บทที่ 18...จูบให้หนำใจ

“สะตอจ๋า สะตอช่วยแม่ด้วยลูก” เธอหยิบสะตอฝักมาแกะเม็ดทันทีโดยไม่รอช้า แล้วโยนเข้าปากไปสองสามเม็ด บดเคี้ยวแบบไม่ปราณีขณะจินตนาการว่ากำลังเคี้ยวไอ้ตัวร้ายอยู่เลยทีเดียว “ดูสิว่าจะทนได้ไหม”

เธอป้องมือที่ปากแล้วพ่นใส่เบาๆไปสองสามครั้ง ขนาดเธอยังทนไม่ได้เลย

“อี๋…เหม็นเป็นบ้าเลย”

เมื่อคิดถึงเจ้าหนี้ที่กำลังรอคอยดอกเบี้ยจากเธอ อรดีรู้สึกสะใจขึ้นมาจนแทบอยากจะกระโดดทะลุฝาห้องแล้วไปยื่นปากบรรณาการให้อย่างดี ความสะใจล้นอกเมื่อจินตนาการถึงใบหน้าบิดเบี้ยวของนายภาคิน สารอะดรีนาลีนหลั่งไปทั้งตัวทีเดียว

เธอเป่าลมออกปากเพื่อไล่ลมร้อนและความตื่นเต้นออกจากอก เปิดประตูเดินไปหาศัตรูชีวิตอย่างไม่เกรงกลัว…เคาะประตูทันทีโดยไม่ต้องทำใจนานเหมือนครั้งแรก

ชายหนุ่มเปิดประตูให้ขณะสวมเสื้อคลุมสีขาวยาวกรอมเข่า เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ กำลังขยี้ผมอย่างเมามันเลยทีเดียว หยดน้ำกระดอนกระเด็นมาถูกใบหน้าเธอจนต้องยกมือขึ้นปัดป้อง เขาตั้งใจจะแกล้ง…เธอส่งเสียงจิ๊กจั๊ก ถลึงตาสู้

“อรุณสวัสดิ์” เสียงนุ่มแต่ไม่ชวนฟังสำหรับเธอนัก เขาหลีกทางให้เธอเข้าห้องโดยไม่ค้นก่อนว่าเธอพกอาวุธติดตัวมาด้วยหรือไม่ ใบหน้าที่ฉาบไว้ด้วยเคราบางฉายความกรุ้มกริ่มขณะเดินตามหลัง

วันนี้มาแปลกแฮะ ไม่มีท่าทีกระด้างกระเดื่องขัดขืน ไม่ต้องออกแรงเชิญให้เมื่อยปาก ไม่มีทางที่เขาจะไม่สงสัย ถ้าเขาตาไม่ฝาด ใบหน้าของเธอเจือแววลองดีอย่างประหลาดด้วยนี่

“คุณไปนั่งรอผมที่โซฟาก่อน ผมขอเวลาดื่มกาแฟสักครู่”

เธอพยักหน้าแล้วทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย นั่นยิ่งทำให้เจ้าหนุ่มไม่สบายใจ

“คุณอยากได้กาแฟสักถ้วยไหม”

เธอยกไหล่ทำตาลอย แต่ไม่ยอมปริปากอะไรทั้งนั้น ภาคินปล่อยเธอไว้ในห้องรับแขกแล้วเข้าไปชงกาแฟในห้องครัว ครู่เดียวก็เดินถือถ้วยหอมกรุ่นควันโขมงออกมานั่งตรงข้ามกับเจ้าหล่อน ยกดื่มไปเรื่อยๆโดยมองหน้าอรดีไปด้วยอย่างไม่สู้จะไว้ใจนัก

“เมื่อคืนคงมีความสุขมากล่ะสิ”

“แน่นอน”

“อ้อ แสดงว่ายังพูดได้อยู่”

เธอสะบัดหน้าใส่เขาแล้วทำหน้าแขยง พลางชะโงกไปมองในถ้วยกาแฟเพื่อตรวจระดับน้ำในถ้วย น้ำสีดำยังเหลืออยู่ค่อน ภาคินขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย เธอมีพิรุธอะไรบางอย่าง ดูตื่นเต้นลนลานชอบกล แน่ละ ถึงจะมีไม้เด็ด แต่เธอก็กลัวและกังวลใจอยู่ดี ชายหนุ่มวางถ้วยกาแฟลงเมื่อหยดสุดท้ายถูกจัดการ

เขาลุกจากที่แล้วไปหย่อนก้นนั่งลงใกล้ๆกับหญิงสาว เธอกระถดหนีตามสัญชาติญาณทันที เขายื่นมือไปลูบศีรษะเธอ เธอถอยใบหน้าหนีอีก

