LOGINครั้นถึงเวลาเลิกงาน มุกดามัวแต่อยู่ช่วยน้องพนักงานคนอื่นๆ เก็บของ ทำให้กลับช้ากว่าปกติ แล้วบทจะดวงซวยมันก็ซวยแบบติดๆ ราวนัดกันมา
“ทำไมเป็นงี้วะเนี่ย” หัวร้อนผ่าวเพราะสภาพยางล้อรถทั้งสี่แบนแต๋ติดพื้น แล้วรถของเธอคันใหม่เอี่ยมอ่องเพราะดูแลรักษาเป็นอย่างดี ก็อย่างว่าแหละ…เฮียคิเรย์เป็นคนซื้อให้เอง มุกดาเลยมั่นใจว่าที่รถของเธอล้อแบนแบบนี้ต้องเป็นฝีมือคนทำ ใครมันชั่งกล้า! “มีอะไรพี่ช่วยมั้ยครับ” “เชี่ย! มาได้ไงเนี่ย” ตกใจจนตัวสะดุ้ง มือเรียวยกทาบหน้าอกในขณะกำลังก้มๆ เงยๆ สำรวจรอบรถแล้วเจอเข้ากับชายคนเดิมที่พึ่งปะทะฝีปากกันไปไม่นาน หรือว่าจะเป็นฝีมือหมอนี่? “ว่าไงครับคนสวย พี่ช่วยไหม” “ไม่ต้องค่ะ ถ้าจะช่วยแต่ช่วยหลีกไปไกลๆ ก็พอ” แม้สงสัยแต่ไม่อยากปรักปรำและหาเหาใส่หัว ดูท่าแล้วผู้ชายคนนี้คงดื่มไปใช่น้อย ตาแดงๆ กลิ่นเหล้าก็แรงแสบจมูก “เอาน่า พี่ช่วย ไหนมาดูหน่อย…โห แบนทั้งสี่ล้อเลย” หน็อยยยย! มันเหมือนเยาะเย้ยกันมากกว่าจะช่วยนะ มุกดายืนเท้าสะเอวนับหนึ่งถึงสิบให้ตัวเองใจเย็นๆ “แต่ยางแบนขนาดนี้พี่ซ่อมไม่เป็นหรอก เอางี้สิ..ให้พี่ไปส่งที่บ้าน ดีมั้ยครับ” ร่างสูงกว่าเธอหลายเซนติเมตรโน้มใบหน้าเข้าใกล้ มองกันด้วยสายตาคุกคามและพยายามหว่านล้อมให้เธอเห็นดีเห็นงามด้วย เหอะ! ฝันไปเถอะยะ “ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจที่ไม่ต้องการนะคะ หลบไปฉันจัดการเองได้” “น้อง!” เกิดเป็นบ้าขึ้นมาเพราะโดนหักหน้า ถึงได้ตะโกนเสียงดังฉุนเฉียวทำแก้วหูแทบพัง “อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย บอกจะไปส่งก็ตามมาสิวะ!” “ไอ้ตายบาดนี่!” (ไอ้ตายห่านี่!) โมโหจนหลุดพูดภาษาบ้านเกิด ทำอีกฝ่ายงงเป็นไก่ตาแตก “ทำรถฉันยางแบนไม่พอ นี่แกคิดแผนสกปรกจะลากฉันไปกับแกอีก ปล่อยเลยนะชั่ว ไม่งั้นแกเจ็บตัวแน่” ต่อให้ตัวเล็กแต่แรงเยอะ โดยเฉพาะปาก บอกเลยว่าด่าหมดไม่สนลูกใคร “เหอะ! น้องตัวเท่าลูกแมวจะสู้อะไรพี่ได้” มันหัวเราะย่ามใจ พยายามฉุดกระชากลากถูมุกดาให้ไปขึ้นรถตัวเอง ซึ่งฝ่ายหญิงสาวก็ยื้อสุดฤทธิ์ แล้วมันจะต้องเสียใจที่ทำกับเธอแบบนี้ “ปล่อย!” “แรงเยอะนักนะนังนี่…” พลั่ก! “โอ้ยยยย! ไข่กู” ชายหน้าเข้มร้องเสียงหลงเมื่อโดนมุกดาแทงเข่าเน้นๆ ตรงกลางหว่างขา ความเป็นชายที่แสนภาคภูมิใจจะใช้งานไม่ได้เห็นก็คราวนี้ ร่างสูงทรุดกองกับพื้น มือกุมเป้า