ANG BAGONG ASSISTANT

“Jasmine!”

Napalingon ako.

Si Mia.

Nakatayo siya sa dulo ng hallway habang halos tumatakbo papunta sakin.

“Anong ginagawa mo dito?”

Napakurap ako.

“Dito ako nagtatrabaho.”

“Ha?”

“Natanggap ako.”

Nanlaki ang mata niya.

“WHAT?!”

“Shhh!”

“Sorry.”

Lumapit siya sakin at hinawakan ang braso ko.

“Sandali. Dito ka talaga magtatrabaho?”

“Oo.”

“Sa Blackwood Corporation?”

“Oo.”

“Bilang?”

“Executive assistant.”

Napanganga siya.

“Kay Adrian?”

Hindi ako sumagot.

“Jasmine!”

“Oo.”

“Baliw ka ba?”

“Hindi.”

“Paano mo nagawa 'to?”

“Hindi ko sinadya.”

“Hindi mo sinadya?”

“Akala ko ordinaryong application lang.”

Napailing siya.

“Girl, paano ka magtatrabaho sa lalaking pilit mong kinakalimutan?”

“Hindi ko alam.”

“Baka mas lalo kang mahulog.”

“Hindi na ko nahuhulog.”

“Sure?”

“Sure.”

Tumunog ang phone niya.

Brrr… brrr…

Napatingin siya sa screen.

“Wait.”

Sinagot niya.

“Hello?”

Tahimik siyang nakinig.

“Okay.”

Pagkababa niya ng tawag, tumingin siya sakin.

“May meeting daw si Adrian.”

“Okay.”

“Pinapapunta ka sa conference room.”

“Ngayon?”

“Oo.”

Napabuntong hininga ako.

“First day ko pa lang.”

“Good luck.”

“Thanks.”

“Hindi ako sasama.”

“Bakit?”

“Baka mapahiya ako.”

“Traitor.”

Tumawa siya.

“Bye!”

“Bye.”

Pinanood ko siyang lumayo.

Then I turned around.

“Okay.”

Huminga ako ng malalim.

“Trabaho lang.”

---

Ding!

Bumukas ang elevator.

Lumabas ako sa 29th floor.

Mas tahimik dito.

May malaking conference room sa gitna.

May mga taong naglalakad papasok at palabas.

Lumapit ako sa p***o.

Knock. Knock.

“Come in.”

Binuksan ko.

Click.

Halos lahat ng tao sa loob ay napatingin sakin.

At sa dulo ng mesa

si Adrian.

Nakatayo siya.

“Miss Reyes.”

“Opo.”

“Umupo ka.”

Umupo ako sa bakanteng upuan malapit sa kanya.

May isang lalaki sa tabi niya na nag abot sakin ng folder.

“Mga dokumento para sa meeting.”

“Salamat.”

Binuksan ko.

Nagsimula ang meeting.

Sales.

Investments.

Contracts.

Hindi ko agad maintindihan lahat, pero tahimik lang akong nakikinig at nagsusulat.

Click. Click.

Biglang nagsalita si Adrian.

“Mr. Santos, bakit bumaba ng twelve percent ang sales natin this quarter?”

“Sir, dahil po sa-”

“Hindi ko kailangan ng dahilan.”

Tumahimik ang lalaki.

“Kailangan ko ng solution.”

“Opo.”

“Tomorrow.”

“Opo.”

Nakita kong nanginginig ng kaunti ang kamay ng lalaki.

Ang sungit talaga niya.

Napatingin ako sa notes ko.

Then suddenly—

“Miss Reyes.”

Napatingin ako.

“Opo?”

“Anong ginagawa mo?”

“Sinusulat ko po yung important points.”

“Bakit?”

“Para hindi ko makalimutan.”

May ilan sa mesa ang napangiti.

Adrian stared at me.

“Hindi mo makakalimutan?”

“Opo.”

“Good.”

Bumalik siya sa meeting.

Makalipas ang halos isang oras, natapos din.

Clack.

Isa-isang nagsara ang mga laptop.

Tumayo ang mga tao.

“Meeting adjourned.”

Nagsialisan sila.

Ako naman ay nagligpit ng mga papel.

Akala ko aalis na rin si Adrian.

Pero nanatili siya.

