บทที่ 4

เช้าวันใหม่น้ำฟ้าตื่นขึ้นมารับมื้อเช้าด้วยเมนูไทย ๆ ที่คุ้นเคยมือบางเรียวตักชิมข้าวต้มกุ้งด้วยความโล่งคอ ส่วนเดวิดและแอนนี่รับแบบชาวตะวันตก

"เอริคทำไมยังไม่มาอีก"มยุรามองอาหารคลีนบนโต๊ะ

"ให้ป้าไปตามให้ไหมคะ"ปราณีเอ่ยเสนอตัว

"ไม่ต้องครับ"เอริคเดินเข้าภายในห้องอาหารอันกว้างใหญ่หรูหราด้วยชุดทำงานเรียบร้อย

"เย็นนี้ลูกจะเริ่มติวให้น้ำฟ้าแล้วใช่ไหมลูก"

"ครับ"เหลือบมองน้ำฟ้าที่อยู่ในชุดเดรสยาวถึงตาตุ่มสีฟ้าสดใส

"ฟ้าทำได้อยู่แล้ว แม่มั่นใจ"มยุราเอ่ยเป็นกำลังใจให้หญิงสาวข้างกายด้วยความเอ็นดู

"ขอบคุณค่ะ"น้ำฟ้ายิ้มรับซึ่งรอยยิ้มนั้นมันสร้างความวูบไหวภายในใจเอริคไม่น้อย

"ผมไปก่อนนะครับ"เอริคลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไป

"รอด้วยค่ะ แอนไปด้วย ไปก่อนนะคะพอดีงานเยอะค่ะช่วงนี้"แอนนี่รีบลุกตามหลังพี่ชายออกไป

"อ้าว ! ลูกสองคนนี้ เพิ่งทานกันนิดเดียวเอง ไปซะแล้ว"มยุราส่ายหน้า

"ก็เหมือนเราสองคนตอนหนุ่ม ๆ สาว ๆ นั้นแหละว่าไหม บ้างานกันทั้งคู่"เดวิดนั่งจิบกาแฟอย่างผ่อนคลาย

"ค่ะ"

หลังทานมื้อเช้ามยุราก็พาน้ำฟ้าไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อแนะนำสมาชิกของบ้านอีกคนซึ่งเป็นหลานสาวของปราณีให้รู้จัก เธอดีใจที่จะได้มีเพื่อนเป็นคนไทยสักคนเมื่ออยู่ต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้

"นี่ปานหลานสาวปารณีเขาจ้ะ"มยุราเอ่ยแนะนำ

"สวัสดีจ้ะ เราน้ำฟ้านะ"น้ำฟ้าส่งยิ้มให้ปานอย่างเป็นมิตร

"ค่ะ คุณน้ำฟ้า ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ปานเงยขึ้นมองน้ำฟ้าที่นั่งอยู่บนโซฟาเทียบเท่าเจ้าของบ้านใครเห็นก็รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าอยู่สูงกว่าเธอมากแค่ไหน

"เดี๋ยวฉันจะฝากงานฝ่ายบัญชีให้ที่โรงพยาบาลก็แล้วกันนะ"มยุราเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณมากค่ะ นายหญิงแต่ปานตกลงทำงานกับคุณแอนแล้วค่ะ แต่ช่วงนี้ปานไม่ค่อยสบายก็เลยยังไม่ได้เข้าไปช่วยงานคุณแอนที่ร้านค่ะ"ปานพนมมือไหว้มยุราด้วยความนอบน้อมสายตาเหลือบมองน้ำฟ้าแวบหนึ่ง ปานยอมรับว่าน้ำฟ้าหน้าตาสะสวยกว่าเธอหลายเท่าเลยเมื่อเทียบความนิยมของคนไทยด้วยกัน

"อ้าว งั้นก็ดีเลย แอนเขาจะได้มีคนช่วยที่รู้ใจ"