ทั้งหน้าดำหน้าเขียว เป็นความรู้สึกเจ็บปวด จุกจนพูดไม่ออกบอกใครไม่ได้ ระหว่างนั้นเองเสียงทั้งสองทะเลาะกันดังไปถึงหูของพลเมืองดีที่ผ่านเข้ามาเห็นเหตุการณ์ เขาไม่ได้เข้ามาช่วยมุกดาแต่รีบเข้ามาห้ามเธอมากกว่า เพราะตอนนี้คนที่เพลี่ยงพล้ำสุดๆ ก็คือไอ้ผู้ชายหน้าม่อไงล่ะ “คุณใจเย็นๆ ครับ” “อย่ามายุ่ง ฉันจะเล่นมันให้หนักเลย” ผู้หญิงตอนอารมณ์โกรธครอบงำ เรี่ยวแรงเยอะจนเอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่ “กล้ามาทำฉันก่อน มันสมควรโดน” นัยต์ตากลมโตจ้องเขม็งคู่กรณีด้วยความเดือดดาล เธอล้วงของในกระเป๋าออกมาโชว์ให้เห็นซึ่งๆ หน้า ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อกันหมด เครื่องช็อตไฟฟ้าป้องกันตัวถูกจี้ใส่ชายโครงซ้ายของผู้ชายคนที่ลวมลามเธอจนนอนชักแหง็กๆ มือเท้าเกร็งและนัยน์ตาเหลือกลาน พลเมืองดีตกใจ คนโดนช็อตเกือบขิต ไม่กล้าเข้าห้าม ได้แต่ร้องขอให้หยุด ซึ่งมุกดาก็แค่ช็อตใส่แป๊บๆ พอให้มันสำนึกได้ ความโหดของเธอเล่นเอาชายหน้าเข้มเข็ดขยาด ถึงกับร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว “ฉันจะจับแกส่งตำรวจ เอาให้ไปกินข้าวแดงในคุก!” พูดคำว่าจับส่งตำรวจก็เหมือนจะได้สติขึ้นมา ชายคนโดนช็อตมองเลยหัวไหล่หญิงสาว เห็นพลเมืองดีส่งซิกทางสายตาให้เขารีบหนีไป ไม่อย่างนั้นชิบหายกันหมดแน่ “คุณครับ ผมว่าคุณใจเย็นๆ ก่อน” “คุณอย่ายุ่ง…อ้าวเฮ้ย! จะหนีไปไหน นี่ปล่อยนะ คุณจะมาจับฉันทำไมไปจับไอ้บ้านั่นเล่า เห็นไหมว่ามันวิ่งหนีไปแล้ว” มุกดาหัวเสียเป็นอย่างมาก ทำไมวันนี้ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเธอสักอย่าง แล้วนี่เป็นพลเมืองดีประสาอะไรไม่ช่วยเธอเลย “คุณใจเย็นๆ ครับ ผมว่าเขาโดนคุณเล่นงานขนาดนั้นคงไม่กล้าทำอะไรชั่วๆ กับผู้หญิงไปอีกนาน” “ไม่ต้องมากล่อมฉันค่ะเล้วก็เอามือออกจากเอวฉันด้วย” มุกดาชี้หน้าออกคำสั่งเสียงฉุน “เพราะคุณคนเดียวมันถึงหนีไป ผู้ชายอย่างไอ้หมอนั่นสมควรได้รับโทษ ไม่ใช่ปล่อยมันไปให้ไปทำกับคนอื่นแบบที่มันทำกับฉัน” โอ้โห หน้าสวยแต่เสียงดุเป็นบ้าเลยวะ โคตรสเปคจริงๆ “ผมขอโทษครับ ผมแค่ไม่อยากให้คุณทำร้ายเขาอีก แค่นั้นสภาพก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว” ชายหนุ่มยิ้มกล่าว พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ มุกดาปรายหางตามองเขา