Masukนิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นน้องสาวของ แค้นรักของนายมาเฟีย 25+++ ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพี่ชายของนางเอกก่อนนะจ๊ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร มอร์แกน เดย์ ซานซ์เตอร์ อายุ 35 ปี จากผู้ชายสุภาพอ่อนโยนกลายเป็นคนตายด้านทุกอย่างแม้แต่ความรักเขาก็ไม่รู้สึกถึงมันเลย เขากลับเป็นผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ถุงยางใช้แล้วทิ้งโดยเฉพาะเธอที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจของแค่ได้ระบายอารมณ์ก็พอทั้งหมดก็เพราะพี่ชายของเธอ แคทธารีน แคท รอสซี่ อายุ 23 ปี จากหญิงสาวแสนโอนโยนชอบหาแต่เรื่อง เธอเปลี่ยนไปทุกอย่างกลายเป็นที่หมายตาของชายหนุ่มมากมายที่หวังในความสวยและความเก่งของเธอแต่ในใจลึกๆเธอกลับรักผู้ชายเพียงคนเดียว
Lihat lebih banyak「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
"อรุณสวัสดิ์"ฟาธีนอนมองหญิงสาวที่หลับอยู่ข้างเขาด้วยรอยยิ้มมือใหญ่ก็เขี่ยแก้มหญิงสาวเบาๆ เขาไม่ได้อยากกวนเธอเพราะเมื่อคืนจัดหนักไปหลายยกแต่เธอน่ารักจะให้เขานอนมองเฉยๆ คงทำไม่ได้ไม่จับเธอกดต่ออดใจไว้ได้ก็ดีเหลือเกินแล้ว"ยังง่วงอยู่เลย"ลินาขยับร่างเปลือยของตัวเองที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางคลุมเอาไว้ไปแนบชิดกับเขาเอาใบหน้าไร้เครื่องสำอางซุกหอมไปกับอกแกร่งที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด อบอุ่นและหอมชื่นใจจริงๆ"ฉันมีประชุม นอนคนเดียวได้ใช่ไหม"เขาขยี้ผมของเธอเล่นจนกลิ่นผมของเธอหอมฟุ้งเข้าจมูกเขา ชื่นใจต้อนรับอากาศยามสายสะจริงๆ"ประชุม"หญิงสาวดีดตัวขึ้นจากที่นอนจนลืมไปเลยว่าตัวเองโป้อยู่ นี้มันวันแรกของชีวิตคู่เขาจะไม่อยู่บ้านและบอกเธอว่าจะไปทำงานทั้งที่ควรจะหยุด"เดี๋ยวฉันก็กลับ ลินานอนรอในห้องนี้ก็ได้นะ ไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้"ฟาธีมองเรือนร่างของเธอด้วยความเสียดาย เขาไม่น่ามีปนะชุมเลยไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องออกจากห้องนี้ไป คงได้นอนกกกอดเธอทั้งวันทั้งคืน"ไม่ให้ไป"ลินากอดอกแน่น แน่นจนอกอวบๆ ของเธอล้นออกมาให้เขาเห็นเต็มสองตา เธออกคำสั่งใส่เขาทั้งที่น้ำเสียงยังหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