“Jasmine.”

“Opo?”

“Halika.”

Sinundan ko siya papunta sa office niya.

Tap. Tap. Tap.

Pagdating namin, binuksan niya ang p***o.

Click.

“Umupo ka.”

Umupo ako.

Naglakad siya papunta sa mesa niya.

“May gagawin ka.”

“Ano po?”

“In thirty minutes, may meeting ako with the investors.”

“Opo.”

“Gusto ko lahat ng files nasa desk ko.”

“Okay.”

“Coffee.”

Napatingin ako sa kanya.

“Coffee?”

“Black.”

“Walang sugar?”

“Wala.”

“Okay.”

“Water.”

“Okay.”

“Lunch.”

“Okay.”

He looked at me.

“That's all.”

Tumayo ako.

“Okay.”

Paglabas ko ng office, napailing ako.

“Coffee. Water. Lunch.”

Napabuntong-hininga ako.

“CEO nga.”

---

Makalipas ang tatlumpung minuto, nasa mesa na niya ang lahat.

Tok. Tok.

“Come in.”

Pumasok ako.

“Sir, nandito na po lahat.”

Tumingin siya sa mesa.

“Good.”

Inilapag ko ang kape.

“Black coffee.”

Tumingin siya sa tasa.

Then looked at me.

“Paano mo alam?”

“Sinabi mo.”

“Hindi ko sinabi na walang sugar.”

“Sinabi mo kanina.”

“Ah.”

Kinuha niya ang tasa.

Humigop.

Tahimik.

Then

“Perfect.”

Napangiti ako.

“Thank you.”

Napatigil siya.

“Bakit ka nakangiti?”

“Wala.”

“May nakakatawa?”

“Wala.”

“Then stop smiling.”

Napairap ako nang hindi niya nakikita.

“Opo.”

Tumalikod ako.

“Jasmine.”

Lumingon ako.

“Bakit parang…”

Napakunot ang noo niya.

“Wala.”

“Okay.”

Lumabas ako.

Pagkasara ng p***o

Click.

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Perfect.”

Iyon ang salitang lagi niyang ginagamit noon.

Kapag niluluto ko yung paborito niyang pagkain.

Kapag binibigyan ko siya ng regalo.

Kapag tinatali ko ang sintas ng sapatos niya noong bata pa kami.

Perfect.

Hindi ko alam kung coincidence lang.

Pero bakit parang unti unti siyang nagiging katulad ng Adrian na kilala ko?

---

Tanghali na nang tumunog ang phone ko.

Brrr… brrr…

Si Mia.

“Hello?”

“Lunch!”

“Busy ako.”

“May pagkain ka?”

Napatingin ako sa desk.

“Wala.”

“Then come downstairs.”

“Hindi pwede.”

“Bakit?”

“May trabaho.”

“Jasmine, first day mo pa lang.”

“Exactly.”

“Okay. Dadalhan kita.”

“Don't.”

“Too late.”

Click.

Napailing ako.

Makalipas ang ilang minuto

Knock. Knock.

Napatingin ako sa p***o.

“Come in.”

Bumukas ito.

Click.

Si Mia.

May hawak na dalawang paper bag.

“Lunch!”

Napangiti ako.

“Salamat.”

“Welcome.”

Umupo siya sa harap ko.

“Kamusta?”

“Okay.”

“Siya?”

Napatingin ako sa office door.

“Busy.”

“May ginawa ba?”

“Wala naman.”

“Pinagalitan ka?”

“Hindi.”

“Napatingin sayo?”

“Hindi.”

“Sinungaling.”

“Bakit?”

“May something sa mukha mo.”

Napabuntong hininga ako.

“May mga times na parang may naaalala siya.”

Nanlaki ang mata niya.

“Seriously?”

“Hindi ko sure.”

“Anong sinabi?”

“Tinatanong niya kung bakit parang pamilyar ako.”

“Jasmine…”

“Pero baka imagination ko lang.”

“Maybe.”

Tumahimik kami.

Then

Knock. Knock.

Pareho kaming napalingon.

Bumukas ang p***o.

Si Adrian.

Napatingin siya kay Mia.

“Who is she?”

“Mia po. Kaibigan ko.”

“Ah.”

Tumingin siya sa pagkain.