เธอถอยออกมายืนห่างๆ เพื่อคิดจัดการกับสภาพรถตัวเองต่อ ”แล้วนี่รถคุณมีปัญหาใช่ไหมครับ” ชายคนนี้ก็ยังไม่ตื๊อเธอไม่เลิก ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหน บอกเลยว่าเธอไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น “ผมไปส่งไหมครับ คุณพักอยู่แถวไหน” แหม! มุกเก่าไปหน่อยนะ มุกดายิ้มแสยะมองหน้าพลเมืองดีที่ตอนนี้เริ่มจะเห็นแววเหมือนกับไอ้ผู้ชายคนแรก ถึงแม้หมอนี่จะดูสุภาพและเป็นผู้เป็นคนกว่า แต่บุคลิกภายนอกตัดสินเนื้อแท้ทั้งหมดของคนไม่ได้หรอกนะ “ผู้ชายคนเมื่อกี้ก็พูดกับฉันแบบนี้เลยค่ะ แล้วก็อย่างที่คุณเห็นว่าฉันจัดการกับเขายังไง คุณอยากเจ็บตัวแบบหมอนั่นเหรอ” “ผมก็แค่..จะช่วย” ตาเหลือบมองอุปกรณ์ป้องกันตัวสุดร้ายแรงในกระเป๋าเธอ “ฉันไม่ไว้ใจคุณค่ะ ชื่ออะไรยังไม่รู้จัก..” “พสุธาครับ คราวนี้คุณก็รู้จักชื่อผมแล้ว” “ตลกเหรอคะ” แม่ง สวยดุเป็นบ้าเลยว่ะ “เข้าใจว่าหวังดี แต่คุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันหาทางของฉันเองได้” หนักแน่นจนคนตื๊อยอมยกธงขาว มุกดาขยี้ผมจนหัวยุ่ง รีบต่อสายหาซาร่าห์ที่คงออกไปได้ไม่ไกลนัก ทุกคำพูดและท่าทางร้อนอกร้อนใจของเธอตกอยู่ในสายตาพสุธาหนุ่มพลเมืองดี เขามองมุกดาด้วยความสนใจเหมือนวันแรกที่เคยแอบมอง กระทั่งซาร่าห์วนรถกลับมารับมุกดาไปด้วยกัน ทิ้งรถของเธอไว้ที่คลับรอให้ช่างเข้ามาจัดการวันรุ่งขึ้น พสุธาก็ยังมองรถคันดังกล่าวจนลับสายตา “ชอบว่ะ โคตรชอบเลย” มุมปากกดยิ้มพอใจ นัยน์ตาดำขลับมองฝ่าความมืดที่โรยตัวปกคลุมรอบผับ ควันบุหรี่ในมือลอยจางๆ ตัดกับแสงสีส้มของทางเดิน ตั้งแต่คลานออกจากท้องแม่จนอายุป่านนี้ยังไม่เคยชอบใครมากเท่าเธอมาก่อน สงสัยคงโดนความสวยสะกดจิตเข้าจริงๆ “นะ…นายครับ” ชายหน้าเข้มที่มุกดาเรียกว่าไอ้หน้าม่อเดินกะเผลกโซเซออกมาจากหลังรถคันหนึ่ง เมื่อสักครู่เขาวิ่งเข้าหลบแถวนี้ พสุธามองลูกน้องแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า “มึงเล่นเข้าถึงบทบาทเกินไปนะ ดีแล้วที่เธอไม่เอาถึงตาย” ลูกน้องหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย “นี่น่ะเหรอครับว่าที่นายหญิงของพวกเรา เห็นหน้าหวานๆ ที่ไหนได้โคตรโหดเลยครับนาย” “หึ เพราะแบบนี้ไงกูถึงชอบ” พสุธานึกถึงใบหน้าสวยหวานปนเซ็กซี่ที่ยังคงติดตรึงในใจเขา อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้แล้วสิ “แต่ว่ามึงน่ะไปโรงบาลก่อนเหอะ รอดมาได้ขนาดนี้มึงมีบุญนะเนี่ย” “ผมก็ว่างั้นครับ” ยังคงติดใจไม่หาย ผู้หญิงอะไรแรงเยอะชะมัดเธอรีบลากแขนเขาพร้อมถุงมะม่วงเบาออกมา ก่อนที่คนตัวโตจะได้จัดการเผารังมดแดงแล้วลุกลามวอดวายกันไปทั้งสวนมุกดาเตรียมน้ำปลาหวาน ทีเด็ดขาดไม่ได้คือพริกเกลือลาว นั่งล้อมวงบนแคร่ไม้ใต้ต้นมะยมริมทุ่งที่พ่อมักเอาวัวควายมาล่ามให้กินหญ้าบริเวณนี้ บรรยากาศตอนเย็นกำลังดี เป็นการกินมะม่วงที่มีแต่เสียงซู้ดปากเพราะทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด มาเฟียหนุ่มและลูกน้องหน้าแดงไปตามๆ กัน สักครู่เดียวมีสายโทรเข้ามา มุกดารีบรับสาย คุยตอบอะไรกับทางโน้นไม่กี่คำก็กดวาง“ใครโทรมาเหรอ”“พี่จูนค่ะ มุกถ่ายรูปมะม่วงเบาส่งไปอวด พี่อยากกินด้วย มุกก็เลยชวนมา ถ้าไม่พอมุกจะไปปีนให้อีก..”“พอเลย..หยุดความคิดไว้แค่นั้น” คิเรย์รีบเบรก ไม่อยากให้เมียตกต้นไม้รอบสอง และไม่อยากต้องทะเลาะกับมดแดงถ้าเกิดมันเข้าในกางเกงกัดจิ๋มน้อยๆ ของเมียเขา “พวกมึงสองคนถ้าปีนต้นไม้ไม่เป็นก็ไปหาไม้มาสอย อย่าให้ต้องถึงมือเมียกูอีก” มะม่วงเบาคาอยู่ในปากของนายน์และว่าน กินเพลินจนลืมไปว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร ทั้งสองคนยิ้มแหยก่อนรีบวิ่งออกจากสวนเพื่อจัดการหาไม้มาสอย“เฮียก็ชอบดุพวกเขา หูลู่หางตกหมดแล้ว”“ถ้ามันอยากทำงานกับเฮียนานๆ ก็ต้องดุกัน
กว่าความเร่าร้อนจะลดทอนน้อยลง มุกดาเกือบหลับคาลำเอ็น คิเรย์ต้องอุ้มพาเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวด้วยกัน ก่อนออกมาจากห้องน้ำก็ยังช่วยซับแข้ง ซับขา ใส่แพนตี้ ใส่กางเกงนอนให้พร้อมเสร็จสรรพ คืนนี้เขาไม่อยากรังแกเธอเยอะ เหนื่อยมาทั้งวันกับการประกวดก็ควรได้นอนพักผ่อนบ้าง เขากินเธอแค่รอบเดียวก็อิ่มเอมแล้ว เก็บไว้ครั้งต่อๆ ไปได้ ถึงอย่างไรไม่มีความคิดเปลี่ยนใจไปจากคนนี้แล้ว “เฮียขา” “ขา~” ขานรับคนตัวเล็กเสียงหวาน เขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว เมื่อก่อนติดคำว่าอาย แต่พอลองได้แสดงออกไป เขามีความสุข มุกดาก็มีความสุข ยิ้มเขินไม่หยุด “วันนี้ลอยกระทงมุกมีความสุขมาก” “…” “ปีแรกที่ได้ลอยกับเฮีย เหมือนฝันเลยอะ” คิเรย์ตั้งใจฟังทุกคำของอีกฝ่าย แม้เจ้าตัวนั้นจะสัปหงกแทบหลับเต็มทีก็ตาม “ปีหน้าเราไปต้องได้ลอยกระทงด้วยกันอีกนะคะ “แน่นอนครับ เฮียจะอยู่ลอยกับเธอทุกปี จะอยู่กับเธอทุกเทศกาลเลยนะ” มือหยาบลูบผมนิ่มจนคนตัวเล็กหลับตาพริ้ม เธอถามคำถามอีกประโยค เล่นเอาใจแกร่งสั่นไหว “เฮียรักมุกมั้ยคะ” ทั้งที่ตาจะหลับแล้วแต่ยังอยากได้ยินอะไรดีๆ ก่อนนอน จะได้นอนฝันหวาน คิเรย์มองมุกดาด้วยสายตาคล้ายมีฟ
