บทนำ

     ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แสงสีจากไฟนีออนและจอโฆษณายักษ์ส่องสว่างประชันกับแสงดาวบนฟากฟ้า ทว่าความรุ่งโรจน์เหล่านั้นดูจะจืดชืดไปทันทีเมื่อเทียบกับความโอ่อ่าของ ‘อัครเดชสกุล ทาวเวอร์’ ตึกกระจกสีเข้มที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวและทรงอำนาจอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญ ชั้นสูงสุดของตึกนี้ไม่ใช่สำนักงานทั่วไป แต่มันคืออาณาจักรส่วนตัวที่ถูกขนานนามว่า The Empire Club

         สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ของเหล่าผู้มั่งคั่ง ทว่ากลับลึกลับและเข้าถึงยากเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้

         ภายในถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี ที่เน้นโทนสีดำ ทอง และเทาเข้ม ผนังกระจกบานยักษ์เปิดรับทัศนียภาพอันกว้างไกลของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่ดูคล้ายกับทะเลแสงดาวอยู่แทบเท้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นควันซิการ์ราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ทั้งเย้ายวนและกดดันในเวลาเดียวกัน

         เสียงเพลงแจ๊สท่วงทำนองเนิบนาบแผ่วเบาคลอไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกันที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนราคาเหยียบสิบล้าน

         ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มหกคนในชุดสูทสั่งตัดประณีตนั่งล้อมวงกันอยู่ในโซนวีไอพีที่ลึกที่สุด พื้นที่ตรงนี้คือ ‘จุดยุทธศาสตร์’ ของกลุ่มชายที่กุมชะตาเศรษฐกิจของประเทศเอาไว้ในมือ... กลุ่มที่ใคร ๆ ต่างเรียกขานด้วยความยำเกรงว่า The Empire

         “มาร์เก็ตแชร์ของฝั่งเทคโนโลยีพุ่งขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์หลังจากที่เราปิดดีลเทกโอเวอร์เมื่อไตรมาสก่อน”

         ‘เจตนิพัทธ์’ หรือ ‘เจตน์’ หนุ่มหล่อเจ้าพ่อเทคสตาร์ทอัปเอ่ยขึ้นพลางขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีมาดมั่น สายตาคมกริบของเขาจ้องมองตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอไอแพดราวกับมันคือเกมกระดานที่เขาเป็นผู้ชนะมาโดยตลอด

         “ก็ดี แต่อย่าลืมว่าเป้าหมายของเราไม่ใช่แค่กำไรที่เพิ่มขึ้นเพียงอย่างเดียว”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แทรกขึ้นมานั้นทำให้บทสนทนาอื่น ๆ เงียบกริบลงทันที ‘รเมศ อัครเดชสกุล’ หรือ ‘โรม’ พี่ใหญ่ของกลุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเหล็กอันดุดันนั่งพิงพนักโซฟาหนังแท้อย่างผ่อนคลายทว่าน่าเกรงขาม

         มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีสีอำพันวนไปมาอย่างช้า ๆ ใบหน้าคมสันที่ราวกับถูกสลักจากหินอ่อนนั้นนิ่งสนิทจนยากจะคาดเดาความรู้สึก ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนจนคนรอบข้างสัมผัสได้

         “The Empire จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาลูบคม โดยเฉพาะคนที่คิดจะเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์ด้วยกลโกงสกปรก”

         โรมวางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนเบาๆ แต่มันกลับก้องกังวานไปทั้งห้องราวกับเสียงประกาศศึก เขาสะบัดภาพถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันคือรูปถ่ายทีเผลอของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีอ่อนสบาย ๆ ใบหน้าหวานซึ้งดวงตาโตกลมนั้นดูใสซื่อบริสุทธิ์จนแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

         “พิมพ์มาดา...เจ้าของรีสอร์ตเล็ก ๆ ที่สวนผึ้ง”

        ‘เนติธร’ หรือ ‘เนต’ ทนายความหนุ่มผู้เย็นชาหยิบข้อมูลจากแฟ้มขึ้นมาอ่านด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

