บทที่ 1 มัจจุราชใต้เงาพายุ 1

     ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาตะนาวศรีในบ่ายวันจันทร์ดูหม่นเศร้าผิดปกติ กลุ่มเมฆฝนสีทะมึนก่อตัวหนาทึบจนบดบังแสงอาทิตย์ที่ควรจะเจิดจ้า ลมกรรโชกแรงหอบเอาความชื้นและกลิ่นดินโชยเข้าจมูก เป็นสัญญาณเตือนจากธรรมชาติว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า เสียงใบไม้เสียดสีกันดังระงมราวกับเสียงคร่ำครวญของป่าไม้ที่รู้ซึ้งถึงมหันตภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา

        “พิมพ์มาดา” หรือ “พริ้ม” หญิงสาววัยยี่สิบสองปี เจ้าของร่างบอบบางในชุดเดรสผ้าป่านสีครีมสะพายกล้องถ่ายรูปคู่ใจ ยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงระเบียงไม้ของเรือนรับรอง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสและเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความอ่อนล้า

         เธอทอดสายตามองไปยังพื้นที่โดยรอบของ ‘บ้านอิงดาว รีสอร์ต’ ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ ใจหนึ่งก็ห่วงเรื่องความปลอดภัยของอาคารไม้เก่า ๆ แต่อีกใจหนึ่งที่หนักอึ้งยิ่งกว่ากลับเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารและใบแจ้งหนี้ที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงาน

         “คุณพริ้มคะ! พายุท่าจะเข้าหนัก ลุงหมายบอกว่ากิ่งไม้ใหญ่หลังเรือนไม้หอมหักลงมาทับรั้วแล้วค่ะ”

         เสียงของป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ตะโกนฝ่าเสียงลมมาจากด้านล่าง

         “เดี๋ยวพริ้มไปดูเองค่ะป้าสาย ป้าไปเตรียมเทียนกับไฟฉายไว้ที่ล็อบบี้ก่อนนะคะ เผื่อไฟดับเหมือนอาทิตย์ที่แล้ว”

         พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ในอกจะสั่นไหวไม่ต่างจากยอดไม้ที่ถูกลมซัด

         หญิงสาวเดินลงจากระเบียงไม้ช้า ๆ สัมผัสได้ถึงละอองความชื้นที่เริ่มจับตัวบนผิวหน้า

         รีสอร์ตแห่งนี้คือลมหายใจและสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนท่านทั้งสองจะจากไป และเธอกำลังจะเสียมันไปเพราะความเห็นแก่ตัวของ ‘ช่อผกา’ พี่สาวต่างแม่ที่สวมรอยใช้ชื่อของเธอไปกู้หนี้ยืมสินมหาศาล ก่อนจะหอบเงินหนีหายเข้ากลีบเมฆ ทิ้งให้พิมพ์มาดาคนนี้ต้องรับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

         ท่ามกลางเสียงฟ้าที่คำรามครืนครั่นอยู่ไกล ๆ เสียงเครื่องยนต์ที่ดุดันและทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นมาฝ่าความเงียบสงัดของขุนเขา พิมพ์มาดาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ ในสภาพอากาศที่เลวร้ายเช่นนี้ ถนนทางขึ้นเขาที่ทั้งคดเคี้ยวและลาดชันไม่น่าจะมีนักท่องเที่ยวคนไหนบ้าบิ่นขับรถขึ้นมาถึงที่นี่ได้

         รถลิมูซีนคันหรูสีดำสนิทแวววับประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลดัง แล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่หน้าบันไดทางขึ้นเรือนรับรองอย่างนุ่มนวล ความโอ่อ่าและเงาวับของตัวรถราคาหลายสิบล้านดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศพื้นเมืองและอาคารไม้ที่เริ่มทรุดโทรมของรีสอร์ต มันดูเหมือนสัตว์ร้ายจากเมืองกรุงที่หลงเข้ามาในดงป่า ทรงอำนาจและน่าเกรงขามจนพิมพ์มาดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

         ประตูด้านหลังถูกเปิดออกโดยชายชุดสูทสีเข้มที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถ ทันทีที่รองเท้าหนังแบรนด์หรูราคาเหยียบแสนก้าวลงสัมผัสพื้นดินที่เริ่มเปียกชื้น บรรยากาศรอบกายพลันดูอึดอัดและหนักอึ้งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ราวกับแรงดันอากาศถูกบีบอัดด้วยตัวตนของชายที่กำลังก้าวออกมาจากรถ

         โรมยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบาง ๆ เขาปฏิเสธร่มที่ลูกน้องกางให้ มีเพียงความนิ่งสงบที่ดูท้าทายธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบของสรีระบุรุษเพศ รูปร่างที่สูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขาข่มขวัญทุกสิ่งที่อยู่รายรอบ