บทที่ 6

มือหนาลูบไล้หนอกเนินสามเหลี่ยมผ่านชั้นในตัวจิ๋ว จากนั้นก็แหวกมันออกไปด้านข้างเผยกลีบแคมร่องสงวนสวยงามขาวอมชมพู ทันทีที่นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสร่องรัก ขาทั้งสองข้างก็หุบเข้าหากันทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว

"หุบขาทำไม อ้าออกสิ"ร่างหนาเอ่ยเสียงแหบพร่าใช้มือหนาลูบไล้เนินอวบอูมขึ้นมา

"______"น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากบางแน่นอ้าขาออกตามคำขอของชายหนุ่ม

"ทำตัวตามสบายอย่าเกร็ง อยากจะร้องอยากครางยังไงตามสบายเลย ฉันไม่ว่าอะไร"เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูบางสะอาด

ดวงตากลมโตหลับลงสัมผัสได้เพียงลมหายใจอุ่นร้อนรดต้นคอ และความรู้สึกแปลกใหม่จากการถูกรุกล้ำจุดสงวนจากนิ้วเรียวยาว ที่เริ่มสะกิดปุ่มกระสันให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัส

มือหนาสะกิดเม็ดเสียวขึ้นลงไปมาเรื่อย ๆ จนร่างบางเริ่มตอบสนองสัมผัสด้วยการบิดตัวเกร็ง นิ้วยาวไม่รอรีแยงสอดใส่เข้าไปภายในร่องสวาทช้า ๆ

"อื้อ..."ร่างบางส่งเสียงประท้วงเมื่อถูกนิ้วยาวสอดใส่เข้าไปในกายครั้งแรก

"ฉันจะขยับละนะ"นิ้วเรียวจุ่มจ้วงขยับเข้าออกช่องรักช้า ๆ สร้างความอึดอัดคับแน่นให้ร่างบางด้วยความรู้สึกหลากหลายจนอธิบายไม่ถูก

เมื่อเพิ่มจังหวะขยับนิ้วถี่เร็วขึ้นหญิงสาวก็ครวญครางเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ น้ำหวานใสเอ่อเยิ้มออกมาจนชุ่มฉ่ำแฉะเต็มร่องลึก

จ๊วบ! จ๊วบ! เอริคดูดเลียนิ้วมืออันเคลือบด้วยน้ำหวานสีใสอย่างเอร็ดอร่อยเสมือนเป็นของหวานแสนโปรด สร้างความตกใจให้กับน้ำฟ้าเป็นอย่างมาก

"ตกใจเหรอ อยากชิมไหม"เอริคจ้องหน้าน้ำฟ้าที่มองเขาตาค้างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นเขาก็คว้าใบหน้าหวานเข้ามาจูบบดขยี้ริมฝีปากบางลิ้นสากตวัดเกี่ยวพันลิ้นบางไปมาละเลงปาดเลียอย่างชำนาญ พร้อมกับใช้นิ้วมือเรียวสอดแยงแทงเข้าใส่ร่องอันชุ่มฉ่ำสองนิ้วพร้อมกันถี่รัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สลับกับสะกิิดเม็ดเสียว สร้างความเสียวซ่านไปทั่วทุกอณูรูขุมขนจนร่างบางเกร็งกระตุกเสร็จสมถึงจุดสุดยอด

"อื้อ....อ่า"ร่างบางเปล่งเสียงครางออกมาเบา ๆ หายใจหอบถี่หัวใจเต้นแรง

"แฉะไปหมดเลย แถมยังตอดนิ้วไม่หยุด"นิ้วเรียวขยับเข้าออกร่องรักไม่หยุดจนเกิดเสียงหยาบโลน

"ฟ้า...อยากกลับแล้วค่ะ"น้ำฟ้าเขินอายกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

"ทำไม ไม่สนุกเหรอ เธอเสร็จแล้วก็ช่วยทำให้ฉันเสร็จบ้างสิ"เอริคดึงกระชากผ้าขนหนูออกโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีเผยให้เห็นแก่นกายอันแข็งขึงตั้งตระหง่านพร้อมปลดปล่อยน้ำเชื้อเมล็ดพันธ์ุเต็มที่

