บทที่ 5

ภายในห้องรับประทานอาหารที่เรียงรายไปด้วยอาหารสไตล์ตะวันตกและไทยเดวิดนั่งอยู่หัวโต๊ะถัดมาเป็นมยุราและแอนนี่ ส่วนอีกฝั่งเว้นว่างให้เอริคนั่งข้างน้ำฟ้า ปราณีและปานคอยอำนวยความสะดวกให้เจ้านายอยู่ใกล้ ๆ

เอริคที่เพิ่งออกเวรเดินตรงเข้ามาภายในห้องอาหาร ชายหนุ่มแอบชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำฟ้านั่งฝั่งเดียวกับเขา ร่างหนาทิ้งตัวนั่งลงพร้อมกับหันไปมองน้ำฟ้าที่เอาแต่นั่งก้มหน้าแวบหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมสะอาดจากร่างหมอหนุ่มตีเข้าจมูกมนของเธอชวนให้ลุ่มหลง

"ทานกันเถอะ เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน"เดวิดเอ่ยขึ้น

"นี่ค่ะ คุณเอริค"ปานยกสเต๊กเนื้อและมันฝรั่งอบที่หมอหนุ่มทานเป็นประจำลงตรงหน้าเอริคอย่างรู้งาน

"ขอบใจ"เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ

"ฟ้าชิมส้มตำไหม"แอนนี่ตักส้มตำข้ามฝั่งใส่จานให้น้ำฟ้า

"ขอบคุณค่ะ"น้ำฟ้ายิ้มรับ

"พ่อคิดว่าจะวางมือ ยกให้ลูกดูแลบริหารโรงพยาบาลเต็มตัวเลยดีไหม"เดวิดเอ่ยกับเอริค

"อย่าเลยครับ ผมยังอยากเป็นลูกจ้างของพ่ออยู่"

"หึ ไม่ช้าก็เร็วยังไง ลูกก็ต้องรับช่วงต่อจากพ่อ"

"ไว้คุยกันทีหลังเถอะครับ ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม"

"ได้สิ"เดวิดพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

"ฟ้าเราได้คิวครูฝึกเดินมาแล้วนะ ฟ้าสะดวกวันไหนบ้างล่ะ"แอนนี่เอ่ยถามขึ้น ซึ่งสร้างความงุนงงให้เอริคไม่น้อย

"เอ่อ ถ้าช่วงนี้วันไหนก็ได้ค่ะ"น้ำฟ้าคิดหนักเพราะอยากจะรีบฝึกภาษาเพิ่มเติมแล้วไปทำงานในโรงพยาบาลมากกว่า

"อาทิตย์ละสี่วัน เป็นไง โอเคไหม"แอนนี่เสนอ

"ค่ะ"

"ฝึกเดินอะไรกัน"เอริคเอ่ยถามน้องสาวขึ้น

"พอดี แอนจะให้ฟ้าเขาเดินแบบเสื้อผ้าให้เดือนหน้าค่ะ แต่ฟ้าเขาเดินบนส้นสูงไม่เป็น แอนก็เลยหาครูมาฝึกให้ค่ะ"

"หึ ตกลงจะเป็นนางแบบหรือพยาบาล"เอริคส่ายหน้า

"ให้น้องเขาทำไปเถอะ เพิ่งจะมาเอง ค่อย ๆ เป็นค่อยๆ ไปนะ ไม่ต้องรีบอยากทำอะไรก็ทำเลย"มยุราเอ่ยขึ้นให้น้ำฟ้าผ่อนคลาย

"งั้นเรื่องการติวภาษาก็คงไม่จำเป็นแล้วสินะครับ"เอริคลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเสียดื้อ ๆ สร้างควางงงวยให้กับทุกคนไม่น้อย

"คุณแม่คะ"น้ำฟ้าหันไปมองหน้ามยุราด้วยความกังวลใจ

"ตามพี่เขาไปสิ"

