로그인นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อรุ่นน้องสาวของ แค้นรักของนายมาเฟีย 25+++ ใครที่เข้ามาอ่านแนะนำให้ไปอ่านรุ่นพี่ชายของนางเอกก่อนนะจ๊ะได้เข้าใจที่มาของตัวละคร มอร์แกน เดย์ ซานซ์เตอร์ อายุ 35 ปี จากผู้ชายสุภาพอ่อนโยนกลายเป็นคนตายด้านทุกอย่างแม้แต่ความรักเขาก็ไม่รู้สึกถึงมันเลย เขากลับเป็นผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ถุงยางใช้แล้วทิ้งโดยเฉพาะเธอที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจของแค่ได้ระบายอารมณ์ก็พอทั้งหมดก็เพราะพี่ชายของเธอ แคทธารีน แคท รอสซี่ อายุ 23 ปี จากหญิงสาวแสนโอนโยนชอบหาแต่เรื่อง เธอเปลี่ยนไปทุกอย่างกลายเป็นที่หมายตาของชายหนุ่มมากมายที่หวังในความสวยและความเก่งของเธอแต่ในใจลึกๆเธอกลับรักผู้ชายเพียงคนเดียว
더 보기"อรุณสวัสดิ์"ฟาธีนอนมองหญิงสาวที่หลับอยู่ข้างเขาด้วยรอยยิ้มมือใหญ่ก็เขี่ยแก้มหญิงสาวเบาๆ เขาไม่ได้อยากกวนเธอเพราะเมื่อคืนจัดหนักไปหลายยกแต่เธอน่ารักจะให้เขานอนมองเฉยๆ คงทำไม่ได้ไม่จับเธอกดต่ออดใจไว้ได้ก็ดีเหลือเกินแล้ว"ยังง่วงอยู่เลย"ลินาขยับร่างเปลือยของตัวเองที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางคลุมเอาไว้ไปแนบชิดกับเขาเอาใบหน้าไร้เครื่องสำอางซุกหอมไปกับอกแกร่งที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด อบอุ่นและหอมชื่นใจจริงๆ"ฉันมีประชุม นอนคนเดียวได้ใช่ไหม"เขาขยี้ผมของเธอเล่นจนกลิ่นผมของเธอหอมฟุ้งเข้าจมูกเขา ชื่นใจต้อนรับอากาศยามสายสะจริงๆ"ประชุม"หญิงสาวดีดตัวขึ้นจากที่นอนจนลืมไปเลยว่าตัวเองโป้อยู่ นี้มันวันแรกของชีวิตคู่เขาจะไม่อยู่บ้านและบอกเธอว่าจะไปทำงานทั้งที่ควรจะหยุด"เดี๋ยวฉันก็กลับ ลินานอนรอในห้องนี้ก็ได้นะ ไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้"ฟาธีมองเรือนร่างของเธอด้วยความเสียดาย เขาไม่น่ามีปนะชุมเลยไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องออกจากห้องนี้ไป คงได้นอนกกกอดเธอทั้งวันทั้งคืน"ไม่ให้ไป"ลินากอดอกแน่น แน่นจนอกอวบๆ ของเธอล้นออกมาให้เขาเห็นเต็มสองตา เธออกคำสั่งใส่เขาทั้งที่น้ำเสียงยังหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