"ช่วย....ยังไงคะ"น้ำฟ้าตกใจกับขนาดอันใหญ่โตของมันจึงรีบหันหน้าหนีทันพลัน ท่าทางไร้เดียงสาอ่อนต่อโลกทำให้เอริคเอ็นดูเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก

"อ้าปากสิ อ้าให้กว้างที่สุด"เอ่ยพลางพาแก่นกายเข้าไปประชิดริมฝีปากบาง แต่ร่างบางหลับตาใส่ไม่ยอมมอง

"รีบ ๆ ทำสิ เสร็จแล้วฉันจะปล่อยให้เธอกลับ"มือหนาเชยคางมนขึ้นสบสายตาคมกริบ

น้ำฟ้าได้ยินอย่างนั้นก็อ้าปากครอบไปตรงส่วนหัวหยักบานใหญ่จนคับแน่นปาก แต่ด้วยเพราะอ่อนประสบการณ์เอริคจึงต้องคอยบอกสอนให้เธอใช้ลิ้นโลมเลียตรงจุดที่เสียวที่สุด

เอริคซูดปากไปพลางระหว่างที่ขยับท่อนเอ็นร้อนเข้าออกอุ้งปากบาง จากจังหวะช้า ๆ เนิบ ๆ ไปสู่ความเร็วถี่ขึ้นเมื่อความเสียวแผ่ซ่านมากขึ้นไปทั่วร่าง

"ซี๊ด....อ่า...อ่า...แตกแล้ว"แก่นกายกระแทกอุ้งปากแรง ๆ จนถึงคอหอยสองสามทีปลดปล่อยน้ำเชื้อพันธุ์พุ่งแตกกระจายจนเธอหัวสั่นหัวคลอนตาเหลือกลน

แค่ก! แค่ก! ร่างบางสำลักน้ำเชื้ออันข้นขุ่นยิ่งได้กลิ่นคาวเธอก็ยิ่งอยากจะอาเจียนมันออกมา แต่เสียงทุ้มเอ่ยห้ามขึ้นมาเสียก่อน

"กลืนมันไปลงไปให้หมด"นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากบางที่เลอะคราบน้ำสีขุ่นไปมา พร้อมกับจ้องมองเธอด้วยแววตาหลงใหล

"อึก...."น้ำฟ้ากลั้นหายใจกลืนของเหลวจากกายเอริคลงคอไปอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้เธออยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

"ดีมาก คนสวย"มือหนาเอื้อมจับผมยาวดำขลับนุ่มดุจแพรไหมขึ้นสูดดมด้วยความชื่นใจ

"ฟ้ากลับได้หรือยังคะ"เสียงหวานเอ่ยออกไปด้วยความแหบพร่า

จ๊วบ! มือหนาคว้าต้นคอระหงจูบดูดดึงริมฝีปากบางระเรื่ออ้อยอิ่งเนิ่นนานอยู่หลายนาทีจนบวมเจ่อขึ้นสีชมพูเปียกฉ่ำไปด้วยน้ำลายของชายหนุ่ม

"กลับไปนอนได้แล้วครับ วันนี้พอแค่นี้ก่อน วันพรุ่งนี้ค่อยมาเรียนกันใหม่"นิ้วหนาเกลีี่ยแก้มเนียนไปมา

"ค่ะ"น้ำฟ้ารีบผุดลุกขึ้นยืนสวมใส่เสื้อของตนเองจนเรียบร้อย ระหว่างที่กำลังจัดแจงทรงผมอันยุ่งเหยิง ร่างหนาก็เข้าสวมกอดเธอจากทางด้านหลังจูบคลอเคลียลำคอระหงไม่ห่าง

"นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ฉันไม่อยากให้เธอตกใจค่อย ๆ เรียนรู้กันไปจะดีกว่า จ๊วบ!"เอริคจูบดูดกวาดเลียอุ้งปากสวยจนหนำใจส่งท้ายก่อนปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

เอริคหันไปมองแผ่นหลังบางเดินผ่านพ้นประตูไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลยที่ปล่อยน้ำฟ้าไปโดยที่เขายังไม่ได้สำรวจปลดปล่อยภายในตัวเธออย่างที่มันควรจะเป็น ไม่เป็นไรเขายังมีเวลาอีกมาก