"ค่ะ"

น้ำฟ้ารีบลุกเดินตามหลังเอริคออกไป เธอเห็นแค่หลังไวไวของเขาเพราะชายหนุ่มเดินเร็วมาก ร่างบางเดินลัดเลาะทางเดินไปตามสนามหญ้าข้างบ้านจนถึงหน้าบ้านของเอริค บ้านที่เธอเคยย่างกายเข้าไปครั้งหนึ่ง

"คุณเอริคคะ"เธอเอ่ยเรียกร่างหนาจากทางด้านหลัง

"อะไร"สายตาคมกริบหันไปจ้างใบหน้าจิ้มลิ้มอ่อนหวาน

"คือฟ้ามายืนยันจะให้คุณติวให้เหมือนเดิมค่ะ"ก้มหน้าลงหลบสายตาชายหนุ่ม

"ฉันก็นึกว่าเธออยากจะเป็นนางแบบเสียอีก"

"ฟ้าจะแบ่งเวลาให้ดีค่ะ"

"มาหาฉันที่บ้าน หนึ่งทุ่มตรงบนห้องก็แล้วกัน"

"ค่ะ"รับปากโดยไม่ลังเลสักนิด

น้ำฟ้าในชุดนอนกระโปรงยาวคลุมเข่าแขนสั้นสีชมพูอ่อนเดินถือสมุดกับโน๊ตบุ๊คเครื่องโปรดไปหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของเอริค จากนั้นเธอค่อย ๆ เปิดประตูเดินสำรวจชั้นล่างแต่กลับไร้เงาของเจ้าของบ้าน

เมื่อเธอฉุดคิดถึงคำพูดของเอริคจึงเดินขึ้นไปยังชั้นบน มือเรียวบางค่อย ๆ แง้มเปิดประตูห้องนอนช้า ๆ ร่างบางเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่กลางห้องกลับไร้เงาเจ้าของห้องอีกเช่นเคย

"มาตรงเวลาดี"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทางด้านหลังบาง ในสภาพเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นมัดกล้ามเป็นลอนแข็งแรง ท่อนล่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

"ขอโทษค่ะ ฟ้าไปรอข้างนอกดีกว่า"น้ำฟ้าลนลานตกใจทำตัวไม่ถูกก้มหน้าลงมองพื้น

"ไม่ต้อง"เอริคเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

"เราไปติวกันข้างนอกเถอะค่ะ"น้ำฟ้าก้าวขาเรียวไปหยุดตรงประตูด้วยความประหม่า

"ฉันถนัดติวในห้องมากกว่า ถ้าเธอมีปัญหาก็ไม่ต้องติว"สายตาคมกริบจ้องร่างบางในชุดนอนเรียบร้อยไม่ละสายตา

"แต่ในห้องนี้ไม่มีโต๊ะทำงานเลยนะคะ"น้ำฟ้ากวาดสายตามองไปทั่วห้อง

"บนเตียงนี่ไง แต่ถ้ายังเรื่องมากอีก ก็ไปคุยกับคุณแม่เอง ถ้าจำไม่ผิดคุณแม่ยกเธอให้ฉันดูแลแล้วใช่ไหม"

เมื่อความเกรงใจกลัวผู้อื่นจะยุ่งวุ่นวายเพราะตนน้ำฟ้าจึงเดินไปทิ้งตัวนั่งบนเตียงนุ่มตรงข้ามกับเจ้าของห้อง เอริคยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตัวเล็กยินยอมอย่างว่าง่าย

"มานั่งบนนี้สิ"เอริคตบหน้าขาตนเองพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวาน

"คุณใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ"น้ำฟ้านั่งตัวลีบเล็กลงเรื่อย ๆ ด้วยความหวาดไหว

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ น้ำฟ้า"เอริคเริ่มเพิ่มน้ำหนักเสียงขึ้นข่มคนตัวเล็ก