"ลินาขอตัวก่อนนะคะ"หญิงสาวรวบชุดอย่างลวกๆ เพื่อบังกายแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยความอาย เธอยังไม่ชินกับตำแหน่งเมียของเขาอยู่ดี เมื่อวานแค่จับมือกันเองวันนี้มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้ากันคิดแล้วใจมันหวิวไปหมด"คุณฟาธี"ลินาใช้เวลาอาบน้ำไม่นานในความคิดของเธอก็รีบออกมาเพราะมีใครบางคนรอเธออยู่และเธอก็ไม่อยากออกมาทีหลังเขา แต่พอเปิดประตูออกมาก็เจอคนที่บอกว่าจะไปอาบน้ำอีกห้องกลับมาก่อนแล้วทั้งทีรีบอาบน้ำแล้วแท้ๆ ยังไม่ทันเขาอีกไม่รู้ไปเอาความเร็วมาจากไหน ปกติผู้ชายคนนี้อาบน้ำนานจะตายเวลารอคุยด้วยแต่ละทีต้องหนีไปหลับก่อนประจำตอนที่เธอยังอยู่ในฐานะเด็กในปกครอง"ตกใจอะไรลินา"ฟาธีรีบหันมาตามเสียงเรียกเขา สองมือก็ใช้ผ้าขยี้ผมที่เปียกน้ำไปด้วย วันนี้เขาเพิ่มความเซ็กซี่ให้ตัวเองด้วยโดยการไม่ใส่อะไรเลยแต่ก็ไม่ได้หื่นขนาดนั้นยังมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กใส่ปิดเอาไว้อยู่"เธออาบน้ำนานไปนะ"เขาขยี้ผมต่ออีกนิดหน่อย ไม่สนใจแล้วว่ามันจะแห้งไหมรีบดึงผ้าเช็ดตัวออก เหวี่ยงทิ้ง ไม่ใส่อีกแล้วเกะกะ"ใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมคะ"ลินายกมือขึ้นปิดลูกตาแทบไม่ทัน อยู่ดีๆ เขาก็ถอดออกหมดแบบนี้ คิดแล้วก็อยากเปิดตาดู ก็เขาหุ่นดีกว่านายแบ
"ฉันรักเธอนะลินา"เขากอดเธอแน่นขึ้นและประกาศออกไปดังทั่วห้องทำงานเล็กๆ ให้กองเอกสารกับสมุดและปากกาเป็นพยานรักของเขา เขารักเธอรักมานานแล้วถ้าจะพูดออกมาทั้งหมดก็คงตกหลุมรักเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก"ลินาก็รักคุณฟาธีค่ะ"ในเมื่อเขาเปิดใจออกมาหมดเธอเองก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ยังไงก็หนีหัวใจของตัวเองไปไม่พ้นต่อให้เธอมีปีกบินหนีไปก็ต้องกลับมาหาเขาอยู่ดีเพราะเธอรักเขา"แต่งงานกับพี่นะ""ค่ะ"มือซ้ายเล็กๆ วางทาบบนมือซ้ายของเขาให้เขาเอามือขวามาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามนั้นให้ บรรยากาศในห้องนี้อาจไม่มีเพลงบรรเลง ไม่มีผู้คนร่วมยินดีแต่เขากับเธอกับสุขใจมากที่สุด"คุณฟาธีห้ามมีเมียหลายคนนะคะ ไม่งั้นลินาจะไม่แต่งงานด้วย"หญิงสาวที่กลายเป็นตุ๊กตาให้เขากอดหันพูดสิ่งตัวเองกลัวสำหรับการต้องเป็นเมียพ่อแขกขาวที่มีเศรษฐีมากหน้าหลายตาอยากจะยกลูกสาวให้เขาเพื่อยกระดับธุรกิจของตัวเอง"เธอเป็นหัวใจของฉัน แล้วฉันจะไปมีใครได้อีก"เขาไม่เคยคิดมีใครและจะมีเธอเพียงคนเดียวตลอดไป และอีกหน่อยเขาก็จะกลายเป็นพ่อคนแบบเคโอชีวิตแสนสุขแบบนั้นเขาจะไปต้องการใครได้อีกหรือจะต้องการอะไรนอกจากครอบครัวที่มีเธอเป็นคู่ชีวิตลินาได้แต่ยิ้มและเ
