Bölüm 9

Ela sanki Işıl'ı görmemiş gibi, yumuşak bir gülümsemeyle Ceren Demirci'ye döndü: "Ceren nasıl mutluysa öyle seslenebilir."

Can başını kaldırdı, sesinde sabırsızlık vardı: "Senin burada ne işin var?"

Işıl onun o soğuk bakışlarıyla karşılaşınca anladı.

Adam bir şeyleri yanlış anlamıştı.

Nitekim kenardaki Mert Özcan, Işıl'ı görünce buz gibi bir sesle: "Işıl Hanım'ın marifetleri bitmiyor. Can'ı bizim özel buluşmamıza kadar takip edecek kadar yol almış. Hepimiz burada yüz yüzeyiz. Böyle yapmanız, sizi rahatsız etmiyor mu?" dedi.

Işıl neden gelmiş olabilirdi ki?

Sadakatsiz kocasını suçüstü yakalamaya.

"Hiç tadı tuzu yok. Açık açık Can'ın senden hoşlanmadığını bile bile..." Mert, Işıl'ı çözdüğüne inanmış, başını sallıyordu.

Işıl vaktiyle yatağa girip gazeteci çağırmıştı. Can o skandalı zamanında bastırmasa, Demirci ailesinin itibarı yerle bir olacaktı.

Kendi namusuyla oynayarak yükselmeye çalışan bir kadın.

Hepsi ondan tiksiniyordu.

Işıl bu tür alaylara çoktan alışmıştı. Can'ın arkadaşları, onun "yüzsüzlüğünden" nefret ediyordu.

Ela, Can'ın hemen yanındaki yerinde dimdik oturuyor, yumuşak ve sakin bir ifadeyle Ceren'in bardağına meyve suyu dolduruyor, başını kaldırıp Işıl'a bir kez olsun bakmıyordu. Kemiklerine işlemiş bir zarafet ve özgüven vardı.

Işıl'la karşı karşıya gelmekten zerre çekinmiyordu.

Işıl nasıl anlamazdı? İşte tam da buydu: sevilenin her şeye hakkı vardı.

"Yenge, yoksa rahatsız mı oldun?" Kenarda Ceren endişeyle Ela'ya bakıyor, Işıl'ın gelişiyle Ela'nın, ağabeyini elinden alan bu kadından rahatsız olmasından korkuyordu.

Ela bir şey söylemedi, yalnızca yumuşakça gülümsedi.

Can, Ela'nın yanlış anlamasından korkmuş gibiydi. Yakışıklı yüzü son derece soğuktu: "Bir şey varsa dışarıda konuşalım."

Işıl gözlerini indirdi, çay salonuna bir daha bakmadı.

Koridora çıktıklarında Can sakin bir ifadeyle onu süzdü: "Burada olduğumu nereden bildin?"

Sesi sakindi, ama Işıl'ın bilerek takip edip yaklaştığına inanmıştı.

Işıl bakışlarını ona dikti, kalbi yine sızladı.

"Fazla düşünmüşsün. Ben seni aramaya gelmedim. Kiminle olduğun da umurumda değil."

Boşanacaklardı, ona karışmazdı artık.

"Madem umurunda değil, Ela'nın itibarını kurtarmamak için bile bile hastalık izni alman fazla duygusal bir tavır değil mi?" Can'ın yüzü son derece ifadesizdi.

Işıl'ın ağır hasta bir dayısı da vardı. O yüksek maaşlı işini bırakmaya nasıl kıyacaktı?

Ne de olsa Ela gibi gerçek bir yetenek, üstün bir akademisyen değildi.

Can'ın o umursamaz, sorgulayan bakışlarıyla karşılaşınca,

Işıl'ın içindeki bütün açıklama arzusu söndü.

Bir adım geri çekildi: "Boşanma konusunu, lütfen gündemine al."

Onunla daha fazla vakit kaybetmek istemiyordu. Ceren kayıplara karıştığı için buraya geldiği gerçeği de önemini yitirmişti.

Az önce Ceren onu görünce şaşırmamıştı. Küçük kızın onu bile bile uğraştırdığı apaçıktı.

Ceren inkâr edecekti, açıklasa da anlamı yoktu.

Tek istediği bir an önce boşanma belgesini almaktı.

Can ise bir an durdu. Soğuk, karanlık gözleriyle Işıl'ı kilitledi.

Sanki şaşırmış gibiydi.

Işıl neye şaşırdığını anlamadı. Boşanma protokolünü çoktan göndermemiş miydi?

Bu sözleri bırakıp arkasını dönüp gidecekti.

Ön taraftan bir garson koşarak geldi, dosdoğru Işıl'ın omzuna çarptı. Işıl dengesini kaybedip kontrolsüzce geriye savruldu, ta ki sırtı geniş ve sert bir göğüse çarpana dek.

Beyaz sandal ağacının soğuk kokusu ciğerlerine doldu.

Üç yıl boyunca defalarca ten tene, nefes nefese... bu kokuyu iliklerine kadar ezberlemişti.

Başını kaldırdı: "Özür dilerim, bilerek değil..."

Can hafif bir ilaç kokusu aldı, kaşlarını çattı: "Rahatsız mısın?"

Işıl'ın kalbi sıkıştı. Kanser olduğunu öğrenirse, Can'ın ona bunca yıldır sergilediği gaddarlık ve nankörlükle, bunu onun için saklamazdı.

Zamanı gelince babaannesiyle dayısı boşanma sebebini sorduklarında, büyük ihtimal "zaten fazla ömrü kalmamıştı, sırtımda yük olsun istemedim" derdi.

"Hastaneye gitmeyip beni bulmaya gelmenin bir faydası var mı?" Dediği o sakin sözler Işıl'ı donakalttı.

Artık umurunda olmasa da, hâlâ yaralanıyordu.

Işıl'ın cevap vermesini beklemeden, bu hareketi karşısında ansızın dudağını kıvırdı: "Ağzınla kuş tutsan yine de numara yaptığın belli."

Bir gün önce evi terk etmiş, boşanacakmış gibi yapmış, ertesi gün bu oyunu çıkarmıştı.

Işıl donakaldı.

Can'ın onu yine yanlış anladığını kavradı.

Bir şeyler açıklamak istedi.

Ama Can kaşlarını çatıp onu itmiş, arkasını dönüp içeri gitmişti bile.

Işıl yalnızca göğsünün sıkıştığını hissetti. Dudak kremi dökülmüş, altındaki bembeyaz dudakları ortaya çıkmıştı. Karnı hafif hafif sızlamaya başladı.

Kendini zayıf göstermek istemiyor, gitmek istiyordu.

Tam o sırada karşıdan iri yarı bir adamla omuz omuza geçti.

Adam alaycı bir gülümsemeyle ona bir bakış attı, ağzından tek bir cümle döküldü: "Aptal insan çok kitap okusun."

Işıl kaşlarını çattı, ama adam karşılık vermesine fırsat bırakmadan locaya girmişti bile.

Bu da Can'ın arkadaşlarındandı, adı Rüzgar Yılmaz'dı.

Belli ki az önceki manzarayı görmüş ve Işıl'ın Can'a "kendini attığını" , sonra da itilip reddedildiğini sanmıştı.