"ค่ะ"ปานยิ้มรับ

"ป้าไม่รู้จะตอบแทนคุณ ๆ ยังไงแล้วค่ะ ทั้งส่งเสียนางปานให้เรียนจนจบแถมยังให้อยู่ที่บ้านอีก"ปราณีเอ่ยด้วยความซึ้งใจ

"จริง ๆ แล้ว ให้ปานอยู่ห้องพักข้างนอกเหมือนเดิมก็ได้นะคะ ปานเกรงใจ"

"อยู่ที่นี้แหละดีแล้ว ปราณีเขาก็แก่มากแล้วช่วงนี้ก็ป่วยออด ๆ แอดๆ มีคนมาช่วยอีกแรงจะได้อุ่นใจ"

"ค่ะ"ปานยิ้มรับ

ภายในห้องครัวอันกว้างขวางเต็มไปด้วยอุปกรณ์เครื่องครัวที่ทันสมัยราคาแพงสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นเกาะ ปานกำลังช่วยปราณีกับผู้ช่วยอีกสองสามคนจัดเตรียมวัตถุดิบปรุงอาหารให้เจ้านายในมื้อถัดไป

"ป้าคุณน้ำฟ้าอะไรนั้นมาได้ยังไงเหรอ"ปานเปิดประเด็นขึ้น

"นายหญิงเพิ่งจะบินไปรับมาจากไทยเมื่อวานเองน่ะ เห็นว่าเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ นายหญิงเขาจึงรับอุปถัมภ์เป็นลูกสาวอีกคน ถ้าจำไม่ผิดนายหญิงเขาเคยพามาเที่ยวที่นี้ครั้งหนึ่งนะ ตอนนั้นแกยังอยู่กับแม่แกที่ไทยอยู่เลยมั้ง จะว่าไปมันก็ไม่ต่างอะไรกับแกนักหรอก"

"ยังไงป้า"ปานขมวดคิ้วมุ่น

"ก็นายหญิงส่งเสียจนเรียนจบเหมือนแกไง จะต่างกับแกก็แค่นายหญิงเขารักเหมือนลูกในไส้เลย"

"ฉันไม่สนใจหรอก ฉันสนใจแค่คุณหมอเอริคเขาคนเดียวก็พอแล้ว"ปานยืนบิดไปมาด้วยความปลื้มปริ่มเมื่อนึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของลูกชายเจ้าของบ้าน

"ฝันหวานไปสิแก เขาไม่มีทางชายตาแลคนอย่างแกหรอก ที่ไปหาหมอเมื่อวันก่อนก็ไปหาเขาสิท่า "

"โธ่! ป้าอย่าเพิ่งดับฝันกันสิ บางทีเขาอาจจะชอบผู้หญิงธรรมดาบ้าน ๆ แบบฉันก็ได้"

"หึ อย่าเพ้อไปหน่อยเลย ปาน"ปราณีส่ายหน้าให้หลานสาวที่คิดอะไรไปไกลเกินตัว

"ว่าแต่คู่หมั้นคุณเอริค เคยมาที่นี้สักครั้งไหมป้า"

"ไม่มานานเป็นปีแล้วล่ะ เห็นว่าไปเรียนต่อโทที่สวิตเซอร์แลนด์น่ะ"

"น่าแปลก เป็นคู่หมั้นแต่กลับไม่แสดงตัว สงสัยคุณเอริคเขาคงจะไม่เอา"ปานยิ้มแก้มปริ

"ยัยปาน จะพูดอะไรระวังปากแกหน่อย รีบทำงานเข้า แล้วรีบ ๆ หายหวัดไออะไรของแกด้วยจะได้ไปช่วยคุณแอนเขาที่ร้าน จะได้มีรายได้เพิ่ม"ปราณีเอ่ยเตือนหลานสาวที่กำลังหาเรื่องใส่ตัว