ห้องทำงานขนาดเล็กที่เป็นตู้คอนเทรนเนอร์ดัดแปลงมาตั้งอยู่ในโครงการก่อสร้างยักใหญ่ของฟาธี ธุรกิจของเขามีมากมายในเมืองนี้จนจำแทบไม่ไหวแต่วันนี้เขาเลือกมาที่นี้เพราะเขาอยากให้เธอมาเห็นโรงแรมที่เขากำลังก่อสร้างโดยมีแนวคิดมาจากภาพวาดของเธอที่เคยวาดเอาไว้ตอนปิดภาคเรียนเมื่อปีที่แล้วและเธอก็ทิ้งมันไว้ในห้องอ่านหนังสือและไม่ถามหามันอีกเลย"นั่งรอในนี้ก่อน เดี๋ยวฉันมา"เขาไม่สั่งอะไรมากเพราะเธอไม่ชอบคำสั่งและการบังคับเขาจำได้ขึ้นใจก่อนจะปิดประตูให้เธออยู่แต่ในนั้นไม่ให้ออกมาเจออากาศที่กำลังเริ่มร้อนของด้านนอกนี้"ไหนบอกมีงานให้ทำ"ลินานั่งลงบนโซฟารับแขกที่มีเพียงตัวเดียวเธอเลือกนั่งตรงนี้เพราะดูจะเหมาะสมที่สุดดีกว่าไปนั่งบนเก้าอี้เจ้านายที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนหนังที่ห่อหุ้มเงาวับขนาดนั้นคงจะห่วงน่าดูและโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะประธานอย่างเขาคงเป็นของเลขาเดี๋ยวก็คงกลับมานั่งทำงาา"ลินา""คุณฟาธี"หญิงสาวที่หลับพับไปกับโซฟาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียก เธอรีบลุกจนแก้มนุ่มๆ ไปชนกับปากของคนที่เรียกเธออย่างจัง ไม่เจ็บเพราะปากเขานุ่มแต่ใจมันแต่งแรงจนหน้าแดงไปหมด เธอเอามือขึ้นมาทาบแก้มข้างที่โดยปากเข
"หู้ย เขิน"ลูกจันทร์มองทั้งสองคนสบตากันนานรีบยกมือขึ้นปิดตาทั้งสองเพราะดูเหมือน ป๊ะป๊าของเธอกับแม่แคทจะจุ๊บกันมือใหญ่ที่ใช้เป็นฐานรองก้อนขนมเค้กเอาไว้ค่อยๆ เลื่อนสิ่งกว้างทางให้หลบไปแล้วขยับหน้าของตัวเองมาให้ใกล้เธอมากที่สุดจนลมหายใจเป่ารดกันและกันใจที่กำลังเต้นอยู่ในอกของผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะทะล
"ไม่ร้องนะ"แคทธารีนพยายามปลอบสาวน้อยให้เงียบลงเพราะขืนให้ร้องนานลินดาลูกของเธอก็จะร้องไปด้วยไม่ยอมหยุด"แม่แคทไล่ลูกจันทร์""คนเก่งหยุดร้องก่อน แล้วแม่จะให้นอนด้วย"แคทธารีนยังคงยืนพูดข้ามหน้ามอร์แกนไปมากับเด็กหญิงลูกจันทร์ที่เธอเพิ่งจะเคยพบหน้าครั้งแรก เด็กคนนี้น่ารักน่าชังถ้าไม่ติดว่ามอร์แกนพามา
"คุณป้าครับทานข้าวสะหน่อยนะครับ"มอร์แกนนั่งลงบนเตียงคนไข้ที่มีหญิงชรานอนหลับตานิ่งไม่ขยับเพราะความเจ็บปวดภายในตามร่างกายที่หมอยังหาสาเหตุไม่เจอเพียงแต่คาดเดาว่าเป็นเพราะความชรา"อื้ม"พิกุลขยับเปลือกตาเพียงเล็กน้อยเพื่อรับรู้ว่าหลานชายเพียงคนเดียวเดินทางมาถึงแล้ว เรี่ยวแรงของเธอหายไปหมดจนแทบจะอยู่
"หนูดาไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของแม่"เสียงร้องไห้ของสาวน้อยลินดาในอ้อมกอดของคนเป็นแม่อย่างแคทธารีนดังออกมาตลอดเวลาตั้งแต่ออกจากบ้านจนมาถึงโรงพยาบาลทั้งที่เธอทั้งกอดทั้งอุ้มลูกสาวให้เงียบแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าลูกน้อยของเธอจะหยุดร้องเลยจนเธอร้อนใจทนไม่ไหวต้องให้เคโอมาส่งที่โรงพยาบาลโดนด่วน"หมอมึงทำ
리뷰