3

Basang-basa ako.

Nanginginig.

Pagbukas ko ng p***o, dilim.

Walang ilaw. Walang TV. Walang sigawan.

Tahimik.

Yung tahimik na mas masakit pa sa away.

"Leah?"

Isang boses. Mula sa sofa.

Si Kuya *Warren*.

Tumayo siya agad. 24 years old. Siya yung panganay.

"Anong oras ka na umuwi?" tanong niya. Pero hindi galit. Nag-aalala.

"Basang-basa ka. San ka galing?"

Hindi ako sumagot.

Tumingin lang ako sa sahig.

Sa paa ko. Sa mga tulo ng ulan.

Tapos bigla... bumuhos ulit.

Hindi ulan.

Iyak.

Lumapit si Kuya Warren. Hindi niya ko sinigawan.

Niyakap niya ko. Mahigpit.

Parang nung bata pa ko.

Parang nung natatakot ako sa kidlat.

"Shhh," bulong niya sa buhok ko. "Okay lang. Nandito na ko."

Doon ako tuluyang bumigay.

"Iyak ka lang," sabi niya. "Ibuhos mo lahat."

Umupo kami sa sofa. Nakabalot ako sa kumot.

May dala siyang mainit na gatas.

"Hindi ka pa kumakain diba?" tanong niya.

Umiling ako.

"Si Mama at Papa?" mahina tanong ko.

Nabuntong-hininga si Kuya Warren. "Nasa kwarto. Hindi sila nag-uusap."

"Maghihiwalay na sila, Kuya," sabi ko. Nanginginig pa rin boses. "Narinig ko. Annulment."

Tumango siya. "Alam ko."

"Bakit?" tanong ko. "Bakit kami yung ganito? Bakit si Mama at Papa... bakit tayo?"

Lumapit si Kuya Warren. Hinaplos niya buhok ko.

"Dahil pagod na sila, Leah. Hindi dahil sa'yo."

"Pero sabi ni Mama..."

"Wag kang makikinig sa galit," putol niya sakin. "Minsan pag galit ang tao, kung ano-anong sinasabi. Pero hindi totoo yun."

Tumingin ako sa kanya. Namumugto na mata ko.

"Masama ba kong anak, Kuya Warren?"

Napalaki mata niya. "Ano ka ba?!"

"Sabi ni Mama ako yung dahilan. Kasi dahil sakin nagkakaganito sila. Kasi dahil sakin si Alex..."

"STOP."

Mariin pero mahinahon.

Hinawakan ni Kuya Warren yung mukha ko. Pinilit niyang tumingin ako sa kanya.

"Makinig ka sakin, Leah. Ha? Makinig ka."

Tumango ako.

"Hindi mo kasalanan. Wala kang kasalanan."

"Yung aksidente kay Alex? Aksidente yun. Walang may gusto nun."

"Yung pag-aaway ni Mama at Papa? Matagal na yun. Hindi lang nila pinapakita. Hindi ikaw yung sumira sa pamilya natin. Naiintindihan mo?"

Umiling ako. "Pero bakit ako parin yung naiiwan? Bakit si Alex hindi niya ko maalala? Bakit ako yung nagmumukmok habang sila... sila okay lang?"

Doon napabuntong-hininga si Kuya Warren.

Tapos niyakap niya ulit ako.

"Alam mo kung bakit?" bulong niya.

"Bakit?"

"Kasi ikaw yung pinaka matapang sa ating lahat, Leah."

Napailing ako. "Hindi."

"Oo," sabi niya. "Kasi kahit masakit, lumalaban ka pa rin. Kahit naalala mo lahat, gumigising ka pa rin. Kahit gusto mo nang sumuko, hindi ka sumusuko."

"Napapagod na ko, Kuya Warren."

"Alam ko," sabi niya. "Kaya nandito ako. Hindi na ko aalis. Magreresign na ko sa trabaho ko sa Manila. Dito na ko. Para sayo. Para bantayan kita."

Umiyak ako ulit. Pero iba na.

Hindi yung iyak na galit.

Yung iyak na... gumagaan.

"Salamat, Kuya Warren," bulong ko.

"Wala yun," sabi niya. Hinaplos niya likod ko. "Pamilya tayo. Kahit maghiwalay si Mama at Papa, tayo? Hindi. Ako at ikaw. Lagi."

"Bukas," sabi ni Kuya Warren. "Luluto ako ng paborito mo. Adobo. Tapos manonood tayo ng movie. Yung corny. Yung naiiyak ka."

Ngumiti ako. Kahit mapait. "Yung may aso?"

"Oo. Yung may aso," tumawa siya.

Tumayo siya. "Sige na. Magbihis ka na. Magpahinga ka."

Bago siya umalis, lumingon siya.

"Leah?"

"Po?"

"Hindi kita pababayaan. Pangako yan. Ha?"

Tumango ako.