"ปานจ๊ะ"เสียงเรียกหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในห้องครัว

"คะ"ปานหันไปตามเสียง

"พอดี ฟ้าอยากจะออกไปซื้อของข้างนอก ไปเป็นเพื่อนฟ้าหน่อยได้ไหม"น้ำฟ้ามองหน้าปานด้วยความเป็นมิตรดวงตาใสชื่อ

"ได้สิจ้ะ ว่าแต่จะไปซุปเปอร์มาเก็ตหรือห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ จ๊ะ"

"อืม ห้างสรรพสินค้าก็ได้จ้ะ เผื่อซื้ออย่างอื่นด้วย"

"โอเค เดี๋ยวปานมานะขอไปแต่งตัวสักหน่อย"เอ่ยจบปานก็รีบตรงไปยังบ้านพักหลังตึกทันที

ปานเดินตรงเข้าไปหาน้ำฟ้าในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีดำสวมทับด้วยเสื้อแจ๊คเก็ตสีดำด้านนอกอีกที ส่วนท่องล่างเป็นกระโปรงยีนส์สั้นเหนือเข่าขาเรียวเล็กถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำสร้างความเซ็กซี่มากขึ้นไปอีก ใบหน้าก็ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันที่ออกไปทางน้ำตาลทองขับให้ผิวสีน้ำผึ้งสวยขึ้นไปอีก

"โห สวยมากเลย"น้ำฟ้าแอบอึ้งในการแต่งตัวของปานที่ต่างกันมากกับก่อนหน้านี้เหมือนเป็นคนละคน

"ขอบคุณค่ะ"ปานยิ้มรับ

"งั้นเรารีบไปกันเถอะ"น้ำฟ้ารีบเดินนำไปนั่งบนรถซึ่งคนขับสตาร์เครื่องรออยู่

"ว่าแต่คุณฟ้าแต่งก็ดูเหมือนไม่แต่งเลยน้อ"ปานมองน้ำฟ้าในชุดเดรสยาวสีขาวถึงตาตุ่ม ยิ่งการถักเปียมีผ้าพิมพ์ลายดอกไม้มัดผูกอยู่ด้วยยิ่งทำให้ไม่ชอบใจ เธอนึกว่าเป็นแม่ชีมาเกิด

"ฟ้าชอบแต่งแบบนี้จ้ะ อีกอย่างนะไม่ต้องเรียกคุณฟ้าหรอก เรียกฟ้าเฉย ๆ ก็พอ ฟ้าอยากมีเพื่อนไม่อยากจะเป็นเจ้านายใคร"น้ำฟ้าส่งยิ้มให้ปาน

"ดูท่า คุณ ไม่ใช่สิ ฟ้าเหมือนไม่ค่อยอยากจะอยู่ที่นี้ สักเท่าไหร่เลยนะ"

"ฟ้ายังต้องปรับตัวอีกมากเลย ถึงได้อยากเป็นเพื่อนกับปาน ช่วยแนะนำฟ้าหน่อยนะ ปานทั้งอยู่ทั้งเรียนที่นี้ย่อมมีประสบการณ์มากกว่าฟ้าอยู่แล้ว"

"ได้สิ มีอะไรจะให้ปานช่วยก็บอกแล้วกัน"

"ขอบใจมากนะ"น้ำฟ้าเอื้อมมือไปจับกุมมือปาน

เมื่อรถตู้แล่นมาจอดตรงหน้าห้างสรรพสินค้ากลางใจเมือง ปานก็ทำหน้าที่เป็นไกด์นำน้ำฟ้าเข้าร้านนี้ออกร้านโน่น แต่น้ำฟ้ากลับซื้อสิ่งของที่จำเป็นเท่านั้น ถึงแม้จะถือบัตรไม่จำกัดวงเงินก็ตาม ปานเห็นอย่างนั้นก็ทำได้เพียงกรอกตามองบนด้วยความอิจฉา

