2

Lumabas ako sandali para bumili ng ice cream, Ngayon lang ako ulit kakain ng ice cream na mag isa.

Naglakad lang ako dahil gusto ko talagang mapag isa Muna, walang maingay, walang estorbo kapag nag iisip ako.

Habang palapit ako ng palapit sa bibilhan ko ng ice cream may dalawang bata na naglalaro, babae at lalake.

Doon ko nakita Ang sarili ko, ako at si Alex nag uunahan kami bumili ng ice cream, Hindi kami aalis hanggat may natitira pang ice cream.

Ngumiti ako ng mapait at naitanong ko sa sarili ko na kailan kaya yon mauulit?

Pikit Kong kinakalimutan pero paano kung sa bawat daan at napupuntahan ko ay nandon yong mga alala namin. Yong alaala na ako nalang Ang nakakaalala.

Pagkabili ko, umupo Muna ako, natagalan Rin ako dahil nalibang ako sa mga batang naglalaro.

Mga Isang Oras nagpasya na akong umuwi, pagdating ko sa bahay, TAHIMIK.

Pero yung katahimikan sa bahay namin... iba.

Yung tipong mas nakakatakot pa sa sigawan.

"Anak?"

Si Mama. Si *Elena*. Nakaupo sa sofa. Namumugto mata.

Si Papa naman, si *Rolando*, nasa kusina. Uminom.

"Galing ka na sa school?" tanong ni Mama. Pero hindi siya tumingin sakin.

Tumango lang ako. "Hindi po, kanina pa kami nakauwi."

.

Wala ako sa mood para kausapin Sila, pakiramdam ko nga parang Wala na akong mga magulang kundi si kuya nalang, Ang Lola ko nasa probinsya Naman.

Dumeritso nalang ako sa kwarto ko dahil alam Kong nag aaway Sila. Nawawalan ako ng gana, yong Minsan nalang Silang umuwi pero nag aaway pa.

Pagpasok ko palang sa kwarto Bigla Kong narinig Ang usapan nila.

Bigla akong tumigil sa paglalakad at pinakinggan Sila.

"Nag-file na ko, Rolando." malamig boses ni Mama.

"Nag-file ka ng ano?" bariton ni Papa.

"Annulment."

Nanlamig ako. Nabitawan ko yung ballpen ko na hawak ko na sana ilalapag ko na sa desk ko.

"HA?!" sigaw ni Papa. "Annulment?! Dahil saan?! Dahil sa babae mo? Dahil wala kang kwenta maging ama?!"

"Wag mo kong sisihin!" balik ni Mama. "Ikaw yung unang sumuko! Ikaw yung unang nawala! 10 taon tayo nagtiis para kay Leah tapos ngayon... pagod na ko!"

"Pagod? Ako yung pagod, Elena! Pagod akong makita yung anak natin na parang multo sa bahay na to!"

"Eh kasalanan mo yun!"

"KASALANAN NATIN YUN!"

Bumagsak yung plato. Basag.

Napaupo ako sa sahig. Tinakpan ko tenga ko.

Annulment.

Ibig sabihin... hihiwalay sila.

Ibig sabihin... wala na kaming pamilya.

"Paano si Leah?!" sigaw ni Papa.

"Si Leah?!" tumawa si Mama. Mapait. "Tingnan mo nga siya! Palagi nalang nakatitig sa wala! Palagi nalang umiiyak para sa lalaking yun! Alex! Alex! Yun lang naririnig ko!"

Napahawak ako sa dibdib ko.

Ako na naman.

Ako na naman yung dahilan.

Hindi ko na kinaya.

Tumayo ako. Kinuha ko bag ko.

"Leah? San ka pupunta?" habol ni Mama.

Hindi ako sumagot.

Tumakbo ako.

Labas ng bahay.

Ulan.

Basa ako agad. Pero wala akong pake.

Saan ako pupunta?

Saan ako safe?

Yung park.

Yung lumang swing. Yung puno ng mango.

Yung lugar namin ni Alex.

10 years.

Dito kami nag-pinky promise.

Dito niya sinabi "first love kita, Leah."

Dito rin siya huling tumawa sakin bago yung aksidente.

Umupo ako sa duyan. Basang-basa.

"Alex..." bulong ko. "Bakit? Bakit lahat sila umaalis?"

Sigaw ko.

"BAKIT AKO PALAGI YUNG NAIWAN?!"

"BAKIT KAYO PALA ANG MAGHIHIWALAY KASI DAHIL SAKIN?!"

"BAKIT HINDI MO KO MAALALA?!"

Umiiyak ako. Sumisigaw.

Wala akong pake kung may makarinig. Pagod na ko.

"BALIK MO SILA SAKIN!"

"BALIK MO SI ALEX SAKIN!"

"BALIK MO YUNG PAMILYA KO!"

Tahimik.

Tapos may yabag.

Dahan-dahan akong lumingon.

Nandun siya.

Nakatayo sa ilalim ng puno. Basang-basa din.

Nakatingin sakin.

Si Alex.

Nanigas ako.

"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko. Nanginginig boses.

"Hinahanap kita," sabi niya. "Nakita kita tumakbo kanina."

Tumayo ako. "Umalis ka."

"Hindi," sabi niya. Lumapit siya. "Narinig ko lahat, Leah."

"ANO?!"

"Narinig ko yung sinigaw mo. Narinig ko yung tungkol sa parents mo. Narinig ko yung... tungkol sakin."

Napalunok ako. Nahiya. Napahiya.

"Wag kang makialam!" sigaw ko. "Hindi mo naman ako kilala diba? Hindi mo naman ako maalala diba?! Eh di wag!"

"Leah—"

"WAG MO KO TAWAGIN NG GANYAN!" putol ko. "Hindi mo karapatan! Hindi mo ko kilala!"

Lumapit siya. Isa. Dalawa.

"Tama ka," sabi niya. Mababa boses. "Hindi kita maalala. Pero..."

Huminto siya sa harap ko.

"Masakit makita kang umiiyak ng ganyan. At masakit... kasi parang kasalanan ko."

"Kasalanan mo nga!" sigaw ko. "Kung hindi dahil sayo hindi ako ganito! Kung hindi ka naaksidente, buo pa rin pamilya ko! Kasi hindi ako magmumukmok! Hindi ako magiging ganito!"

Pinunasan niya mukha ko. Hindi ko siya tinulak.

"Pasensya na," bulong niya. "Kung pwede ko lang ibalik... ibabalik ko."

Umiling ako. "Hindi mo na kaya. Wala na yung Alex na yun. Sabi mo diba?"

Tumingin siya sakin. Matagal.

Sa ulan. Sa dilim.

"Uwi ka na," sabi niya. "Baka hanapin ka ng parents mo."

"Kung hahanapin pa nila ko," sabi ko. Mapait.

Tumalikod ako.

"Leah," tawag niya.

Lumingon ako.

"Wala akong maalala," sabi niya. "Pero... hindi kita pababayaan ngayong gabi. Ihahatid kita."

Hindi ako sumagot. Naglakad lang ako.

At sumunod siya.

Hindi magkahawak kamay.

Hindi magkatabi.

Pero magkasunod.

Sa ulan.

---