“ไม่เอาน่า อย่าเกร็งซีที่รัก”

ดวงตาคมกริบแวววาวขึ้นอีกครั้งขณะยื่นมือไปจับปลายคางมน มันเย็นเฉียบจนรู้สึกได้ ปลายนิ้วสัมผัสลูบไล้ผิวเนียนละเอียดลออด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเธอทำท่าต่อต้านเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกสนุกที่จะทำแบบนี้…ยื่นริมฝีปากเข้าไปใกล้ ๆ ปล่อยให้จมูกสูดกลิ่นหอมของเนื้อนางชั่วอึดใจ…อรดีใจเต้นตึกตัก ๆ…แสร้งพูดขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณกลิ่นอันตรายให้เขาได้รับรู้ก่อนที่จะกระทำการทารุณโหดร้ายต่อริมฝีปากของเธออีกครั้งโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

“วันนี้อากาศดีจังเลยนะ”

เจ้าพ่อสุดเหี้ยมถึงกับชะงัก…อากาศดีแต่มีมลพิษแน่น กลิ่นสะตอพุ่งเข้าจมูกแบบเต็ม ๆ…นี่เองกระมัง เหตุผลที่ทำให้เจ้าหล่อนดูไม่ทุรนทุรายเหมือนวันแรก เขาหรี่ตามองเธออย่างขุ่น ๆ กัดฟันขบแน่น ฝืนปั้นยิ้มน้อยนิดอันทรงเสน่ห์

“วันนี้คุณทาลิปสติกกลิ่นหอมดีจังเลยนะ” เจ้าหนุ่มทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นแล้วทำหน้าเคลิ้มราวกับกำลังสูดกลิ่นเนื้อย่าง อรดีที่กำลังลุ้นอยู่ว่าเขาน่าจะผงะ กระพริบตาปริบๆมองเจ้าหนุ่มด้วยความแปลกใจ “มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ผมรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว ทำให้เลือดลมมันสูบฉีดดีจริง ๆ”

“อะไรนะ”

ดวงตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของเขาจ้องดวงตาตื่นกลัวของเธอชนิดน่าขนลุก อรชรขยับใบหน้าออกห่างแทบจะทันที แต่มันก็ไม่เร็วไปกว่าความรวดเร็วของเจ้าหนี้ที่โฉบเข้าใส่ความอิ่มหวานกลิ่นสะตอโดยไม่รู้สึกรู้สา ปากหยาบคายของเขายื่นเข้าประกบเบียดชนิดที่เธอไม่ทันตั้งตัว เป็นการลงโทษคนไม่ซื่อ

เขาเชยชิมลิ้มรสสาวปากร้ายชนิดดูดดื่มลืมตัว กระแทกปากควานหาความหวานจากเธออย่างกระหาย ส่งเสียงคร่ำครวญความพึงพอใจออกมาเป็นระยะ ทั้งที่อรดีพยัยามจะเม้มปิดริมฝีปากเอาไว้ให้แน่นที่สุดและพยัยามจะเบี่ยงหน้าหลบไปตามสัญชาตญาณตลอดเวลา

แต่ม้าศึกล่ำสันอย่างแม่ทัพหนุ่มจากเกาะสราญรมย์นั้นหรือ จะยอมปราชัยโดยง่าย เขาไม่ต้องงัดแงะกลยุทธ์ลึกล้ำอันใดมาใช้ให้มันสิ้นเปลือง ก็แค่บุกตะลุยไปข้างหน้าแบบไม่ถอย หากมือกำลังถือหอกก็ทำการเหวี่ยงพุ่งเข้าใส่เป้าหมายโดยละทิ้งความเมตตาปราณีทั้งปวง อย่าอ่อนข้อให้ศัตรู เหี้ยมโหดจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของศัตรูจะมอดม้วยมรณา

ชายหนุ่มไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอเลยในภาวะเช่นนี้ ไม่หวังเสียงตอบรับจากฤทธิ์ถาโถมโรมรันจากลำคอขาวระหง เขาเพียงแค่กระหายที่จะแก้เผ็ดเจ้าหล่อนให้รู้ซึ้งว่าเล่นกับคนอย่างเขาแล้วจะได้รับสิ่งใดตอบแทน เขาจึงทำการกำราบกลีบปากทั้งบนและล่างจนมันบิดเบ้เหมือนเจ็บปวดทรมาน พยัยามจะทะลวงเข้าไปในดินแดนชุ่มฉ่ำโดยไม่สนใจความเจ็บแสบที่เล็บมือจิกลงตามต้นคอ…

แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ทำไม่ได้สักที แรงต่อต้านมหาศาลจากฝ่ายรับกำลังกระพือแรงเหมือนพายุที่มีพละกำลังมหาศาล