwede.”

Hindi ko maalala na nag apply ako sa kumpanya niya.

Wait.

Naalala ko.

Dalawang linggo na ang nakalipas.

Nag-apply ako.

Pero hindi ko alam na siya pala ang CEO.

Napahawak ako sa noo ko.

“Patay.”

---

Makalipas ang dalawang oras, nakatayo ako sa harap ng isang malaking gusali.

BLACKWOOD CORPORATION

Napatingala ako.

Napakalaki.

Napakamahal tingnan.

At higit sa lahat—

Ito ang lugar kung saan nagtatrabaho si Adrian.

“Breathe,” bulong ko sa sarili ko.

Huminga ako nang malalim.

“Trabaho lang 'to.”

Pumasok ako.

Click.

Bumukas ang malaking glass door.

Malamig ang aircon.

Abala ang mga tao.

May mga nagmamadali.

May mga kausap sa telepono.

May mga nagta-type sa laptop.

Normal na araw sa isang malaking kumpanya.

Lumapit ako sa receptionist.

“Magandang umaga.”

“Good morning. May appointment po kayo?”

“Oo.”

“Name?”

“Jasmine Reyes.”

Nag type siya sa computer.

“Ah, yes. Interview po kayo para sa executive assistant position.”

“Opo.”

“28 floor po. Diretso lang po sa elevator.”

“Salamat.”

Naglakad ako papunta sa elevator.

Ding!

Bumukas ang p***o.

Pumasok ako.

May ilang empleyado rin sa loob.

Beep.

Napatingin ako sa mga floor number.

Twenty-eight.

Ding!

Pagbukas ng elevator, tahimik ang buong palapag.

Mas elegante kaysa sa baba.

May malalaking bintana.

Makikita ang buong siyudad.

May isang babae sa reception desk.

“Miss Reyes?”

“Opo.”

“Dito po.”

Sinundan ko siya.

Huminto kami sa isang p***o.

Knock. Knock.

“Sir, nandito na po yung applicant.”

Walang sagot. Kumunot ang noo niya.

Kumatok ulit.

Knock. Knock.

“Sir?”

“Come in.”

Nanlamig ako.

Boses niya.

Binuksan ng babae ang p***o.

Click.

At nakita ko siya.

Nasa likod siya ng malaking mesa.

May hawak na dokumento.

Nakasuot ng itim na polo at slacks.

Hindi siya tumingin agad.

“Leave us.”

Tumango ang babae.

“Okay po, sir.”

Click.

Isinara niya ang p***o.

Tahimik.

Ako at siya lang.

Ibinaba niya ang dokumento.

At tumingin sakin.

May kakaibang expression sa mukha niya.

“Jasmine Reyes.”

“Opo.”

“Umupo ka.”

Umupo ako sa tapat niya.

Kinuha niya ang resume ko.

“Twenty-four.”

“Opo.”

“Graduated with honors.”

“Opo.”

“Three years work experience.”

“Opo.”

Tumingin siya sakin.

“Why do you want to work here?”

Napaisip ako.

“Dahil kailangan ko ng trabaho.”

Napataas ang kilay niya.

I almost laughed at myself.

“Sorry.”

“Hindi mo kailangang magsorry.”

“Akala ko kasi mas magandang sagot yung sasabihin kong gusto kong magkaroon ng career growth.”

“Gusto mo ba?”

“Opo.”

“Sinungaling ka.”

Napatingin ako sa kanya.

“Excuse me?”

“Hindi mo gusto yung kumpanya.”

“Hindi po.”

“May ibang dahilan.”

Tumahimik ako.

“Wala.”

“Sigurado?”

“Opo.”

He leaned back.

“Bakit parang pamilyar ka?”

Huminto ang paghinga ko.

“Hindi ko po alam.”

“Parang nakita na kita.”

“Baka po sa event kagabi.”

“Hindi.”

Umiling siya.

“Bago pa kagabi.”

Napatitig ako sa kanya.

Baka maalala niya.

Kahit kaunti.

“Baka nagkita na tayo dati.”

“Siguro.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi ka ba kinakabahan?”

“Kinakabahan.”

“Hindi halata.”

“Sanay lang po akong itago.”

Tumahimik siya.

Then he looked back at my resume.

“Kung matatanggap ka, kaya mong magtrabaho sakin?”

“Opo.”

“Kahit mahirap ako kasama?”

“Opo.”

“Kahit masungit ako?”

“Opo.”

“Kahit minsan lampas oras ang trabaho?”

Napabuntong hininga ako.

“Opo.”

“Bakit parang ayaw mo?”

“Hindi po.”

“Sure?”

“Opo.”

“Tumigil ka sa pag-oopo.”

Napakurap ako.

“Ah…”

“Parang masyado kang pormal.”

“Okay.”

“Mas okay.”

Napangiti ako nang bahagya.

At sa unang pagkakataon, parang may maliit na pagbabago sa mukha niya.

Hindi ngiti.

Pero parang gusto niyang ngumiti.

At hindi ko alam kung bakit…

Parang kilala ko pa rin ang expression na iyon.

Parang dati.

Noong bata pa kami.

Kapag pinipigilan niyang tumawa dahil galit ako sa kanya.

Napayuko ako.

“Okay ka lang?”

Napatingin ako sa kanya.

“Oo.”

“Bakit ka biglang natahimik?”

“Wala.”

Tiningnan niya ako nang matagal.

Then he closed my resume.

“Pasok ka.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ha?”

“Natanggap ka.”

“Ngayon?”

“Oo.”

“Hindi mo man lang ako tinanong ng mas marami?”

“Enough na.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Napangiti ako.

“Salamat.”

Tumayo ako.

Pero bago ako makarating sa p***o

“Jasmine.”

Huminto ako.

“Yes?”

Tumitig siya sakin.

“May tanong ako.”

“Ano?”

“Bakit parang…”

Huminto siya.

Parang nag-iisip.

“Parang may gusto akong maalala kapag tinitingnan kita.”

Nanigas ako.

“Siguro…”

Pinilit kong ngumiti.

“Baka may kamukha lang ako.”

Tahimik siya.

“Siguro.”

Binuksan ko ang p***o.

Click.

Pero bago ako tuluyang lumabas, narinig ko ulit ang boses niya.

“Jasmine.”

Lumingon ako.

“Welcome to Blackwood Corporation.”

Ngumiti ako.

“Salamat, Adrian.”

Napatingin siya sakin.

Mabilis kong napagtanto ang sinabi ko.

“Ah, Sir A-adrian.”

Tumahimik siya.

“Adrian?”

Napangiti ako nang pilit.

“Sorry.”

Lumabas ako ng office.

Click.

Pagkasara ng p***o, napahawak ako sa dibdib ko.

Ang bilis ng tibok ng puso ko.

“Shit…”

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot.

Ang makatrabaho siya araw-araw…

o ang posibilidad na baka, kahit paano—

may parte sa kanya na nagsisimula ng maalala ako.