ร่างบางค่อย ๆ ขยับตัวลุกเดินด้วยความจำใจไปหยุดอยู่ตรงหน้าเอริค จากนั้นก็หันหลังทิ้งสะโพกกลมกลึงลงบนหน้าขาของชายหนุ่มช้า ๆ เธอไม่เข้าใจว่าเอริคจะแกล้งเธอแบบนี้ทำไม

"หันหน้ามาทางนี้สิ"ร่างหนากำยำรวบกอดร่างบางให้หันมาเผชิญหน้าตรง ๆ

"ทำ...ทำอะไรคะ"น้ำฟ้าตกใจเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ

จ๊วบ! ริมฝีปากหนาก้มลงประกบจูบดูดจู่โจมริมฝีปากบางระเรื่อด้วยความว่องไวแล้วผละออก

"เธอยังจำจูบแบบนี้ได้อยู่ใช่ไหม น้ำฟ้า"ดวงตาคมจ้องใบหน้าเนียนไม่ละสายตาด้วยความปรารถนา

"เอ่อ...จำ...จำได้ค่ะ"มือบางยกขึ้นมาแตะริมฝีปากของตนเองด้วยอาการสั่นเทา

ย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อน

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นในเวลาช่วงสายของวัน ชายหนุ่มเจ้าของห้องจึงเปิดประตูให้ผู้มาเยือน ด้วยสภาพเปลือยท่อนบนท่อนล่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว

"ขอโทษที่มารบกวนค่ะ"น้ำฟ้าเอ่ยพลางก้มหน้าลงเมื่อเห็นลูกชายเจ้าของบ้านเปลือยท่อนบนอยู่

"มีอะไร"เอริคยิ้มมุมปาก

"พอดี ฟ้าทำเสื้อคุณไหม้ค่ะ แต่ฟ้าไม่ได้ตั้งใจนะคะ"น้ำฟ้ายกเสื้อเชิ๊ตสีขาวขึ้นโชว์ให้ชายหนุ่มดูร่องรอยไหม้เป็นรูโบ๋

"เข้ามา"เอริคเอ่ยพลางเดินเข้าไปหยุดกลางห้อง

น้ำฟ้ามองแผ่นหลังกว้างด้วยความหวาดหวั่นท่าทางของชายหนุ่มที่นิ่งเฉยมันทำให้เธอกังวลใจไม่น้อย

"เธอคิดว่าจะรับผิดชอบมันยังไงเหรอ"เอริคหันกลับมาเผชิญสาวน้อยถักเปียสองข้างใบหน้าตาจิ้มลิ้ม

"ไม่ทราบค่ะ แล้วแต่คุณจะกรุณาเถอะค่ะ"น้ำฟ้าก้มหน้าหลบสายตาชายหนุ่ม

"เงยหน้าขึ้นสิ"เอริคเข้าประชิดร่างบางใช้มือจับเชยคางมนขึ้นสบสายตา

จ๊วบ ! ริมฝีปากหนาก้มลงประกบจูบดูดริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อด้วยความว่องไวและนุ่มนวล สร้างความตกใจให้กับน้ำฟ้าไม่น้อยเธอเบิกตาโพลงยืนนิ่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

"ไปได้ แล้วไป"เอริคเอ่ยพลางจ้องใบหน้าสวยหวานแล้วปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

น้ำฟ้าได้ยินอย่างนั้นก็ได้สติกลับมารีบขยับตัววิ่งออกไปจากห้องทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำ

...........................................................................