"ฟ้าจะไม่ซื้ออะไรเพิ่มแล้วจริง ๆ เหรอ"ปานมองถุงสกินแคร์ในมือน้ำฟ้าพร้อมกับถอนหายใจ

"ไม่แล้วจ้ะ เสื้อผ้าเดี๋ยวถ้าหนาวจริง ๆ ค่อยมาหาซื้อเอาใหม่"

"รู้อะไรไหม ปานอยากจะสลับตัวกับฟ้าจริง ๆ จะช้อปกระจายเลย"

"ปานอยากจะได้อะไรเหรอ เลือกได้เลยนะ เดี๋ยวฟ้าจ่ายให้"

"ราคาแพงก็ได้ใช่ไหม"ปรางยืนคิดสิ่งที่อยากจะได้

"ได้สิ"

สิ้นเสียงใสปานก็เดินตรงดิ่งไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง พร้อมกับเลือกดูเสื้อกับกางเกงคอลเลคชั่นที่เพิ่งออกมาใหม่อย่างไม่ลังเล เมื่อพนักงานห่อใส่ถุงและคิดเงินออกเป็นจำนวนหลายหมื่นบาท น้ำฟ้ากลับไม่ลังเลที่จะรูดบัตรจ่ายเงินเลย เธอถือว่าเป็นการซื้อใจคน

"ขอบใจฟ้ามากนะ ปานดีใจที่สุดเลยที่มีเพื่อนดี ๆ แบบนี้"ปานยิ้มหน้าบานสวมกอดน้ำฟ้าเอาไว้แน่น

"ไม่เป็นไร ปานชอบฟ้าก็ดีใจแล้วล่ะ"

"มีอะไรให้ช่วย มีอะไรจะปรึกษาคุยกับปานได้ทุกเรื่องเลยนะ ปานยินดีรับฟัง"เอ่ยพลางมองเสื้อผ้าราคาแพงในมือไม่ยอมละสายตา

"โอเค ก่อนจะกลับฟ้าว่าเราไปหาซื้อขนมฝากคุณแม่สักหน่อยดีกว่า"น้ำฟ้าสอดส่องมองหาร้านขนม

ภายในห้องนั่งเล่นมยุรากับเดวิดกำลังนั่งดื่มชากับคุกกี้เจ้าดังที่น้ำฟ้าซื้อมาฝากจากห้างโดยที่เธอก็นั่งดื่มขนาบอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน ส่วนปานก็คอยนั่งรินชาให้เจ้านายอย่างเอาอกเอาใจ

"สวัสดีค่ะ ทุกคน"แอนนี่เอ่ยทักทายเมื่อกลับมาถึงบ้าน

"อ้าว ลูกทำไมวันนี้กลับแต่หัววันเลย"มยุรารีบวางแก้วชาในมือลง

"เหนื่อยค่ะ อยากจะพักสักหน่อย ปวดหลังไปหมดเลย"

"ดื่มชา สักถ้วยไหมลูก จะได้สดชื่น"เดวิดเอ่ยขึ้น

"ไม่ดีกว่าค่ะ ว่าแต่ขอยืมตัวฟ้าสักแป๊บได้ไหมคะ ปานด้วย"แอนนี่มองน้ำฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ได้สิจ๊ะ ไปสิลูก"มยุราเอ่ยตอบกลับ

"ค่ะ"น้ำฟ้ารีบเดินตามหลังแอนนี่กับปานขึ้นไปบนห้อง

น้ำฟ้าเดินไปหยุดอยู่กลางห้องนอนแอนนี่ด้วยความงงงวย จนแอนนี่หันมาทางเธอพร้อมกับหยิบชุดเดรสยาวแหวกข้างสายเดี่ยวสีดำตรงบริเวณใต้ราวหน้าอกเป็นตาข่ายบาง ๆ เพิ่มความเซ็กซี่ออกมาจากถุงผ้าทาบทับบนตัวเธอ