         “ดูจากประวัติการเงินและภูมิหลัง เธอไม่น่าจะมีศักยภาพพอจะเจาะระบบบัญชีลับของบริษัทเราได้นะโรม หรือแม้แต่จะหลอกคนอย่างเวหาได้นานขนาดนั้น”

         “หน้าซื่อใจคดมีเยอะไปเนต บางทีความไร้เดียงสานั่นแหละคืออาวุธที่ร้ายแรงที่สุด”

         โรมแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียมในขณะที่ภาพเหตุการณ์ความพ่ายแพ้ของน้องชายเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างบ้าคลั่ง

         “ผู้หญิงคนนี้ใช้ความสวยหลอกล่อให้ไอ้เวหาหลงจนหัวปักหัวปำ แล้วสูบเงินออกไปจากบัญชีลับก่อนจะหายเข้ากลีบเมฆไปพร้อมกับข้อมูลสำคัญที่เราใช้เวลาปั้นมาหลายปี”

         “แล้วจะเอาไงต่อ ให้ซันจัดการส่งคนไปลากตัวมาเงียบ ๆ เลยไหม”

         ‘ภูผา’ หรือ ‘ภู’ เจ้าของคลับจอมเจ้าเล่ห์ถามขึ้นพร้อมแววตาสนุกสนานที่ได้เห็นพี่ใหญ่ของกลุ่มเริ่มออกล่าอย่างจริงจัง

         “ไม่ต้อง เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง”

         โรมยืนขึ้นเต็มความสูง รูปร่างที่สูงใหญ่และบึกบึนภายใต้ชุดสูทราคาแพงข่มขวัญทุกคนที่อยู่ใกล้

         “พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไปสวนผึ้ง ในคราบของนักท่องเที่ยวที่โง่เง่าและมีเงินล้นกระเป๋า ฉันจะทำให้เธอตายใจ พาเธอขึ้นไปแตะขอบสวรรค์ด้วยความรักจอมปลอมที่เธอโหยหา แล้วจะกระชากลงนรกด้วย ‘สัญญาทาส’ ที่เธอไม่มีวันปฏิเสธได้ไปชั่วชีวิต!”

        ‘ปราชญ์’ หรือ ‘ลีวายส์’ หนุ่มลูกครึ่ง น้องเล็กจอมวางแผนที่นั่งนิ่งมานานกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาที่อ่านคนทะลุปรุโปร่งของเขามองภาพถ่ายของพิมพ์มาดาด้วยความสงสัยบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ ทว่าเขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาในตอนนี้

         “ระวังนะครับพี่โรม เหยื่อที่ดูอ่อนแอที่สุด บางครั้งก็เป็นเหยื่อที่ทำให้พรานหลงป่าจนหาทางกลับไม่เจอเหมือนกัน”

         โรมไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่หยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมาแล้วขยำจนยับยู่ยี่ในมือ แววตาคมกริบจ้องมองผ่านหน้าต่างกระจกออกไปยังขอบฟ้าที่มืดมิด

         อาณาจักร The Empire ไม่เคยมีที่ว่างให้กับความผิดพลาด และสำหรับผู้หญิงคนนี้ บทลงโทษของเธอไม่ใช่แค่การติดคุก แต่มันคือการจองจำทั้งร่างกายและวิญญาณไว้ในกรงทองของมัจจุราชอย่างเขานับตั้งแต่วินาทีที่หล่อนกล้ามาหลอกน้องชายของเขา

         เขารู้ดีว่าพิมพ์มาดากำลังดิ้นรนเพื่อรักษาธุรกิจครอบครัวที่ใกล้ล่มสลาย และนั่นแหละคือเหยื่อล่อชั้นดีที่จะทำให้เธอเดินเข้ามาติดกับดักที่เขาขุดไว้เองกับมือ ความแค้นที่สั่งสมมานานหลายเดือนกำลังจะได้เวลาชำระสะสาง และเขาจะไม่มีวันเมตตา แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะดูหวานซึ้งเพียงใดก็ตาม

         “เริ่มเกมได้...”

         โรมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะสะบัดภาพยับ ๆ นั้นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี พร้อมกับที่เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงดังขึ้นที่ด้านนอก ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นของพายุร้ายที่กำลังจะถล่มชีวิตของหญิงสาวผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ในวันพรุ่งนี้