"ลินาขอตัวก่อนนะคะ"หญิงสาวรวบชุดอย่างลวกๆ เพื่อบังกายแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความอาย เธอยังไม่ชินกับตำแหน่งเมียของเขาอยู่ดี เมื่อวานแค่จับมือกันเองวันนี้มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้ากันคิดแล้วใจมันหวิวไปหมด"คุณฟาธี"ลินาใช้เวลาอาบน้ำไม่นานในความคิดของเธอก็รีบออกมาเพราะมีใครบางคนรอเธออยู่และเธอก็ไม่อยากออกมาทีหลังเขา แต่พอเปิดประตูออกมาก็เจอคนที่บอกว่าจะไปอาบน้ำอีกห้องกลับมาก่อนแล้วทั้งทีรีบอาบน้ำแล้วแท้ๆ ยังไม่ทันเขาอีกไม่รู้ไปเอาความเร็วมาจากไหน ปกติผู้ชายคนนี้อาบน้ำนานจะตายเวลารอคุยด้วยแต่ละทีต้องหนีไปหลับก่อนประจำตอนที่เธอยังอยู่ในฐานะเด็กในปกครอง"ตกใจอะไรลินา"ฟาธีรีบหันมาตามเสียงเรียกเขา สองมือก็ใช้ผ้าขยี้ผมที่เปียกน้ำไปด้วย วันนี้เขาเพิ่มความเซ็กซี่ให้ตัวเองด้วยโดยการไม่ใส่อะไรเลยแต่ก็ไม่ได้หื่นขนาดนั้นยังมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กใส่ปิดเอาไว้อยู่"เธออาบน้ำนานไปนะ"เขาขยี้ผมต่ออีกนิดหน่อย ไม่สนใจแล้วว่ามันจะแห้งไหมรีบดึงผ้าเช็ดตัวออก เหวี่ยงทิ้ง ไม่ใส่อีกแล้วเกะกะ"ใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ"ลินายกมือขึ้นปิดลูกตาแทบไม่ทัน อยู่ดีๆ เขาก็ถอดออกหมดแบบนี้ คิดแล้วก็อยากเปิดตาดู ก็เขาหุ่นดีกว่านายแบ
"ฉันรักเธอนะลินา"เขากอดเธอแน่นขึ้นและประกาศออกไปดังทั่วห้องทำงานเล็กๆ ให้กองเอกสารกับสมุดและปากกาเป็นพยานรักของเขา เขารักเธอรักมานานแล้วถ้าจะพูดออกมาทั้งหมดก็คงตกหลุมรักเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก"ลินาก็รักคุณฟาธีค่ะ"ในเมื่อเขาเปิดใจออกมาหมดเธอเองก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ยังไงก็หนีหัวใจของตัวเองไปไม่พ้นต่อให้เธอมีปีกบินหนีไปก็ต้องกลับมาหาเขาอยู่ดีเพราะเธอรักเขา"แต่งงานกับพี่นะ""ค่ะ"มือซ้ายเล็กๆ วางทาบบนมือซ้ายของเขาให้เขาเอามือขวามาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามนั้นให้ บรรยากาศในห้องนี้อาจไม่มีเพลงบรรเลง ไม่มีผู้คนร่วมยินดีแต่เขากับเธอกับสุขใจมากที่สุด"คุณฟาธีห้ามมีเมียหลายคนนะคะ ไม่งั้นลินาจะไม่แต่งงานด้วย"หญิงสาวที่กลายเป็นตุ๊กตาให้เขากอดหันพูดสิ่งตัวเองกลัวสำหรับการต้องเป็นเมียพ่อแขกขาวที่มีเศรษฐีมากหน้าหลายตาอยากจะยกลูกสาวให้เขาเพื่อยกระดับธุรกิจของตัวเอง"เธอเป็นหัวใจของฉัน แล้วฉันจะไปมีใครได้อีก"เขาไม่เคยคิดมีใครและจะมีเธอเพียงคนเดียวตลอดไป และอีกหน่อยเขาก็จะกลายเป็นพ่อคนแบบเคโอชีวิตแสนสุขแบบนั้นเขาจะไปต้องการใครได้อีกหรือจะต้องการอะไรนอกจากครอบครัวที่มีเธอเป็นคู่ชีวิตลินาได้แต่ยิ้มและเ