เสียงหยาบโลนปนไปกับเสียงร้องครวญครางปานจะขาดใจไม่ใช่เกิดการฆาตกรรมกันแต่อย่างใด แค่ผัวเมียคู่หนึ่งที่กอดรัดฟัดเหวี่ยง พลอดรักเร่าร้อนบนเตียงชนิดที่ว่าหมอน ผ้าหม ผ้าปูที่นอนกระจุยกระจาย ร่างขาวโพลนอวดบั้นท้ายงามงอน ขณะช่องทางรักมีท่อนเนื้อขนาดใหญ่ผลุบโผล่เข้าออกเป็นจังหวะรุนแรง ควบขี่เธอเหมือนขี่ม้า ฟาดฝ่ามือสากใส่แก้มก้นนิ่มครั้งแล้วครั้งเล่าจนเป็นรอยแดงเถือก คนถูกฟาดก็สะใจ ร่อนขย่มสะโพกสวนกลับเอาเป็นเอาตาย ร่องเนื้อบีบรัดแก่นกายยักษ์จนได้ยินเสียงซู้ดปากครั้งแล้วครั้งเล่า เพิ่มไฟร่านในตัวให้ลุกโชน“อ๊ะ! อ๊า..เสียวสุดๆ” ใบหน้าสวยหวานร้อนแรงตามอารมณ์กระสันซ่าน เชิดหน้าปลดปล่อยเสียงครางหวานขณะโดนกระแทกกระทั้นไม่มีพัก“ซี้ดดด ท่านี้โคตรดี เสียวชิบ” ลมร้อนพ่นหนักๆ ออกทางปากขณะสองมือรวบรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัว ทำให้ความเป็นชายสอดใส่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น เร่งโหมสะโพกหนักจนร่างเล็กสั่นคลอน เล็บสวยจิกแน่นบนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ “อื้อออ เฮียขา..มันจุก อ๊ะ..อ๊า ลึกเกินไปแล้ว” น้ำตาเล็ดน้ำตาไหลกับความเสียวมากมายที่เขามอบให้ไม่มีพัก เขากำลังจะส่งเธอไปสวรรค์โดยการฆ่ากันด้วยเซ็กส์รุนแรงใช่ไหม“อ
ตอบคำถามครบทุกคน เหล่ากรรมการปรึกษาหารือลงคะแนนอีกรอบ มุกดารู้สึกลุ้นจนฉี่จะแตกเมื่อการประกาศเข้ารอบสามคนสุดท้ายเริ่มขึ้น“หมายเลขเก้า น้องปูเป้” คนแรกยังไม่ใช่เธอ“หมายเลขสาม น้องแตงไทย”คนที่สองก็ยังไม่ใช่เหมือนกัน“และหมายเลขเจ็ด น้องมุกดาครับ”กรี๊ดดดด! หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความโล่งอกและดีใจ ข้างล่างเวทีเกิดเสียงโห่ร้องปรือมือให้กันเรื่อยๆ สีหน้าของทุกคนที่มาเชียร์เธอล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความภูมิใจทั้งนั้น หวังว่าการตอบคำถามรอบต่อไปจะเป็นไปได้ด้วยดีนะ มุกดายกมือพนมสาธุในใจ คำถามต่อมาไม่ได้ยากจนเกินไป