Bölüm 11

Ela, Can'ın ofisinden çıktığında, sekreterlikteki diğer asistanlar saygıyla yanına gelip çantasını aldı. "Ela Hanım, Can Bey restoranda sizinle öğle yemeği için bekliyor. Dinlenmeniz bittiğinde sizi göndermemizi söyledi."

"Bu, Can Bey'in sizin için hazırlattığı kahve. Yolda içersiniz."

Ela'nın nazik yüzündeki gülümseme çok hafifti, etrafında pervane olan kalabalığı olgun bir sükûnetle karşıladı.

Kendinden emin ve sakindi, hak ettiğine dair güçlü bir inanç taşıyordu.

Herkes ona patroniçeymiş gibi saygıda kusur etmiyordu.

Işıl bir hayli şaşırmıştı.

Can'ın ofisi, her yanı gizli belgelerle dolu, son derece özel bir alandı; ama Can burayı Ela için dinlenme odasına çevirmiş, her şeyi yerli yerince ve özenle düşünmüştü.

Oysa evdeyken, onun çalışma odasına bile üç yıl boyunca girmeye asla izni olmamıştı.

Sevenle sevmeyeni ayırt etmek için bazen ne diye tekrar tekrar kanıt aramalıydı?

"Işıl Müdür, lütfen kenara çekilir misiniz, Ela Hanım'ın yolunu kesiyorsunuz." Bora, Işıl'ın bu densizliğinden rahatsız olmuş, onu uyarmıştı.

Işıl dudaklarını sıktı. Artık umurunda olmasa da, bu denli farklı muamele, üç yılını vermiş ama asla görülmemiş o eski halini yine de yaralıyordu.

Başını eğip kenara çekildi, Bora'ya baktı: "Can müsait olursa, istifamı onaylamasını hatırlatır mısınız acaba..."

"Can?"

Asansörün önüne gelen Ela, sanki Işıl'ın bu sözleriyle onu yeni fark etmiş gibiydi.

İfadesiz bir yüzle, düşünceli bir şekilde sordu: "O da şirket çalışanı mı?"

Işıl kaşlarını çattı. Ela onun kim olduğunu biliyordu, ama Mavi Grup'ta çalıştığını bilmiyor olabilirdi.

Bora öne çıktı: "Evet, kendisi PR departmanından Işıl Müdür."

Ela bakışlarını çekti, sakin bir sesle: "Anlaşıldı," dedi.

PR departmanının onun itibar krizini neden üstlenmek istemediği şimdi anlaşılıyordu.

Sorumlu kişi Işıl'sa, her şey yerli yerine oturuyordu.

Bakışlarını çevirdi, hafifçe gülümsedi: "Mavi Grup'ta çalışma ortamı bayağı rahatmış. Sıradan çalışanlar bile patrona adıyla hitap edebiliyor."

Bu cümleyi Işıl'a söylememişti bile.

Bora'nın ifadesi anında değişti.

Ela asansöre binmiş, bu meseleyi hiç umursamamıştı bile.

Bora ise asansör kapısı kapandığı an Işıl'a döndü: "Işıl Müdür, kuralları da mı unuttunuz artık? Mavi Grup küçük bir atölye değil. Lütfen küçük oyunlar oynamayı bırakın. Sürekli Can Bey'in adını anmanız, diğer çalışanların sizinle onun arasında bir ilişki olduğunu düşünmesine yol açıyor."

"Bundan sonra Can Bey diyeceksiniz! Eğer gerçekten kovulmak istemiyorsanız!"

Işıl kaşlarını çattı. Geçmişte Can'ın her isteğine boyun eğdiği için, şimdi gerçekten istifa ettiğinde ne Can ne de etrafındakiler bunu umursuyordu.

Hâlâ Can'ın dikkatini çekmeye çalıştığını mı sanıyorlardı?

Ela'ya gelince, Işıl'ı asla umursamamış, hatta onun ilişkilerini açık etmesinden bile hiç çekinmemişti. Neden?

Çünkü sevilenin özgüveniydi bu!

Rezalet çıkarsa da, utanacak olan yalnızca "kendini yatağa atıp evliliğe zorlayan" ve "birbirini sevenleri ayıran" kendisi olacaktı!

Öğleden sonra.

Işıl eşyalarını topladı, artık Can'ın ne diyeceğini beklemek istemiyordu.

Saat beş olmadan insansız hava aracı uçuş kontrol yarışmasının yapıldığı alana vardı.

Ebru'nun davetiyesiyle içeri son derece rahat girdi.

Şansı yaver gitmişti, içeri girer girmez etrafı çevrilmiş Serkan'ı gördü.

Adam onu görünce ifadesi bir anda buz kesti, görmemiş gibi yapıp sektördekilerle sohbete devam etti.

Işıl çaresizce bakıp kaldı, nihayet yanına gidip onu rahatsız etmedi.

Bir süre etrafı turladı. Yarışma oldukça büyüktü, sektörün pek çok önemli ismi gelmişti.

Serkan, yenilikçi teknolojinin en genç karanlık atı olarak göz kamaştırıcı bir yükselişteydi.

Işıl onun adına çok sevinmişti.

Yaklaşık yarım saat sonra, Işıl'ın takati eskisi gibi değildi, mecbur oturup soluklandı.

Önünde bir çift deri ayakkabı belirdi. Başını kaldırınca Serkan'ı gördü. Yakışıklı yüzü asılmış, ona dik dik bakıyordu: "Ooo? Beklemekten vazgeçip sonunda kendine mi bakıyorsun?"