"คุณแอนจะทำอะไรคะ"เสียงใสเอ่ยถามขึ้น

"นั้นสิ คุณแอนจะทำอะไรคะ"ปานขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ไปเปลี่ยนในห้องน้ำออกมาให้แอนดูหน่อยได้ไหม เดี๋ยวจะบอก"แอนนี่ยิ้มมุมปาก

"ก็ได้ค่ะ"น้ำฟ้าหยิบชุดหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่าง่าย

น้ำฟ้าเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความไม่มั่นใจสักเท่าไหร่ เธอยอมรับว่าชุดที่กำลังสวมใส่สวยทันสมัยมากแต่เธอไม่ชิน ผ้าตาข่ายใต้เนินอกขับส่งชวนให้เธอน่าค้นหามากขึ้น

"ว้าว! แอนคิดไม่ผิดเลยที่เลือกฟ้าเป็นหุ่นของชุดนี้ มันมีทั้งความเรียบร้อยและเซ็กซี่ซ่อนอยู่ในชุด ยิ่งผิวขาว ๆ ของฟ้ามันยิ่งส่งให้ชุดเด่นสง่าขึ้น แต่แอนคิดว่าจะต้องปรับให้มันกระชับขึ้นหรือไม่ก็เติมอะไรสักหน่อย ปานล่ะว่าไง สวยเหมาะกับฟ้าเขาไหม"แอนนี่ทำท่าครุ่นคิดขอความเห็น

"ค่ะ สวยดี"ปานพยายามข่มอารมณ์ความรู้สึกไม่ชอบใจเอาไว้ข้างในให้ลึกที่สุด เธออยู่ที่นี้ตั้งหลายปีแต่กลับไม่ได้รับความสำคัญ เหมือนน้ำฟ้าที่เพิ่งมาเพียงแค่ข้ามคืนเลย

"เห็นไหม ว่าฟ้าเหมาะจะเป็นไม่แขวนของชุดนี้"

"หมายความว่ายังไงคะ"น้ำฟ้าหมุนตัวมองตามแอนนี่ที่เดินหมุนรอบตัวเธอไม่หยุด

"เดือนหน้าแอนจะจัดงานแฟชั่นโชว์ชุดคอลเลคชั่นใหม่ของแบรนด์แอนจ้ะ ฟ้าไปเดินแบบชุดนี้ให้แอนหน่อยนะ"

"จะดีเหรอคะ ฟ้าไม่เคยเดินแบบเลยสักครั้ง งานคุณแอนจะเสียเปล่า ๆ ค่ะ ให้มืออาชีพเขาทำเถอะนะคะ"

"ใครบอกจะให้ฟ้าแค่เดินแบบอย่างเดียวล่ะ แอนจะให้ฟ้าถ่ายแบบลงในหนังสือแบบเสื้อผ้าของร้านด้วยเลย โอเคไหม"

"คุณแอน ฟ้าทำไม่ได้หรอกค่ะ อย่าเสียเวลากับฟ้าเลยนะคะ ให้ปานทำก็ได้"

"ไม่ได้จ้ะ ฟ้าจะไม่เหนื่อยเปล่าแน่นอน แอนจะให้ค่าตอบแทนด้วย ตกลงนะ"แอนนี่จ้องหน้าน้ำฟ้าด้วยความคาดหวัง

"ฟ้าไม่ได้ต้องการเงินเลย ฟ้าแค่เดินแบบไม่เป็น"

"แอนจะส่งคนมาสอนให้ที่บ้านตกลงไหม"

"ตกลงค่ะ"น้ำฟ้ายอมจำนนต่อคำรบเร้าของแอนนี่จนได้

ปานยืนมองน้ำฟ้าด้วยความไม่พอใจที่เธอถูกให้ความสำคัญจนออกหน้าออกตา มือบางกำเข้าหากันแน่น