บทที่ 4

ลู่อังมุดเข้ามาในผ้าห่มของฉันทันทีแบบไม่รีรอ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาถอดเสื้อออกไปตั้งแต่ตอนไหน

ซิกแพ็กแปดก้อน เอวคอดแบบหมาหนุ่ม แทบทำให้สายตาของฉันตาบอด

เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอาแก้มแนบเบา ๆ กับปลายผมที่ยุ่ง ๆ บนหมอนของฉัน

จากนั้นก็ชายตามองฉันตรง ๆ

สายตากวาดตั้งแต่คิ้วลงมาถึงริมฝีปาก

หนักแน่นและหิวกระหาย

……

ต่อให้เป็นคนที่ความรู้สึกช้าขนาดฉัน ตอนนี้ก็ยังรับรู้ได้ว่า สิ่งที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่หมาเชื่อง ๆ อีกต่อไป

แต่มันคือหมาป่าที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า

เพียงแต่เพราะยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เขาเลยไม่กล้าขยับเกินเส้น

ฉันไอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเขาอย่างเขิน ๆ

"ลู่อัง ขอโทษนะ ฉันไม่เคยเลี้ยงอสูรมาก่อนเลย ไม่รู้เรื่องลักษณะทางร่างกายของพวกคุณเลยจริง ๆ โดยเฉพาะเรื่อง… ความหิวแบบนั้น ฉันนึกว่าพวกคุณเป็นแค่เพื่อนที่ช่วยมนุษย์ทำงานบ้าน"

“ไม่เป็นไร ผมชอบทำงานบ้านให้คุณ"

ระหว่างพูด เสียงครางในลำคอเขาก็ดังขึ้นกว่าเดิม

ถี่และเร่งเร้ามากขึ้น

ฉันกลืนน้ำลายอย่างประหม่า นึกถึงคำแนะนำข้อแรกในคู่มือที่เพิ่งอ่านมา

“เมื่ออสูรรู้สึกหิว เจ้าของสามารถเข้าไปใกล้ และให้พวกเขากอดได้ เพราะอุณหภูมิและกลิ่นของเจ้าของจะช่วยบรรเทาความกระวนกระวายและความหิวได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

ดังนั้นฉันเลยพูดว่า

"ลู่อัง ถ้านายทรมานมาก จริง ๆ แล้วนาย… กอดฉันได้นะ"

"ได้"

ดวงตาเขาสว่างวาบ ก่อนจะยื่นแขนมากอดฉันไว้

ท่าทางตอนแรกยังสุภาพ เรียบร้อย

แต่ไม่นาน พอเห็นว่าฉันเอาแต่หน้าแดง ไม่ได้แสดงอาการต่อต้าน เขาก็กล้าขึ้นทันที

มือข้างหนึ่งกดหลังฉันไว้ อีกข้างโอบเอว

หางแนบติดกับขาของฉันแน่น

เขาซุกหน้าเข้ากับซอกคอสูดดมไปมา ลมหายใจร้อน ๆ เป่ารดต้นคอ

จนสติของฉันเริ่มเลือนลาง

แม่เจ้า

ซิกแพ็กของอสูรตัวนี้ของจริงไม่จกตาเลย

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคุ้มเกินราคา

ลู่อังถูไถฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบ

“ซ่งอวี๋ ผมยังทรมานอยู่"

ฉันที่กำลังแอบมองรูปร่างหน้าท้องของเขาอย่างมึน ๆ ก็เผลอถามกลับไปตามสัญชาตญาณ

"งั้น…นายยังอยากทำอะไรอีก"

เขาเงยหน้าขึ้น

“ผมอยากจูบคุณ ได้ไหม"

"……"

ฉันลังเล "อย่าเลยดีกว่ามั้ง"

มันใกล้ชิดเกินไป

ฉันเขินจริง ๆ

ลู่อังก้มตาลงอย่างผิดหวัง

“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ทรมานมากขนาดนั้น แค่ได้กอดคุณก็น่าจะพอประทังไปได้สักพัก

“นายท่าน นอนเถอะ ไม่ต้องห่วงผม พรุ่งนี้ตื่นมา ผมก็ยังจะทำอาหารเช้าให้คุณเหมือนเดิม"

"……"

แปลกจัง

เหมือนได้กลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยมา

แต่คนที่โดนหลอกจนเคลิ้มอย่างฉันกลับรีบเป็นห่วงขึ้นมาทันที

“นายอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้คิดอะไร แค่รู้สึกว่าการจูบมันเร็วไปหน่อย แล้วก็… นายไม่ควรฝืนขนาดนี้ ฉันเลี้ยงนายแล้วก็ต้องรับผิดชอบสิ"

"จริงเหรอ"

“จริง นายอยากจูบก็จูบได้ แต่จูบได้แค่ครั้งเดียวนะ"

ฉันเม้มปากอย่างเขิน ๆ

"ขอบคุณครับ นายท่าน"

ลู่อังเงยหน้าขึ้นจากซอกคอฉัน

ฉันคิดว่าเขาน่าจะรีบจูบฉันทันทีเพื่อบรรเทาความหิว แต่เปล่าเลยเขากลับเริ่มจากการจูบที่คางของฉันก่อน

จากนั้นก็แลบลิ้นออกมา เลียเบา ๆ เหมือนลูกสัตว์

ค่อย ๆ เอาใจฉันอย่างอดทน

ฉันคิดอย่างเลื่อนลอย

ก็จริงสิ

อสูรเองก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบอ้อนอยู่แล้ว

แค่ความรู้สึกเปียกชื้นตรงคางทำให้ฉันเผลอยกนิ้วขึ้นมาเช็ดตามสัญชาตญาณ

ปลายนิ้วของฉันก็ไปแตะกับริมฝีปากของลู่อังเข้าเต็ม ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

เขาไม่ปฏิเสธเลย กลับจูบนิ้วของฉันต่ออย่างเนียน ๆ

จูบไป ก็มองฉันไปด้วย ดวงตาดำสนิท

อื้อ

เหมือนหมาขึ้นไปอีก

ฉันทนไม่ไหว เลยใช้มืออีกข้างดึงหางเขาเบา ๆ

ก่อนจะเร่งเขาอย่างเขินอาย

“ลู่อัง รีบจูบปากสิ อย่าเล่น ฉันอนุญาตให้จูบนานขึ้นก็ได้ โอเคไหม"