บทที่ 9 สภาวะจำยอม

ปัง!!

เสียงประตูห้องทำงานที่อยู่ถัดไปไม่ไกลถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง หยางเฟยหลงก้าวออกมาด้วยใบหน้าทะมึนทึง ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพญามัจจุราช รังสีความโกรธแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในโถงทางเดินลดฮวบลงอย่างฉับพลัน

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!!" เขาตวาดลั่นจนทุกคนสะดุ้งสุดตัว

จื่อรั่วหันขวับไปหาชายหนุ่ม รีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนเขาพร้อมกับชี้หน้าไปที่ประตูห้อง "เฟยหลง! คุณซ่อนใครไว้ในนั้น! นังแพศยาที่ไหนมันกล้ามาเหยียบเกาะนี้ ฉันเป็นคู่หมั้นคุณนะ คุณทำแบบนี้หยามเกียรติฉันเกินไปแล้ว สั่งให้คนเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันจะเข้าไปฉีกอกมัน!"

เฟยหลงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของจื่อรั่วอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นพรม นัยน์ตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้น ด้วยความรังเกียจและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด

"ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม จื่อรั่ว ว่าอย่าแส่เรื่องของฉัน!" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเฉียบขาดจนคนฟังขนลุกซู่ "ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้น จะเป็นใคร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเธอ! และจำใส่สมองเอาไว้ การหมั้นบ้าบ่อนั่นมันก็แค่เรื่องธุรกิจตลกๆ ที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเอง ฉัน-ไม่-เคย-ยอม-รับ!"

จื่อรั่วหน้าชาน้ำตาคลอเบ้า "คุณ... คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง ฉัน..."

"อาเว่ย!" เฟยหลงไม่สนใจเสียงสะอื้นของเธอ หันไปสั่งการเสียงเฉียบขาด "ลากตัวผู้หญิงคนนี้ไปขังไว้ที่ห้องพัก พรุ่งนี้เช้าจัดเตรียมเฮลิคอปเตอร์ ส่งตัวเธอกลับเซี่ยงไฮ้ซะ! ถ้าเธอโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก ฉันจะตัดหัวแก!"

"ไม่นะเฟยหลง! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ! ปล่อยฉัน! ฉันไม่กลับ!" จื่อรั่วกรีดร้องดิ้นรนอย่างน่าสมเพชขณะที่ถูกบอดี้การ์ดสองคนหิ้วปีกกึ่งลากกึ่งจูงออกไปจากบริเวณนั้น ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ค่อยๆ หายลับไป

เมื่อจัดการความน่ารำคาญตรงหน้าเสร็จสิ้น เฟยหลงก็หันกลับมาที่ประตูห้องต้นเหตุ มือหนาล้วงกุญแจออกมาปลดล็อคและกระชากบานประตูเปิดออกอย่างรุนแรง

ผลั่ก!!

ร่างของพิมรดาที่ยืนเกาะประตูอยู่ด้านใน ทรงตัวไม่อยู่เมื่อบานประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน เธอถลาล้มลงมาข้างหน้า แต่เฟยหลงใช้ท่อนแขนแกร่งรับร่างบางเอาไว้ได้ทันท่วงที ทว่าวินาทีที่สายตาของมัจจุราชหนุ่มหลุบต่ำลงมอง สติที่พยายามควบคุมไว้ก็ขาดผึง!

หยดเลือดสีแดงสดไหลเป็นทางยาวจากหลังมือเล็กที่ขาวซีด หยดเปื้อนลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอสวมใส่และหยดลงบนพื้นพรม สายน้ำเกลือที่ควรจะทำหน้าที่รักษาชีวิตของเธอ บัดนี้ถูกดึงกระชากออกและถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไร้ค่า ความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงยิ่งกว่าพายุทอร์นาโดปะทุขึ้นในอกของหยางเฟยหลง ผู้หญิงคนนี้ดื้อด้าน! อวดดี! และไม่รู้จักรักชีวิตตัวเอง!

"ใครสั่งให้เธอถอดมันออก!!" เฟยหลงตวาดเสียงดังกึกก้องไปทั่วห้อง มือหนากระชากต้นแขนของพิมรดาอย่างแรงจนร่างเล็กลอยหวือขึ้นมาปะทะกับแผงอกกว้าง

พิมรดาสะดุ้งเฮือก น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ปล่อยฉัน... ฮึก... ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ปล่อยฉันไปเถอะนะ..."

"ปล่อยงั้นเหรอ! ฝันไปเถอะ!"

เฟยหลงไม่ฟังคำอ้อนวอน เขาก้มลงตวัดวงแขนช้อนร่างบางที่กำลังป่วยไข้ขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างป่าเถื่อน ไม่สนใจเสียงหวีดร้องและกำปั้นเล็กๆ ที่ระดมทุบตีลงบนแผ่นหลังของเขา ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังเตียงคิงไซส์กลางห้อง ก่อนจะ เหวี่ยงร่างของพิมรดาทิ้งลงบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ออมแรง

"โอ๊ย!" พิมรดาร้องครางด้วยความจุก ร่างกายที่บอบช้ำอยู่แล้วยิ่งเจ็บร้าวไปหมด เธอพยายามจะตะเกียกตะกายหนีไปอีกฝั่งของเตียงด้วยสัญชาตญาณ

แต่เฟยหลงรวดเร็วกว่า เขากระโจนตามขึ้นไปคร่อมทับร่างบางเอาไว้อย่างมิดชิด มือใหญ่รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างที่กำลังปัดป่าย ดึงขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย น้ำหนักตัวมหาศาลทาบทับลงมาจนพิมรดาแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้ กลิ่นอายความอันตรายและคุกคามลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ

"ดิ้นสิ! เอาเลย! อยากตายนักใช่ไหม!" เฟยหลงตะคอกชิดใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้เป็นจุณ "ฉันอุตส่าห์เรียกหมอมาช่วยชีวิตสายเลือดสกปรกอย่างเธอ แต่เธอกลับทำลายความหวังดีของฉันด้วยการดึงสายน้ำเกลือทิ้ง!"

"คุณมันปีศาจ! คุณไม่ได้หวังดี... ฮึก... คุณก็แค่จะเก็บฉันไว้ทรมาน!" พิมรดาเถียงกลับเสียงสั่นเครือ แม้จะหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ แต่ความดื้อรั้นก็ยังทำให้เธอไม่ยอมจำนน "ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนเลว! ฉันเกลียดคุณ!"

คำว่าเกลียด ที่หลุดออกจากปากของหญิงสาว ราวกับน้ำมันที่สาดลงบนกองเพลิง หยางเฟยหลงกัดกรามกรอดจนนูนเป็นสัน เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้พิมรดารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ มือหนาที่กดตรึงข้อมือของเธออยู่ ออกแรงบีบแน่นขึ้นจนพิมรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ส่วนมืออีกข้างที่ว่าง เลื่อนลงมาลูบไล้กรอบหน้าหวานที่ชื้นเหงื่อจากพิษไข้ ก่อนจะบีบปลายคางมนอย่างแรง บังคับให้เธอสบตากับดวงตาแห่งมัจจุราชของเขา

"เกลียดฉันให้มากๆ นะ ซินเหยียน... เพราะความเกลียดของเธอ มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะขยี้ให้แหลกคามือมากยิ่งขึ้น!"

เฟยหลงโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุที่เจือด้วยกลิ่นวิสกี้จางๆ เป่ารดริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ

"ฟังฉันให้ดีนะ ซินเหยียน... หมอจะเข้ามาเจาะน้ำเกลือให้แกใหม่เดี๋ยวนี้ และถ้าแกลองดี กล้าดึงสายน้ำเกลือออกอีกแม้แต่ครั้งเดียว..." น้ำเสียงของเขาลดระดับลงจนเป็นเสียงกระซิบที่แหบพร่าและอันตรายขั้นสุด ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดลุ่ยอย่างจาบจ้วง "ฉันจะไม่เรียกหมอมาดูอาการเธออีก แต่ฉันจะจับเธอมัดขึงไว้กับเตียงนี้ แล้วปล้ำเธอ กระแทกกระทั้นแกจนกว่าเธอจะหมดสติคาอกฉัน! เอาให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะคลานลงจากเตียงเลย คอยดูสิว่าจะกล้าขัดคำสั่งฉันอีกไหม!"