หากแต่ตัวเธอเองที่ตื้นเต้นเมื่อล่างเวทีเงียบกริบเพราะรอฟังคำตอบ หญิงสาวใจเต้นตึกตักแทบทะลุออกนอกโพรงอก ซึ่งคนเดียวที่จะทำให้เธอเรียกขวัญกำลังใจกลับมาได้ก็คือคิเรย์เธอสบตาเขา จ้องลึกในแววตาสีเข้มคู่นั้นที่แม้แต่จะอยู่ไกลกันก็รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยน มุกดาผ่อนคลายมากขึ้น ใจเต้นช้าลง เธอสูดลมหายใจลึกเข้าปอดและเริ่มตอบคำถามด้วยน้ำเสียงหวานจับใจ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี “ในลำดับต่อมาคือการประกาศผลผู้ชนะ นางนพมาศปีนี้ รายชื่อคนชนะอยู่ในมือผมแล้วนะครับพ่อแม่พี่น้อง” พิธีกรสะบัด
“เสร็จละ หาที่ทิ้งด่วน”“ตามกูมา มึงถือดีๆ ด้วย อย่าให้มาโดนกู”“เออน่า มึงรีบออกไปสักที” สองบอดี้การ์ดหนุ่มพากันออกมาจากหลังเวที เดินหาถังขยะไกลๆ จากจุดจัดงานเพื่อทิ้งตัวต้นเรื่องปกปิดหลักฐานก่อนพากันเดินกลับเข้างานเหมือนไม่มีอะไร ขณะนั้นมุกดาเริ่มแนะนำตัวพอดี เจ๊หยก พี่จูน น้ำอ้อยภูมิใจในความกุลสตรีไทยเสียงหวานหยดย้อยสมกับที่ฝึกซ้อมกันมาเป็นอย่างมาก แม้ตัวจริงจะปากจัดด่าเด็กแว้นแถวบ้านสาดเสียเทเสียเลยก็ตาม ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี มุกดาเดินสวย ยิ้มสวย พูดจาฉะฉานอ่อนหวานน่าฟัง เรียกรอยยิ้มจากกรรมการทั้งสี่คน พี่เลี้ยงใจชื้นกันเป็นกอง ในลำดับต่อไปจะเป็นการแสดงโชว์ความสามารถพิเศษ มุกดาต้องเปลี่ยนชุด คนอื่นๆ ที่เตรียมการแสดงก็จัดเต็มจัดใหญ่ไม่แพ้กัน “กรี๊ดดด..แม่ นุ้ยคัน อ๊ายยย! คัน” (กรี๊ดดด..แม่ หนูคัน อ๊ายยย! คัน)ขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายรีบทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนถึงลำดับคิวของตัวเอง เสียงดังโดยหวนประหนึ่งผีขอส่วนบุญทำเอาทุกสายตาหันมองต้นเสียง มุมหนึ่งของห้องมีร่างหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเต้นเร่าไปมา สองมือเกาไปทั่วตัวซึ่งสวมใส่ชุดราตรีสีแดงสด เป็นชุดที่คงจะใส่ขึ้นแสดงโชว์
วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำนองเต็มตลิ่ง~เสียงเพลงที่ว่ายังคงเปิดดังต่อเนื่องกว่าหนึ่งชั่วโมง เครื่องเสียงกระหึ่มดังทั่วเทศบาลที่ใช้เป็นสถานที่จัดงานลอยกระทงของทุกๆ ปี ลานออกกำลังกายเต้นแอโรบิคเปลี่ยนโฉมเป็นเวทีขนาดใหญ่ตั้งโดดเด่นไม่แพ้เวทีคอนเสิร์ต ด้านล่างเรียงรายไปด้วยเก้าอี้ซึ่งมีบรรดาผู้คนมาจับจองที่นั่งรอชมธิดานพมาศทั้งรุ่นจิ๋วและรุ่นสาว