“Lunch?”

“Opo.”

“Good.”

Tumingin siya sakin.

“After lunch, I need the reports.”

“Opo.”

Lumabas siya.

Click.

Pagkasara ng p***o, napatingin si Mia sakin.

“Girl.”

“What?”

“May gusto akong sabihin.”

“Ano?”

“Hindi normal yung tingin niya sayo.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi ko alam.”

Tumayo siya.

“Pero may something.”

---

Bandang 5 halos lahat ng tao sa floor ay nagsisimula nang umuwi.

Ako, nanatili pa rin sa desk.

Click. Click. Click.

Nagta-type ako nang mabilis.

Then—

Brrr…

Napatingin ako sa phone.

8:47 P.M.

“Shit.”

Napatingin ako sa paligid.

Tahimik na.

Wala nang halos tao.

Tumayo ako.

Creek.

Nag-stretch ako.

“Pagod na ko.”

Kinuha ko ang mga dokumento at pumunta sa office ni Adrian.

Knock. Knock.

Walang sagot.

Kumatok ulit ako.

Knock. Knock.

“Sir?”

Tahimik.

Dahan dahan kong binuksan ang p***o.

Click.

Walang tao.

Napakunot ang noo ko.

“Nasaan siya?”

Babalik na sana ako sa desk ko ng may nakita akong folder sa mesa.

May nakasulat:

Jasmine Reyes.

Nanigas ako.

“Ano 'to?”

Lumapit ako.

Binuksan ko ang folder.

At doon ko nakita

Lumang photograph.

Dalawang batang nakaupo sa ilalim ng puno.

Isang lalaki.

Isang babae.

Magkatabi.

Magkahawak ang kamay.

Nanlaki ang mata ko.

Ako.

At si Adrian.

Kinuha ko ang larawan.

“Bakit nasa kanya 'to?”

Sa likod ng picture, may sulat.

J + A. Forever.

Nanginginig ang kamay ko.

“Hindi…”

Biglang may boses sa likod ko.

“Ano'ng ginagawa mo?”

Napatalon ako.

Mabilis akong lumingon.

Si Adrian.

Nakatayo sa pintuan.

Nanlaki ang mata niya nang makita ang hawak ko.

“Bakit hawak mo 'yan?”

“Sorry.”

Inilapag ko agad ang picture.

“Akala ko kasi—”

“Lumabas ka.”

Napatigil ako.

“Sir…”

“Sabi ko lumabas ka.”

May galit sa boses niya.

Tumango ako.

“Opo.”

Paglabas ko, narinig ko ang malakas na

BANG!

Isinara niya ang p***o.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Anong meron sa larawang iyon?

At bakit meron siya noon?

---

Makalipas ang ilang minuto, pauwi na sana ako nang may narinig akong kalabog mula sa office niya.

BANG!

Napalingon ako.

“Sir?”

Walang sagot.

Kumatok ako.

Knock. Knock.

“Sir Adrian?”

Tahimik.

Kumatok ulit ako.

Knock. Knock. Knock.

“Sir?”

Biglang bumukas ang p***o.

Click.

Nakita ko siyang nakatayo roon.

Maputla.

Galit.

At may hawak siyang isang lumang kahon.

“Bakit?”

“May narinig akong kalabog.”

“Wala.”

“Sure ka?”

“Yes.”

Tinitigan ko siya.

“Okay.”

Papasara na sana ang p***o ng bigla siyang nagsalita.

“Jasmine.”

Lumingon ako.

“May itatanong ako.”

“Ano?”

“Bata pa lang ba tayo nang magkakilala?”

Nanigas ako.

Parang huminto ang mundo.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

“K-kilala mo…”

Huminga ako ng malalim.

“Kilala mo ba ko?”

Napatingin siya sakin.

“Hindi ko alam.”

Lumapit siya ng kaunti.

“Pero bakit kapag nakikita kita…”

Huminto siya.

“May sakit sa ulo ko.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Parang may mga bagay akong gustong maalala.”

Tahimik ako.

“Pero hindi ko kaya.”

His eyes met mine.

“Who are you?”

Napakagat ako sa labi.

Gusto kong sabihin.

Gusto kong isigaw.

Ako si Jasmine.

Yung batang minahal mo.