"ตั้งแต่วันนั้น ฉันคิดถึงปากนุ่ม ๆ ของเธอไม่เคยลืมเลย"นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากชมพูไปมา

"ปล่อยฟ้าเถอะค่ะ"น้ำฟ้าขยับตัวหมายจะลงจากตักหนาเมื่อเห็นว่าการกระทำของเอริคเริ่มจะคุกคามเธอมากกว่าคำว่าพี่น้อง

"เคยช่วยตัวเองไหม"เอริคกระชับท่อนแขนแกร่งแน่นขึ้นพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาเรียวสวย สร้างความหวั่นกลัวจนร่างบางขยับหนี

"อย่าค่ะ"มือบางจับตะบปมือหนาให้หยุดการกระทำด้วยความตื่นกลัว

"ฉันถามว่าเคยช่วยตัวเองไหม"ริมฝีปากหยักจรดจูบลงหลังใบหูบาง สูดดมกลิ่นกายสาวเข้าปอดด้วยความกระหายหื่น

"ไม่...เคยค่ะ"น้ำฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัดสั่นเทา

"อ้าขาออก"เอ่ยพลางใช้มือหนาค่อย ๆ ลูบไล้ลงไปตรงเนินสามเหลี่ยมผ่านชุดนอนเนื้อบางเบา ๆ

"จะทำอะไรคะ หยุดนะคะ"น้ำฟ้าเริ่มขยับตัวต่อต้านการคุกคามของเอริคมากขึ้น

"อยู่นิ่ง ๆ เธอคิดจะปฏิเสธผู้มีพระคุณกับเธองั้นเหรอ น้ำฟ้า จะไม่คิดที่จะตอบแทนอะไรเลยงั้นสิ เธอเป็นคนเห็นแก่ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กันสาวน้อย"ร่างหนาเอ่ยกระซิบกดดันหญิงสาวชิดใบหูบาง

"ฟ้าไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ แต่ที่ฟ้ามาหาคุณเพื่อติวภาษานะคะ ไม่ใช่แบบนี้"

"เธอไม่คิดว่ามันคือค่าตอบแทนในการติวบ้างเลยเหรอน้ำฟ้า ถ้าเธอยังปฏิเสธสัมผัสจากฉัน งั้นก็ไปคุยกับคุณแม่เองก็แล้วกันเพราะฉันจะไม่ติวอะไรให้เธอทั้งนั้น"เอ่ยพลางอุ้มยกตัวร่างสาวลงจากตักแกร่งวางลงกลางหว่างขาแกร่ง

"ก็ได้ค่ะ ฟ้ายอมแล้ว"น้ำฟ้านั่งช่างใจอยู่นานจนสุดท้ายเธอยอมจำนนเพราะไม่อยากจะรบกวนใครอีก

สิ้นเสียงใสริมฝีปากหยักหนาก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ ร่างหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังใช้มือหนาทั้งสองข้างค่อย ๆ ลูบไล้บีบเคล้นคลึงเต้าอวบขนาดเหมาะมือเบา ๆ จังหวะเดียวกันจมูกและปากก็ทำหน้าที่จูบไซ้ไปตามซอกคอขาวเนียน สร้างความตื่นเต้นให้กับร่างสาวที่ไม่เคยได้รับสัมผัสใกล้ชิดจากชายใดจนหัวใจเต้นแรง

จ๊วบ! จ๊วบ! มือหนาประคองใบหน้าหวานจูบบดขยี้ฝีปากแดงระเรื่ออย่างดูดดึง ลิ้นสากซอกซอนเข้าตวัดเกี่ยวพันลิ้นบางด้วยความช่ำชอง จนน้ำลายยืดเยิ้ม ร่างบางทำได้เพียงหลับตาพริ้มรับสัมผัสจนร่างอ่อนระทวยลงไปเรื่อย ๆ เสมือนถูกสูบดูดวิญญาณก็ไม่ปาน

มือหนาลูบไล้หนอกเนินสามเหลี่ยมผ่านชั้นในตัวจิ๋ว จากนั้นแหวกมันออกไปด้านข้างเผยกลีบแคมร่องสงวนสวยงามขาวอมชมพู ทันทีที่นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสร่องสวาท ขาทั้งสองข้างก็หุบเข้าหากันทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว