บทที่ 7 สภาวะจำยอม

เฟยหลงไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงายราบไปกับเตียง กดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มต้นการลงทัณฑ์ที่แสนป่าเถื่อนและเร่าร้อน เขาทั้งจูบ ทั้งซุกไซ้ ทั้งขบเม้มไปทั่วทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากและฝ่ามือร้อนผ่าวจะลากผ่าน ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความรุนแรง หยาบกระด้าง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้

ความเจ็บปวดทางกายผสมปนเปกับความอัปยศอดสูทางใจ พิมรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้เงื้อมมือของซาตานร้าย ร่างกายของเธอถูกบังคับให้ตอบสนองต่อสัมผัสที่คุกคามนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงสะอื้นไห้ของเธอดังระงมไปทั่วห้อง แต่กลับไม่มีใครสามารถยื่นมือเข้ามาช่วยเธอได้เลยในนรกขุมนี้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจรู้ การดิ้นรนขัดขืนของพิมรดาค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ ร่างกายที่บอบช้ำจากการถูกกระแทกเมื่อคืน ประกอบกับความเครียด ความหวาดกลัว และการถูกรังแกอย่างหนักหน่วง ทำให้ขีดจำกัดของร่างกายเธอมาถึงจุดสิ้นสุด

ลมหายใจของหญิงสาวเริ่มหอบถี่และติดขัด อุณหภูมิในร่างกายที่เคยเย็นเฉียบกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นจากหางตา ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง ร่างบอบบางที่เคยอดเกร็งต่อสู้ ทิ้งตัวลงอ่อนปวกเปียกราวกับตุ๊กตาผ้าที่ด้ายขาดไปในอ้อมแขนของมาเฟียหนุ่ม การตอบสนองที่แน่นิ่งไปอย่างกะทันหัน ทำให้เฟยหลงชะงักการกระทำอันป่าเถื่อนของตน เขายกศีรษะขึ้นจากซอกคอขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองร่างเล็กที่นอนไม่ได้สติอยู่ใต้ร่างของเขา

"ซินเหยียน?" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความกระด้าง "เลิกแกล้งสลบได้แล้ว ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้สำออยเก่งขนาดนั้น"

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและติดขัด เฟยหลงขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เขาเอื้อมมือไปตบแก้มเนียนเบาๆ เพื่อเรียกสติ ทว่าวินาทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสกับผิวแก้มของเธอ ความร้อนผ่าวราวกับไฟก็ลามเลียมาที่ฝ่ามือของเขาทันที เฟยหลงเบิกตากว้างเล็กน้อย เขารีบแตะหลังมือลงบนหน้าผากและลำคอของพิมรดา... เธอตัวร้อนจัด ร้อนจนน่าตกใจ ผิวที่เคยขาวผ่องบัดนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ที่พุ่งสูงปรี๊ดอย่างรวดเร็ว อาการช็อคจากการสูญเสียความตื่นตระหนก ประกอบกับความเหนื่อยล้าสะสม ทำให้ร่างกายของเธอประท้วงด้วยการชัตดาวน์ตัวเอง

ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ตีตื้นขึ้นมาในอกของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ มันคล้ายกับความตื่นตระหนก... คล้ายกับความรู้สึกผิดชั่ววูบที่เขาเผลอรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จนหมดสติ แต่เขาก็รีบปัดความรู้สึกไร้สาระนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เธอคือลูกของศัตรู เธอสมควรได้รับมันแล้ว!

ถึงกระนั้น ร่างกายของเขากลับขยับไปไวกว่าความคิด เฟยหลงรีบผละออกจากร่างบาง จัดการดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของเธอให้เข้าที่ ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างที่กำลังสั่นเทาเพราะพิษไข้เอาไว้มิดชิดจนถึงคอ เขาหมุนตัวเดินไปที่โทรศัพท์ภายในห้อง กดหมายเลขสายตรงหาลูกน้องคนสนิทด้วยนิ้วที่สั่นน้อยๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต

"อาเว่ย!" น้ำเสียงของเฟยหลงดุดันและร้อนรนกว่าปกติ "ตามหมอหลินมาที่คฤหาสน์เดี๋ยวนี้! บอกให้เร็วที่สุด ถ้ามาช้าฉันจะสั่งเป่าหัวมันทิ้งซะ!"

เขากระแทกหูโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังซีดเผือดและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและมีรอยเลือดจากการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา รอยช้ำสีแดงเป็นจ้ำๆ ตามลำคอและไหปลาร้าคือหลักฐานชั้นดีว่าเขาได้ทำร้ายเธอสาหัสแค่ไหน

เฟยหลงยกมือขึ้นแตะริมฝีปากล่างของตัวเองที่ยังมีเลือดซึมออกมาจากการถูกกัด ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่ากับความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่กำลังตีรวนกันอย่างหนัก เขาโกรธที่เธอเป็นลูกของหลี่เฉิน เขาเกลียดสายเลือดของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอนอนเจ็บปวดและไร้สติอยู่แบบนี้ ไม่นานนัก 'หมอหลิน' แพทย์ประจำตระกูลหยางก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ โดยมีอาเว่ย บอดี้การ์ดคนสนิทวิ่งตามมาติดๆ

"นายท่านหยาง เกิดอะไรขึ้นครับ?" หมอหลินถามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นเจ้านายยืนหน้าทะมึนอยู่ข้างเตียงที่มีผู้หญิงแปลกหน้านอนไม่ได้สติอยู่

"อย่ามัวแต่ถาม! ตรวจดูอาการเธอเดี๋ยวนี้ เธอไข้ขึ้นสูงมาก" เฟยหลงตวาดเสียงแข็ง ถอยทางให้หมอเข้าไปตรวจดูอาการ

หมอหลินรีบลงมือตรวจเช็คชีพจร วัดความดัน และวัดอุณหภูมิร่างกายของพิมรดาทันที ใบหน้าของแพทย์วัยกลางคนฉายแววเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ตรวจดูบาดแผลและรอยช้ำตามร่างกายของหญิงสาว หมอหลินลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นรอยบีบที่ลำคอและรอยรักที่เด่นชัด ทว่าเขาฉลาดพอที่จะปิดปากเงียบและไม่ถามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

"เป็นยังไงบ้าง" เฟยหลงถามเสียงห้วน แขนแกร่งกอดอกแน่น สายตาไม่ละไปจากร่างบนเตียงเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"คนไข้มีอาการช็อคจากความเครียดและความหวาดกลัวอย่างรุนแรงครับนายท่าน" หมอหลินรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "ประกอบกับการพักผ่อนไม่เพียงพอ และอาจจะได้รับการกระทบกระเทือนที่ศีรษะก่อนหน้านี้ ทำให้ร่างกายรับไม่ไหวจนเกิดอาการไข้ขึ้นสูงเฉียบพลัน... ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อาจจะชักได้ครับ"

คำว่า 'ช็อคจากความหวาดกลัวอย่างรุนแรง' เหมือนเป็นมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเฟยหลง เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้

"งั้นก็รีบรักษาซะสิ! ฉันจ่ายเงินเดือนให้นายเพื่อมายืนรายงานแค่นี้รึไง!" เฟยหลงตวาดลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่กำลังก่อตัวขึ้น