Pagpasok ko sa kwarto, wala na yung bigat sa dibdib ko.

Konti.

Kinuha ko phone ko.

1 New Message.

Unknown Number: `Okay ka na? -A`

Napahawak ako sa dibdib ko.

Si Alex.

---

Hindi ko alam pero Ngayon lang Siya ulit nag message Hindi Siya nagpalit ng bagong Numero. Ibig Sabihin nabasa niya lahat mga message ko simula nong umalis Siya.

Sa totoo lang araw araw akong nag message sa kanya dati nong umalis Siya kahit alam Kong hindi niya ako naalala.

Lahat ng sakit binuhos ko sa message para sa kanya Kong gaano ako nahihirapan araw araw noong panahong Wala Siya.

Hindi ko akalaing hawak parin niya Ang number na yon.

"Sino ka?" reply ko nagpanggap akong Hindi ko Siya kilala. Dahil totoo Naman na Hindi niya ako kilala kaya kailangan panindigan nalang niya iyon.

"Si Alex, kinakamusta lang kita." sagot niya.

"Oh, paano mo Naman nakuha Ang number ko?" Sa Ngayon ako Naman Ang magpapanggap na Hindi kita kilala.

"Hindi ko alam pero nakasave Dito number mo."

Nawalan ako ng gana na kausapin Siya, Hindi na ako nag reply pero Bigla Naman siyang nag message.

"Nakapangalan nga sa number mo Dito sa phone book ko ay my first love. Sino kaba talaga? Kapag kinakausap ko sina mama Hindi rin nila sinasabi Sakin."

Oo nga Naman dahil ako mismo Ang nagsabi kana tita na kapag tinanong Sila wag nalang Sabihin Kay Alex Kong ano yong toto tungkol Sakin.

"Magkakilala lang tayo dati." reply ko Dito.

Send.

Pagkasend ko nun, parang may binunot sa dibdib ko.

Kahit gusto Kong Sabihin na ako ito si Leah Ang best friend mo.

Ako ito yung nangako sayo sa ilalim ng puno.

Ako ito yung naghintay sayo ng 3 years.

Pero hindi ko sinabi.

Alex: `Magkakilala lang? Bakit "my first love" nakalagay?`

Ako: `Hindi ko alam. Tanong mo sa sarili mo kung bakit mo ko sine-save ng ganyan.`

Sinungaling.

Sinungaling ako.

Alex: `Ang weird. Kasi pag nakikita kita sa school, may kaba sa dibdib ko. Hindi ko maexplain.`

Hindi ako nag-reply.

Alex: `Pasensya na kung bigla. Pero... pwede ba kitang makausap bukas? Sa school? Kahit 5 minutes lang. Gusto ko lang malinawan.`

Tumingin ako sa kisame.

Bumuhos ulit luha ko.

Ako: `Busy ako.`

Isang kasinungalingan pa. Ayaw ko ng maging magulo pa Ang lahat.

Alex: `Sige. Pero nandito lang ako. Pag gusto mo mag-usap.`

Tapos wala na.

"Last seen" na lang.

Ibinaba ko phone ko.

Niyakap ko sarili ko.

"Kuya Warren," bulong ko.

Pumasok siya agad. "Bakit?"

"Wala," ngumiti ako. "Pagod lang."

Umupo siya sa tabi ko. "Sino ka-chat?"

"Wrong number lang," sabi ko. "Nagkamali ng send."

Tumango si Kuya Warren. Pero alam kong hindi siya naniniwala.

Pero hindi niya ko kinulit.

Hinaplos niya lang ulo ko. "Matulog ka na. Bukas, adobo."

"Oo," sabi ko.

Pero habang nakahiga ako, hindi ako makatulog.

"My first love."

Yun pa rin pala nakasave pangalan ko sa phone niya.

Kahit hindi niya na ko maalala.

Siguro, may mga bagay talaga na hindi nabubura.

Kahit amnesia pa yan.

Oo Mets 🥺 *THE ADOBO* muna tayo. Healing muna bago drama ulit.

Eto na *CHAPTER 4: THE ADOBO*

∼1700 words

---

"Leah. Gising."

Isang malambot na tapik sa balikat.

"Leah. 5AM na. Luto na adobo."

Boses ni *Kuya Warren*.

Napadilat ako. Madilim pa sa labas pero may amoy na.

Amoy toyo. Amoy bawang. Amoy bahay.

"Bakit ang aga?" puyat na tanong ko.

"Kasi gusto ko tayong dalawa lang kumain," ngumiti siya. "Tara na. Bumaba ka na. Naghain na ko."

Naghilamos ako. Sinuklay ko buhok.

Pagbaba ko, nasa lamesa na siya.

Dalawang plato. Dalawang kanin. Isang malaking kaldero ng adobo sa gitna.

Yung paborito ko. Manok at baboy. Matabang sabaw. Maraming itlog.