น้ำฟ้ารีบเร่งฝีเท้าเล็กตรงไปยังบ้านอีกหลังด้วยความรู้สึกหลากหลายกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดกับตัวเธออย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนหน้านี้ ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มพร้อมกับยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตนเอง ภาพความรู้สึกสัมผัสจากเอริคมันทำให้ท้องไส้ของเธอปั่นป่วน

น้ำฟ้านั่งหนีบขาของตนเองเอาไว้ซึ่งตอนนี้กำลังชื้นแฉะไปด้วยน้ำหวานใสคลั่งค้างอยู่ภายในจนล้นเปียกชุ่มกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว

เธอยอมรับว่าสัมผัสและการกระทำที่เอริคมอบให้เธอมันทำให้เธอรู้สึกดีเสมือนตัวเองล่องลอยอยู่ในอากาศ แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องถึงแม้เธอจะไม่มีสายเลือดเดียวกับชายหนุ่ม แต่เธออยู่ในสถานะน้องสาวของชายหนุ่มเท่านั้น เธอควรจะเจียมตัวและรักษาระยะห่างให้เหมาะสมเพื่อไม่ให้ประมุขของบ้านผิดหวังที่รับอุปถัมภ์เลี้ยงดูส่งเสียเธอ

ภายในไนต์คลับหรูเอริคกำลังนั่งดื่มอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงโซนวีไอพี มาร์ตินเห็นท่าทางนิ่ง ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ในหัวตลอดของเพื่อนตรงหน้าก็เลิกคิ้วมุ่น

"ที่มึงบึ่งรถมาไม่กี่นาที เพื่อจะมานั่งดื่มเงียบ ๆ เนี่ยนะ"มาร์ตินเปิดประเด็นขึ้น

"อืม ทำไม"

"มันผิดวิสัยของมึงไง"

"ยังไง"

"ปกติมึงจะต้องจัดเด็กกูจนแทบจะคลานลงเตียง"

"กูว่า กูจะเลิกว่ะ"

"อะไรนะ! นี่กูหูฝาดไปหรือเปล่า หรือว่ากูฟังผิด"

"ไม่ผิดหรอก"

"แล้วมันยังไงว่ะ มีของเล่นชิ้นใหม่ว่างั้น"มาร์ตินคาดเดาไปต่าง ๆ นานา

"ใช่ กูมีของเล่นชิ้นใหม่"เอริคยกยิ้มมุมปาก

"นั่นไง คงจะเด็ดมากสิท่า ถึงได้ติดงอมแงม"

"กูยังไม่ได้เอา"เอริคเอ่ยเอนตัวพิงโซฟา

"ขนาดยังไม่ได้เอา ยังเป็นเอามากขนาดนี้ ถ้าได้เอามึงไม่ลงแดงตายเลยเหรอว่ะ"มาร์ตินยิ้มขบขัน

"หึ ไม่หรอก มันไม่มีทางจะเกิดกับกู"เอริคส่ายหน้าพลางนึกถึงใบหน้าสวยหวานของน้ำฟ้า

"กูจะคอยดู"มาร์ตินเอ่ยพลางกระดกแก้วเหล้าลงคอ

ครืด ครืด มือถือเครื่องบางบนโต๊ะสั่นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เอริคจึงหยิบขึ้นมากดปิดเครื่องเสียให้สิ้นเรื่องเพราะเขาเริ่มจะหงุดหงิดมีอารมณ์แล้ว

"ใครโทรมา"มาร์ตินเหลือบมองใบหน้าเริ่มแดงก่ำ

"ลอเรน"เอริคเอ่ยตอบออกไปตรง ๆ

"มึงไม่เคยรับสายเลยว่างั้น"

"ใช่ แต่มีพิมพ์ข้อความบ้างเพื่อตัดรำคาญ"

"ดูท่าถ้าเขากลับมา มึงไม่น่าจะรอด"มาร์ตินเอ่ยพลางมีสีหน้าเป็นกังวล

"เดี๋ยวมึงก็รู้ ถ้าฉลาดพอก็ไม่ควรมาเสียเวลากับกู สู้เอาเวลาไปให้ผู้ชายที่เขาสนใจจะดีกว่า น่าจะมีเป็นโขยงแล้วมั้งป่านนี้"เอริคกระตุกยิ้มมุมปาก

โปรดติดตามตอนต่อไป....