บทที่ 8 สภาวะจำยอม

หมอหลินสะดุ้ง รีบเปิดกระเป๋าเตรียมเข็มฉีดยาและสายน้ำเกลือ "ผมจะฉีดยาลดไข้และยาคลายเครียดให้เธอก่อนครับ แล้วก็ต้องให้น้ำเกลือเพื่อฟื้นฟูร่างกาย... ช่วงนี้คนไข้ต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ และ... เอ่อ... ไม่ควรมีสิ่งเร้าที่ทำให้เธอตกใจหรือหวาดกลัวอีก ไม่อย่างนั้นอาการอาจจะทรุดหนักลงได้ครับ"

ประโยคสุดท้ายหมอหลินจงใจพูดเน้นย้ำ แม้จะเสี่ยงต่อการถูกเจ้านายสั่งฆ่า แต่จรรยาบรรณแพทย์ก็ทำให้เขาต้องเตือน เฟยหลงเงียบไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาดุดันจ้องมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มเพราะฤทธิ์ไข้ เขาพยักหน้าส่งๆ

"จัดการให้เรียบร้อย อาเว่ย... แกอยู่เฝ้าที่นี่จนกว่าหมอจะทำเสร็จ ถ้าเธอเป็นอะไรไป พวกแกทุกคนเตรียมตัวตายได้เลย"

พูดจบ หยางเฟยหลงก็หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด ปล่อยให้หมอและลูกน้องคนสนิทจัดการดูแลพิมรดาต่อไป เขาจำเป็นต้องออกไปจากห้องนี้ ออกไปให้พ้นจากกลิ่นหอมหวานที่ทำให้เขาเสียการควบคุม และออกไปเพื่อทบทวนความรู้สึกบ้าๆ ที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง

เขาคือมังกรทมิฬแห่งเซี่ยงไฮ้ เขาไม่ควรมีความรู้สึกหวั่นไหวหรือสงสารศัตรู โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อแม่เขา!

'เธอมันก็แค่ของเล่นระบายความแค้น ซินเหยียน... พอฉันเบื่อ ฉันก็จะขยี้เธอให้แหลกคามือ!' เฟยหลงบอกตัวเองในใจ ทว่าลึกๆ ลงไปแล้ว เขากลับรู้ดีว่า... เกมกระดานนี้ เขาอาจจะไม่ใช่ผู้ควบคุมเกมอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว

เสียงของเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทลำหรู ที่แล่นแหวกเกลียวคลื่นมาจอดเทียบท่าเรือส่วนตัวของเกาะมังกรดำ ทำลายความเงียบสงบในยามบ่าย ร่างเพรียวระหงของจางจื่อรั่ว คู่หมั้นสาวสวยทายาทตระกูลนักธุรกิจใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ก้าวลงจากเรือด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งและมั่นใจ เธอสวมชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมสีแดงสดที่ขับเน้นทรวดทรงองค์เอว พร้อมกับแว่นกันแดดราคาแพงที่ปิดบังดวงตาเฉี่ยวคม จื่อรั่วเดินทางมาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาต เพียงเพราะทนความคิดถึงและทนข่าวลือเรื่องที่หยางเฟยหลงกักขังผู้หญิงไว้บนเกาะไม่ได้

เมื่อก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หินอ่อน จื่อรั่วก็พบกับความเย็นชาอันคุ้นเคย หยางเฟยหลงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องนั่งเล่น มือหนาถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพัน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองคู่หมั้นสาวที่เพิ่งเดินนวดนาดเข้ามา

"เฟยหลงคะ! ฉันอุตส่าห์นั่งเรือมาตั้งไกล คุณไม่คิดจะทักทายฉันหน่อยเหรอคะ?" จื่อรั่วส่งเสียงกระเง้ากระงอด เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งเบียดชิดร่างสูงใหญ่ แขนเรียวเล็กพยายามจะคล้องแขนแกร่งของเขา แต่มาเฟียหนุ่มกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างเย็นชา

"ใครสั่งให้เธอมาที่นี่ จื่อรั่ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันจนคนฟังชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"ก็ฉันคิดถึงคุณนี่คะ คุณหายเงียบไปเลย งานหมั้นของเราผู้ใหญ่ก็คุยกันไว้แล้ว ฉันมาหาว่าที่สามีของตัวเอง มันผิดตรงไหน?" เธอยังคงทำใจดีสู้เสือ พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขา ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตาว่างเปล่าและรำคาญใจ

"ฉันมีงานต้องทำ ถ้าเธออยากมาพักผ่อนก็เชิญตามสบาย แต่จำไว้... อย่ามาวุ่นวายกับฉัน" เฟยหลงตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดังตึง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินเลี่ยงออกไปทางห้องทำงาน ปล่อยให้จื่อรั่วนั่งกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดและเสียหน้า

ความไม่พอใจสุมอยู่ในอกของคู่หมั้นสาว เธอสะบัดหน้าลุกขึ้นเดินกระแทกส้นเท้าขึ้นไปยังบันไดวนสู่ชั้นสองของคฤหาสน์ หวังจะกลับไปที่ห้องพักแขกวีไอพีที่เธอเคยใช้ประจำ ทว่าเมื่อเดินผ่านโถงทางเดินปีกตะวันตก หางตาของเธอก็สะดุดเข้ากับความผิดปกติ ที่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ของห้องนอนกว้างสุดทางเดิน มีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ชุดดำถึงสี่คนยืนเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนาประดุจกำลังคุ้มกันสมบัติล้ำค่า ซึ่งปกติแล้วห้องนั้นถูกปิดตายและไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป

ความอยากรู้อยากเห็นบวกกับสัญชาตญาณความหึงหวงของผู้หญิงทำงานทันที จื่อรั่วหรี่ตาลง ปรับสีหน้าให้ดูเชิดหยิ่ง แล้วก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนั้นทันที

"หลีกไป ฉันจะเข้าไปข้างใน" เธอออกคำสั่งเสียงแหลม

"ขออภัยครับคุณผู้หญิง นายท่านสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าใกล้ห้องนี้เด็ดขาด" อาเว่ย ลูกน้องคนสนิทของเฟยหลงก้าวออกมาขวางหน้า พร้อมกับบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ที่ขยับตัวปิดทางเข้าอย่างมิดชิด

"พวกแกกล้าขวางฉันเหรอ! ฉันเป็นคู่หมั้นของเจ้านายพวกแกนะ! ถอยไป ฉันจะดูว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่!" จื่อรั่วแผดเสียงลั่น พยายามจะแทรกตัวเข้าไป แต่เหมือนชนเข้ากับกำแพงหิน

"ใครอนุญาตให้เธอมายุ่งย่ามแถวนี้"

เสียงตวาดกร้าวที่ดังมาจากเบื้องหลังทำเอาพฤติกรรมเอาแต่ใจของจื่อรั่วหยุดชะงัก เฟยหลงก้าวเดินยาวๆ เข้ามาหา นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าขัดคำสั่ง

"เฟยหลง... ฉัน... ฉันแค่สงสัยว่าทำไมต้องมีการ์ดมาเฝ้าหน้าห้องนี้ คุณซ่อนอะไรไว้ข้างในกันแน่คะ หรือว่าข่าวลือที่ว่าคุณเอาผู้หญิงมาซ่อนไว้ที่นี่จะเป็นความจริง!" จื่อรั่วเชิดหน้าเถียง แม้ในใจจะแอบหวั่นเกรงสายตาดุดันของเขาก็ตาม

เฟยหลงก้าวเข้ามาประชิดตัวคู่หมั้นสาว ร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น "ฉันจะทำอะไร จะซ่อนใคร มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสอดรู้สอดเห็น จื่อรั่ว... ที่นี่คือเกาะมังกรดำ กฎของฉันคือคำขาด ถ้าเธอไม่อยากถูกโยนลงทะเลเป็นอาหารฉลาม ก็กลับไปที่ห้องของเธอซะ และอย่ามายุ่งกับห้องนี้อีก!"

คำขู่ที่จริงจังและเด็ดขาดทำให้ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีของจื่อรั่วซีดเผือด เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าโหดเหี้ยมแค่ไหน หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด สะบัดหน้าเดินหนีกลับไปที่ห้องพักของตนเองด้วยความเคียดแค้น... ข้างในนั้นต้องมีนังแพศยาซ่อนอยู่แน่ๆ!

ตกกลางคืน...

ความมืดมิดเข้าปกคลุมเกาะมังกรดำ เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลม ภายในห้องนอนกว้างที่ถูกล็อคอย่างแน่นหนา ร่างบอบบางที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงคิงไซส์ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น พิมรดาลืมตาขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ศีรษะของเธอปวดหนึบราวกับจะระเบิด ลำคอแห้งผาก ร่างกายรุมๆ ไปด้วยพิษไข้ที่ยังไม่ลดลงดีนัก หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หลังมือทำให้เธอต้องก้มลงมอง... สายน้ำเกลือระโยงระยางถูกเจาะคาไว้ที่หลังมือของเธอ

ความทรงจำอันเลวร้ายไหลทะลักกลับเข้ามา เธอถูกผู้ชายใจร้ายคนนั้นจับตัวมา ถูกปรักปรำ ถูกทำร้าย และถูกกักขัง! ความหวาดกลัวและสัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอต้องหนี พิมรดากัดฟันแน่น เอื้อมมืออีกข้างไปดึงสายน้ำเกลือและเข็มที่เจาะอยู่ออกอย่างแรง!

"โอ๊ย!" หญิงสาวร้องอุทาน เลือดสีสดหยดแหมะลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด เธอยกมือขึ้นกดห้ามเลือดลวกๆ ก่อนจะพยุงร่างที่สั่นเทาและอ่อนแรงก้าวลงจากเตียง

พิมรดาลากสังขารที่แทบจะยืนไม่อยู่ตรงไปยังประตูห้อง เธอทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างสุดกำลัง

"ช่วยด้วย! มีใครอยู่ข้างนอกไหม! ปล่อยฉันออกไปนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงหวานที่บัดนี้แหบพร่าตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลอาบแก้ม เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากเป็นของเล่นรองรับความแค้นของปีศาจร้ายตนนั้น

เสียงทุบประตูและเสียงร้องขอความช่วยเหลือเล็ดลอดออกไปถึงโถงทางเดินด้านนอก จางจื่อรั่วที่นอนไม่หลับเพราะความอิจฉาริษยาและคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวมาตลอดทั้งคืน เบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงร้องโหยหวนมาจากห้องปริศนานั้น ความอดทนของเธอขาดสะบั้น คู่หมั้นสาวผุดลุกขึ้นจากเตียงในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำ รีบสาวเท้าวิ่งตึงตังออกจากห้องตรงไปยังเป้าหมายทันที!

"เสียงใคร! นังผู้หญิงหน้าไหนมันอยู่ข้างในนั้น!" จื่อรั่วแผดเสียงลั่นโถงทางเดิน พยายามจะพุ่งตัวฝ่าด่านบอดี้การ์ดเข้าไปที่หน้าประตูห้อง

"คุณจื่อรั่ว กรุณากลับไปที่ห้องเถอะครับ!" อาเว่ยและลูกน้องอีกสามคนรีบตั้งกำแพงมนุษย์ขวางเอาไว้

"หลีกไปนะไอ้พวกขี้ข้า! ฉันเป็นคู่หมั้นของหยางเฟยหลง ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าว่าที่สามีของฉันซ่อนตัวเมียที่ไหนไว้! หลีกไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งปลดพวกแกให้หมด!" เธอชี้หน้าด่ากราด ดิ้นรนผลักไสแผงอกของบอดี้การ์ดอย่างบ้าคลั่ง

เสียงโวยวายของจื่อรั่วผสมกับเสียงทุบประตูของพิมรดาดังระงมจนกลายเป็นความโกลาหล