Yung babaeng pinangakuan mong forever.

Pero hindi ko magawa.

“I'm just your assistant.”

Tahimik siya.

“Assistant lang?”

“Opo.”

Tumango siya.

“Okay.”

Pero bago niya isara ang p***o

“Jasmine.”

“Opo?”

“Don't leave.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ha?”

“Stay.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sumunod ako.

Pumasok ako ulit.

Click.

Isinara niya ang p***o.

Umupo siya sa sofa.

Ako naman ay nanatiling nakatayo.

“Umupo ka.”

Umupo ako sa kabilang side.

Tahimik.

Ilang segundo.

Then he opened the old box.

May mga larawan.

Mga sulat.

Mga laruan.

At isang maliit na pulang ribbon.

Napahawak ako sa bibig ko.

Kilala ko iyon.

Akin iyon.

Noong birthday ko.

Binigay niya sakin.

“Bakit nasa'yo yan?”

Napatingin siya sakin.

“Hindi ko alam.”

Kinuha niya ang ribbon.

“Pero tuwing nakikita ko 'to…”

Tumigil siya.

“Parang may naririnig akong boses.”

“Anong boses?”

Tumingin siya sakin.

“Isang babae.”

“Anong sinasabi?”

Napapikit siya.

“Adrian…”

Nanlamig ako.

Iyon ang tawag ko sa kanya noon.

Adrian.

Hindi Sir.

Hindi Mr. Blackwood.

Adrian.

Binuksan niya ang mata niya.

At diretsong tumingin sakin.

“That's your voice.”

Hindi ako nakasagot.

“Jasmine…”

Lumapit siya.

“Who were you to me?”

Nanginginig ang labi ko.

“Hindi mo talaga ko naaalala?”

Umiling siya.

“No.”

Napaluha ako.

“Pero bakit?”

“Hindi ko alam.”

“Dahil sa aksidente?”

Napatingin siya sakin.

“Paano mo alam?”

Tumahimik ako.

Shit.

“Bakit alam mong naaksidente ako?”

Hindi ako sumagot.

“Jasmine.”

“Dahil…”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil nandon ako.”

Nanlaki ang mata niya.

“What?”

Tumayo siya.

“Nandun ako noong aksidente.”

Tahimik.

“Kasama mo ko.”

Napaatras siya.

“Hindi.”

“Oo.”

“Hindi kita naaalala.”

“Alam ko.”

“Then why?”

Napaluha ako.

“Dahil ako yung dahilan kung bakit ka nasa kalsada nung gabing iyon.”

Nanigas siya.

“Ano?”

“Hinahanap mo ko.”

Tahimik.

“Tinawagan mo ko.”

Nanginginig ang boses ko.

“At pumunta ka sakin.”

Napapikit ako.

“Then the accident happened.”

Walang nagsalita.

Narinig ko lang ang tunog ng ulan sa labas.

Tap. Tap. Tap.

Then he whispered

“Did I love you?”

Napatingin ako sa kanya.

At sa wakas, lumabas ang sagot na matagal ko nang gustong sabihin.

“Oo.”

Tumulo ang luha ko.

“Mahal mo ko.”

Tahimik siyang nakatitig sakin.

“And I loved you too.”

Huminga ako ng nanginginig.

“Pero ikaw yung nakalimot.”

Napayuko siya.

At sa unang pagkakataon mula nang makita ko siyang muli

nakita ko ang sakit sa mga mata niya.

“I'm sorry.”

Napailing ako.

“Hindi mo kailangang magsorry.”

“Pero--”

“Hindi mo naman pinili na makalimot.”

Tahimik siya.

Then he looked at me.

“Jasmine.”

“Opo?”

“Can I ask you one thing?”

“Ano?”

“Kung mahal kita noon…”

Tumigil siya.

“Bakit parang pakiramdam ko…”

Huminga siya nang malalim.

“…mahal pa rin kita ngayon?”

Nanigas ako.

At sa sandaling iyon, hindi ko alam kung matutuwa ba ako—

o matatakot.

Dahil baka ang lalaking minsang nangako sakin ng forever…

ay nagsisimula nang mahalin ako ulit.

Pero sa pagkakataong ito

may iba nang nagmamay ari ng puso niya.