ห้องทำงานขนาดเล็กที่เป็นตู้คอนเทรนเนอร์ดัดแปลงมาตั้งอยู่ในโครงการก่อสร้างยักใหญ่ของฟาธี ธุรกิจของเขามีมากมายในเมืองนี้จนจำแทบไม่ไหวแต่วันนี้เขาเลือกมาที่นี้เพราะเขาอยากให้เธอมาเห็นโรงแรมที่เขากำลังก่อสร้างโดยมีแนวคิดมาจากภาพวาดของเธอที่เคยวาดเอาไว้ตอนปิดภาคเรียนเมื่อปีที่แล้วและเธอก็ทิ้งมันไว้ในห้องอ่านหนังสือและไม่ถามหามันอีกเลย"นั่งรอในนี้ก่อน เดี๋ยวฉันมา"เขาไม่สั่งอะไรมากเพราะเธอไม่ชอบคำสั่งและการบังคับเขาจำได้ขึ้นใจก่อนจะปิดประตูให้เธออยู่แต่ในนั้นไม่ให้ออกมาเจออากาศที่กำลังเริ่มร้อนของด้านนอกนี้"ไหนบอกมีงานให้ทำ"ลินานั่งลงบนโซฟารับแขกที่มีเพียงตัวเดียวเธอเลือกนั่งตรงนี้เพราะดูจะเหมาะสมที่สุดดีกว่าไปนั่งบนเก้าอี้เจ้านายที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนหนังที่ห่อหุ้มเงาวับขนาดนั้นคงจะห่วงน่าดูและโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะประธานอย่างเขาคงเป็นของเลขาเดี๋ยวก็คงกลับมานั่งทำงาา"ลินา""คุณฟาธี"หญิงสาวที่หลับพับไปกับโซฟาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียก เธอรีบลุกจนแก้มนุ่มๆ ไปชนกับปากของคนที่เรียกเธออย่างจัง ไม่เจ็บเพราะปากเขานุ่มแต่ใจมันแต่งแรงจนหน้าแดงไปหมด เธอเอามือขึ้นมาทาบแก้มข้างที่โดยปากเข
"ทำอะไรอยู่ นี้มันดึกแล้วนะ"ฟาธีที่กำลังเดินสำรวจบ้านหลังสวยของเขาต้องหยุดชะงักตรงหน้าห้องหนังสือที่ไฟยังเปิดอยู่ ลินายังไม่ได้เข้านอนเหมือนอย่างที่เธอบอกเขาแต่กลับมานั่งจ้องจอโน๊ตบุ๊คตาแทบไม่กระพริบ ทำอะไรอีกละทีนี้ไม่คิดจะอยู่บ้านเฉยๆ เหมือนอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด"หาที่เรียนอยู่ค่ะ กำลังดูสาขาท
"ถอดชุดให้กระต่ายป่าขนชมพูตัวนี้หน่อย"เอาเอื้อมมือไปรั้งแผ่นหลังของเธอให้ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ปากของตัวเขาเองยังดูดกินสิ่งนั้นของเธออยู่ มันอร่อยจนหยุดไม่ได้แต่พอเธอนั่งทรงตัวได้เขาก็รีบยืนโยกตัวไปมาราวกับว่าทำแล้วน่ารักมากอย่างนั้นแหละทั้วที่ขัดกับบุคลิกเป็นที่สุดถ้ามีคนอื่นเห็นคงอายแทนแคทธารีนที่
"คุณปู่มีไข้ พี่ก็เลยตามหมอมาดูอาการให้แล้ว คงจะลงมาหาเด็กๆ ไม่ได้สักวันสองวัน"มอร์แกนที่ลุกขึ้นแต่เช้าจัดการทุกอย่างภายในบ้านจนเรียบร้อยก่อนที่หญิงสาวจะตื่น เขาทำหมดตั้งแต่เข้าไปเยี่ยมคุณปู่ถามไถ่ว่าท่านต้องการอะไรเหมือนที่เห็นแคทธารีนเคยทำหรือไม่เธอก็ให้เอดานทำแทนถ้าวันไหนยุ่งมากและก็ดูแลลูกสาวท
"อื้ม ขอนอนด้วย"**มอร์แกนยกผ้าขนหนูของตัวเองที่ใกล้หลุดลงพื้นเต็มทนมาห่มส่วนล่างของเขาและเธอก่อนจะดันท่อนซุงเข้าไปตรงช่องว่างระหว่างขากับก้นของเธอจนท่อนไม้แห้งๆ ของเขาเจอกับน้ำชื่นๆ ที่มีอยู่ตลอดเวลาตามธรรมชาติของผู้หญิงแต่มันก็ดูจะแห้งไปนิดเมื่อเทียบกับต้นไม้ของเขาที่ขาดน้ำรดมานาน"ก็ไปนอนให้มันไ
Ulasan-ulasan