ขบถรัก อดีตแค้น

เสียงฝีเท้าหลายคู่ ดังกึกก้องอยู่กลางป่า กลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำกำลังไล่ล่าคนเจ็บไปทางด้านหนึ่งของผาสูง พวกเขาใช้เวลาเกือบทั้งคืนจากถนนร้างผู้คนด้านนอก จนเป้าหมายกัดฟันเฮือกสุดท้ายหนีรอดเข้ามาถึงที่นี่"ไปดักมันทางนู้นกลุ่มหนึ่ง ฉันอยากจะรู้นัก ว่าถ้ามันไม่มีปีก มันจะหนีไปไหนได้อีก"เสียงหญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงออกคำสั่งไม่นานคนเจ็บก็ถูกต้อนจนมุม เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ปากถ่มพ่นลิ่มเลือดออกมา ราวกับรู้แล้วว่าชะตากรรมของเขา คงจะจบลงในวันนี้"พวกแกนี่มันสุดยอดจริง ๆ ทำได้ทุกอย่างเพียงเพราะต้องการอำนาจพวกนี้เนี่ยนะ"เขาเงยหน้ามองกลุ่มศัตรูทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าหญิงสาวคนนั้นแล้วแค่นยิ้มด้วยความสมเพชเวทนา "พวกแก...ไม่มีทางสมหวังหรอก"เสียงฟ้าร้องคำรามดังก้องไปทั่วผืนป่า เพียงชั่วพริบตาเดียวฝนก็เทกระหน่ำลงมาการต่อสู้อันแสนดุเดือดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างจนกระทั่งฟ้าใกล้รุ่งสาง..รถตู้สีดำมาจอดอยู่ที่ชายป่าพร้อมพาร่างผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นรถไปในสภาพหมดสติ ไม่นานก็มีชายชุดดำอีกหลายสิบคนทยอยตามออกมา ก่อนที่ทั้งบริเวณจะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง โดยที่มาร่างไร้วิญญาณขอ

ค่ำคืนแห่งเกียรติยศ ของพิธีแต่งตั้งผู้นำสูงสุดคนใหม่แห่ง Black Kingdom ผ่านพ้นไปเรียบร้อยแล้ว 'เฌอลินล์' เดินทักทายกลุ่มผู้อาวุโส และสมาชิกขององค์กรจนเกือบครบทุกคน จึงมองหาจังหวะปลีกตัวออกมา ด้วยอาการบาดเจ็บของเธอยังไม่หายดี "ไหวไหมคะนายหญิง" 'พัดชา' คนสนิท เข้าไปประคองเจ้านายด้วยความเป็นห่วง หลังจากคืนอันแสนทรหดในป่า กว่าเธอจะพาตัวเฌอลินล์ออกมาได้ นับว่าทุลักทุเลพอสมควร เธอเองไม่รู้ว่าเหตุการณ์ข้างในนั้นเป็นอย่างไร และด้วยสถานะที่เป็นเพียงผู้ติดตาม จึงไม่กล้าเอ่ยถามผู้เป็นนาย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอสัมผัสได้ คือความเสียใจ และรู้สึกผิด ที่เต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตาคู่สวยคู่นั้น "ฉันไม่เป็นไร อย่าลืมส่งคนไปช่วยงานศพของทางนั้นด้วยนะ อย่างน้อยพวกเขาจะได้ไม่กล่าวหาว่าฉันเป็นฆาตกรที่ไร้น้ำใจ" "รับทราบค่ะนายหญิง" รถหรู ติดกระจกนิรภัยรอบคัน เคลื่อนตัวออกจากองค์กร มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูชานเมือง บ้าน วิหคไพลิน ใคร ๆ ต่างวาดฝันว่าอยากมีบ้านหลังใหญ่ ใช้ชีวิตสะดวกสบายล้อมรอบไปด้วยคนรับใช้ แต่คงไม่ใช่สำหรับเฌอลินล์ หญิงสาว อาศัยอยู่คนเดียว พ่อของเธอเสียชีวิตไปหลายปี ส่วนผู้เป็นแม่ ด้วยไม่อ