เสียงเพลงและเสียงคุยแซแซ่ดดังมาถึงหลังเวทีซึ่งเป็นที่เก็บตัวของเหล่านางนพมาศและพี่เลี้ยง ขณะนี้เป็นคิวการโชว์ความสามารถของหนูน้อยนพมาศ รอเวลาคัดตัวอีกรอบ ตอบคำถามและประกาศผลรับรางวัล ต่อไปก็จะถึงคราวนางนพมาศสาวสวยอย่างมุกดาหลังเวทีแออัดกันพอสมควร หากใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็จำต้องไสหัวออกไปก่อน เพราะมิฉะนั้นแล้วจะถือว่าเกะกะการทำงานของช่างมาก แต่มันใช้ไม่ได้สำหรับคิเรย์ การปรากฏตัวของชายหนุ่มท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาหลังเวที ดูเหมือนว่าตัวเขาเองได้กลายเป็นจุดรวมความสนใจไปโดยปริยายแม้แต่ลูกป้าจ้วงอย่างยัยข้าวเจ้ายังมองผู้ชายของมุกดาไม่วางตา ปากนี่อ้าจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้อยู่แล้ว “น้ำค่ะ”“ขอบคุณค่ะที่รัก” มุกดายิ้มหวาน เน้นช้าๆ
เขามันบ้า! เป็นผู้ชายที่หน้ามึนและเอาแต่ใจตัวเองที่สุด สายแข็งกร้าวจ้องประสานแววตาสั่นระริกด้วยความกลัวในขณะค่อยๆ บิดข้อมือของเธอจนมีดหล่นจากมือเมื่อเห็นว่าเธอดีแต่ปาก ไม่กล้าแทงจริงๆ “เฮียไล่มุก บอกให้เราเลิกยุ่งกัน แต่ทำไมตอนนี้เฮียทำไม่ได้เหมือนที่พูดวะ กลับกลอกชิบหาย” คิเรย์ไม่มีคำตอบให้มุก
มุกดาไม่ได้ตั้งใจจะตื่นสาย แต่ร่างกายเธอใช้งานหนักมาค่อนคืน จะขยับเขยื้อนทีก็เจ็บปวดทั้งตัว กระดูกกระเดี้ยวรวดร้าวไปหมดเธอไม่ขอโทษว่าเป็นความผิดใครในเมื่อสมยอมพร้อมใจกันทั้งคู่ อีกอย่างเมื่อคืนนี้มันสนุกและหนักหน่วงจริงๆ “ซาร่าห์ดูหน่อยว่าเจ้กลบรอยที่คอหมดยัง” เอียงตัวให้เพื่อนรุ่นน้องช่วยสังเ
ลัมโบร์กินีหรูขับเข้ามาในหมู่บ้านซึ่งเป็นบ้านเกิดมุกดา ละแวกโดนรอบมีทั้งป่าเขาลำเนาไพร แหล่งชุมชน วัด โรงเรียน ร้านชำน้อยใหญ่มีให้เห็นประปราย บ้านของมุกดาต้องขับเข้าไปลึกอยู่ใกล้ภูเขาลูกใหญ่ที่สุดของตัวตำบล บรรยากาศดีจนคิเรย์ต้องลดกระจก ยิ่งทำให้เขาเป็นที่สนใจของเหล่าชาวบ้านยามรถหรูขับผ่านไป พรุ่
“พวกมึงดูนี่ดิ น้องมุกอัปรูปล่าสุด โคตรสวยเลยว่ะ”“ออร่าคนโสดก็งี้”“วาสนาใครน้อจะได้น้องไปเป็นแฟน แต่ที่แน่ๆ กูหมดหวังแล้วหนึ่ง”บทสนทนาของเพื่อนสามคนราวกับตั้งใจคุยกันให้คิเรย์ได้ยิน เวลาล่วงเข้าวันที่สามก็ยังไม่เห็นแววมันคิดได้ว่าต้องเอาไงต่อ เหมือนจะปล่อยผ่านได้แล้วแต่พอได้ยินคนอื่นเอ่ยชื่อม