"Wow," sabi ko. "Ang aga mo naman magising."

"Excited ako," sabi niya. Umupo siya. "Kumain na tayo bago pa lumamig."

Umupo ako. Pero tumingin muna ko sa paligid.

"Nasaan si Mama at Papa?" tanong ko.

Napatigil si Kuya Warren sa pagsandok.

"Umalis agad kanina," sabi niya. Mahinahon. "Mga 3AM. May kanya-kanya silang lakad daw."

"Ah," tango ko lang.

Hindi na ko nagtanong pa.

Sanay na ko.

"Kumain ka," sabi ni Kuya Warren. Sinandukan niya ko. "Marami yan."

Tumikim ako.

Parang nung bata pa ko.

Parang nung hindi pa sira yung bahay namin.

"Masarap," sabi ko. Totoo.

"Syempre," proud siya. "Natutunan ko yan sa lola. Yung sikreto daw, pagmamahal."

Tumawa ako. Konti. "Cheesy ka."

"Para sayo lang naman," ngiti niya.

Tahimik kami kumain ng ilang minuto.

Yung tahimik na magaan. Hindi yung kagabi.

"Kuya Warren?" tawag ko.

"Hmm?"

"Bakit ka umuwi talaga?" tanong ko. "Pwede naman magpadala ka lang ng pera diba? Bakit kailangan ikaw pa mismo?"

Ibinaba niya kutsara niya. Tumingin siya sakin. Seryoso.

"Kasi pag pera lang, Leah, hindi kita mayayakap pag umiiyak ka."

"Kasi pag tawag lang, hindi kita mababantayan pag hindi ka kumakain."

"Kasi pag chat lang, hindi ko malalaman kung nagsisinungaling ka na 'okay lang ako'."

Napayuko ako.

"Alam mo," sabi niya. "Nung tumawag si Mama sakin at sinabi niyang maghihiwalay sila, unang naisip ko ikaw. Hindi yung property. Hindi yung pera. Ikaw."

"Naisip ko, sino magsasabi kay Leah na hindi niya kasalanan? Sino magluluto para sa kanya? Sino manonood ng corny movie kasama niya?"

"Kaya ako umuwi," sabi niya. "Kasi kuya ako. Trabaho ko yun."

"Kaya pala hindi ka na babalik sa Manila," bulong ko.

"Oo," sabi niya. "Dito na ko. Mag-aapply ako dito. Kahit maliit sahod. Basta kasama kita."

Napaluha ako ulit. Pero hindi ko pinatulo.

"Ang bait mo," sabi ko. "pero bakit ka magtitiis sa maliit na sahod eh may kompanya Naman si mama at papa." Tanong ko rito. Hindi Naman kami Ganon kahirap may work si mama at papa at may sariling kompanya

"Ayaw Kong umasa sakanila. Gusto ko yong sariling sikap ko lang, paano ako matuto Kong aasa ako sa kanila." Tama nga Naman. napakabait talaga Ang kuya ko. Ang swerte ko talaga.

Natapos kami kumain.

Pero hindi kami tumayo.

Nagkape si Kuya Warren. Binigyan niya ko ng Milo.

"Leah," seryoso siya. "Kagabi... yung ka-chat mo. Sino yun?"

Napalunok ako. "Sabi ko wrong number."

"Alam kong nagsisinungaling ka," sabi niya. Hindi galit. "Pero hindi kita pipilitin. Pag handa ka na magkwento, nandito lang ako."

Tumango ako.

"Pero tandaan mo," sabi niya. "Hindi kita huhusgahan. Kahit sino pa yan. Kahit masakit pa yan."

"Paano kung... paano kung siya yung dahilan kung bakit tayo ganito?" tanong ko. Mahina.

"Hindi," sabi niya agad. "Wala kang kasalanan. Tandaan mo yan. Paulit-ulit ko sasabihin sayo hanggang maniwala ka."

Ngumiti ako. "Salamat Kuya."

"Wala yun," sabi niya. "Ngayon, anong plano natin?"

Tumayo si Kuya Warren. Kinuha niya mga plato.

"Ikaw na bahala sa kanin," sabi niya. "Ako sa hugas."

Habang naghuhugas siya, nakaupo lang ako sa lamesa.

Pinapanood ko siya.

Para sa unang beses sa loob ng 3 years,

hindi magulo yung dibdib ko.

Magulo pa rin mundo.

Maghihiwalay pa rin si Mama at Papa.

Hindi pa rin ako maalala ni Alex.

Pero ngayon... may Kuya Warren ako.

At sapat na yun. Sa ngayon.

Bago ako umakyat para maligo, nag-vibrate phone ko.

Alex: `Nandito lang ako sa school. Pag gusto mo kausapin ako.`

Hindi ako nag-reply.

Pero hindi ko rin dinelete.

Pinatay ko na lang phone.

Naligo na ako dahil papasok pa ako.