ตอน ร้านกาแฟริมถนนที่อยู่ห่างออกมาในเขตชานเมือง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ และ ทุ่งหญ้า ร้านกาแฟ ถูกปลูกสร้างเป็นเรือนไม้ มุงด้วยหลังคาใบจาก เปิดโล่ง เหมาะสำหรับวันพักผ่อน หรือต้องการหนีออกจากเขตรถติดที่แสนวุ่นวาย ออกมานั่งทอดสายตา มองความชุ่มชื่นสบายตาจากธรรมชาติ'ร้าน กาแฟบ้านเฌอ'เป็นธุรกิจเล็ก ๆ ของเฌอลินล์ ที่เธอตั้งใจสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือ ลึก ๆ เธอยังแอบหวังว่าวันหนึ่งหากเป็นไปได้ เธอจะสามารถก้าวพ้นความดำมืดของการเป็นสมาชิกองค์กรใต้ดิน แล้วกลับมาชีวิตเช่นคนธรรมทั่วไป"พี่เฌอคะ วันนี้มีขนมบราวนี่สูตรใหม่ที่พวกหนูลองทำกัน พี่เฌอลองชิมดูนะคะ ถ้าอร่อย จะได้เพิ่มลงเป็นเมนูของร้านด้วย"พราว เด็กสาวจากต่างจังหวัด เธอหางานทำมาหลายที่แต่ด้วยวุฒิการศึกษาระดับประถมจึงถูกปฏิเสธมาตลอด จนได้มาเจอป้ายประกาศรับพนักงานของที่นี่ แม้จะคิดว่าสุดท้ายคงผิดหวังอีกตามเคย แต่กลับกลายเป็นว่าเฌอลินล์รับเธอเข้าทำงานอย่างไม่ลังเล เพียงเพราะคำพูดสั้น ๆ ว่า 'ความสามารถของคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับกระดาษใบเดียว'"ไหนขอดูหน่อย..แต่วันนี้ลูกค้าเยอะมากเลยนะ เอาแบบนี้ซิ แบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้ลูกค

เมื่อจบเรื่องแจกใบเตือนให้กับสิงหอนันต์ เฌอลินล์ และ พัดชาคนสนิท จึงมุ่งหน้ากลับมาที่บ้าน เพื่อพักผ่อน "นายหญิงคะ แม่บ้านส่งมาบอกว่าเมื่อเย็นคุณปรางโทรหานายหญิง ถามเรื่องร้านที่ไฟไหม้"เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังออกมาจากปากเจ้านายเฌอปราง คือแม่ของเฌอลินล์ เธอคือญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ตั้งแต่เล็กจนโต เธอมักจะได้ยินคำพูดที่ว่า 'ฉันเลือกแต่งงานกับคนผิด ถ้าวันนั้นฉันไม่เลือกพ่อของแก ชีวิตเราสองคนแม่ลูก คงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้' เด็กน้อยในเวลานั้นไม่เคยรู้เลยว่าหมายถึงอะไร จนในวันที่จอมทัพ เสียชีวิต เธอถึงได้เข้าใจ ว่านั่นไม่ใช่คำพูดที่เกิดจากความโมโห แต่มันคือสิ่งที่เฌอปรางรู้สึกจริง ๆ ผู้เป็นแม่ทิ้งตำแหน่งคุณนายของวิหคไพลิน แยกตัวไปอยู่ข้างนอก และไม่ขอมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับงานขององค์กร นั่นทำให้ภาระอันหนักอึ้งตกมาอยู่ที่คนเป็นลูกสาวอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงลงจากหลังเสือทำได้ยากฉันใด การออกจากความดำมืดของโลกใต้ดิน ก็ทำได้ยากฉันนั้น"คงมาเพราะเรื่องเดิม ๆ แหละ ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าให้รู้แค่ไฟไหม้พอ ส่วนเรื่องวันนี้สั่งปิดปากคนของเราเอาไว้ให้ดี""ทราบแล้วค่ะนายหญิง"'บ้านวิหคไ

บ้าน สิงหอนันต์การันต์ กับ ภูผา กำลงนั่งปรึกษาเรื่องโครงการกันอยู่ภายในห้องโถงของตัวบ้าน ถึงแม้มั่นใจว่างานนี้ไม่มีทางพลาด แต่เขาจะไม่ประมาทอย่างเด็ดขาด"เวลากระชั้นชิดขนาดนี้ แปลว่าสัปดาห์หน้าเราต้องเริ่มรื้อถอนปรับปรุงพื้นที่เลยนะครับนาย ลำพังแค่เอกสารยื่นส่งเรื่อง จะกี่วันถึงผ่านยังไม่รู้เลย"คนสนิทมองดูกำหนดการต่าง ๆ แล้วได้แต่ถอนหายใจถึงคราวอยากจะทำ พวกที่ชี้นิ้วสั่ง ต่างพากันเรียกร้องเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย โดยหารู้ไม่ว่าหน้างานจริง ๆ ต้องเจอแรงกดดันมากแค่ไหน"ไม่ใช่ปัญหา ผมติดต่อทั้งหมดเอาไว้แล้ว เหลือแค่เอาคนของเราไปจัดการพื้นที่ งานนี้อย่าให้พลาดเด็ดขาด ไม่ใช่แค่กับคนนอก พวกไอ้แก่ในองค์กร ก็จ้องหาทางเขี่ยผมอยู่เหมือนกัน""ผมว่าระหว่างนาย กับ นายหญิง พวกผู้อาวุโส น่าจะอยากเขี่ยนายหญิงมากกว่านะครับ 5 ปีที่ผ่านมาเธอถูกลอบฆ่าน้อยซะเมื่อไหร่""นั่นมันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสมควรได้รับต่างหาก"ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกล่องกระดาษในมือ"อันดา คุณมาได้ยังไง"การันต์ เอ่ยทักทายตามมารยาท ใบหน้าเรียบเฉยไร้การตอบสนองอื่น