บทที่ 7

เช้าวันใหม่ภายในห้องรับประทานอาหารทุกคนนั่งร่วมโต๊ะอยู่กันพร้อมหน้า เว้นแต่เอริคที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงบ้านอีกหลัง เพราะเขาเพิ่งจะกลับมาเมื่อตอนเช้านี้เอง ส่วนปราณีกับปานคอยอำนวยความสะดวกเหมือนเช่นเคย

"คุณแม่คะ"น้ำฟ้าตัดสินใจเอ่ยเรียกมยุรา

"ว่าไงลูก"มยุราตอบกลับทันควัน

"คือฟ้าคิดว่าจะเรียนภาษาด้วยตัวเองทางออนไลน์ค่ะ ฟ้าคิดว่าหนึ่งเดือนก็น่าจะเริ่มทำงานได้แล้ว"น้ำฟ้าตัดสินใจเอ่ยในสิ่งที่ไม่สบายใจขึ้นเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

"ทำไมลูก เมื่อคืนพี่เขาสอนเป็นยังไงบ้าง"

"ฟ้าเกรงใจไม่อยากจะรบกวนเวลาส่วนตัวของพี่เขาค่ะ อีกอย่างฟ้าคิดว่าเรียนรู้ด้วยตัวเองน่าจะคล่องกว่าค่ะ"น้ำฟ้าพยายามหาเหตุผลเพื่อจะอยู่ให้ห่างจากเอริคมากที่สุด

"แม่รู้จ้ะ ว่าหนูเก่งพวกศัพท์การแพทย์แม่ไม่ห่วงอยู่แล้ว ส่วนภาษาในการสื่ิอสารในชีวิตประจำหนูก็ใช้ได้ดี แต่สำหรับในโรงพยาบาลแม่ว่ายังไม่ดีพอนะ เดี๋ยวจะมีปัญหาในการทำงานร่วมกับคนอื่น"มยุราเอ่ยเสียยืดยาว

"คุณแม่คิดว่าฟ้าควรทำยังไงดีคะ"น้ำฟ้าเอ่ยออกไปเพื่อขอความเห็นไปตามมารยาท

"ให้พี่เขาสอนนั่นแหละดีแล้วลูก"มยุราส่งยิ้มให้น้ำฟ้า

"ค่ะ"น้ำฟ้าจำใจรับคำด้วยความไม่สบายใจ

"พี่เอริคเขาเก่ง ฟ้าอย่ากังวลอะไรเลยนะ อยากรู้อะไรก็ถามพี่เขาเลย ไม่ต้องเกรงใจหรอก"แอนนี่เอ่ยเสริมขึ้นอีกคนเพื่อคลายความกังวลให้อีกฝ่าย

"ค่ะ"น้ำฟ้ายิ้มรับ

ช่วงสายของวันครูสอนเดินแบบถูกส่งมาที่บ้านตามเวลานัดหมาย น้ำฟ้าถูกจับให้ยืนบนส้นสูงเธอค่อย ๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังเงอะงะตามประสาคนไม่เคยสวมใส่มาก่อน ปานยืนมองอยู่ห่าง ๆ แอบขำขันอยู่ในใจอย่างดูถูกดูแคลนคนเบื้องหน้า

น้ำฟ้าปล่อยมือจากครูสาวค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นแต่ด้วยความไม่เคยชินทำให้เธอโอนเอนจะล้มลงแต่ก่อนที่ตัวเธอจะถึงพื้นกลับมีมือปริศนามาประคองคว้าตัวเธอเอาไว้เสียก่อน สร้างความอิจฉาตาร้อนให้กับปานเป็นอย่างมาก

"ระวังหน่อยสิ"เสียงทุ้มอันคุ้นหูเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณค่ะ"น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติของเอริค

"คืนนี้เจอกันที่ห้องนะ"เอริคเอ่ยกระซิบทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป

คราแรกเขาแค่เดินผ่านมาเพื่อรับมื้อเช้าแต่อดที่หยุดมองหญิงสาวไม่ได้ จึงเข้าช่วยไว้ได้ทัน วันนี้เป็นวันหยุดของเขาจึงถือโอกาสพักผ่อนอยู่บ้านริมฝีปากหยักยิ้มมุมปากเมื่อได้เชยชมใบหน้าสวยหวานแต่เช้า น้ำฟ้ายืนนิ่งมองตามหลังเอริคไปจนพ้นสุดสายตาด้วยความหวั่นใจ

"ฟ้าเธอไม่เป็นไรใช่ไหม"ปานเดินเข้าไถ่ถามน้ำฟ้า

"เราไม่เป็นไร"น้ำฟ้าเอ่ยตอบเพียงสั้น ๆ แล้วหันไปฝึกหัดเดินต่อ

ส่วนปานรีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องรับประทานอาหารทันที เพื่อช่วยปราณีเตรียมอาหารดูแลความสะดวกให้เอริคอย่างเอาใจ

"มาแล้วค่ะ"ปานยกเสิร์ฟแซนวิชและกาแฟลงตรงหน้าเอริค

"ขอบใจ"เอริคเอ่ยโดยไม่มองหน้าคนตรงหน้า

"จะรับอะไรเพิ่ม ก็บอกปานได้เลยนะคะ"เสียงแหลมเอ่ยอย่างเอาใจเจ้านายหนุ่ม

"จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ"เอริคเอ่ยตัดบททันที

"ค่ะ"ปานเดินออกไปด้วยความจำใจ

ปานเดินหน้างอเข้าไปข้างในครัวด้วยความหงุดหงิด ปราณีเห็นอย่างนั้นก็ไม่ค่อยจะชอบใจนัก เพราะนับวันปานยิ่งจะทำตัวตีเสมอเจ้านายขึ้นทุกวันโดยเฉพาะกับแอนนี่และน้ำฟ้า

"แกเป็นอะไร"ปราณีเอ่ยถามขึ้น

"หงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ"

"ทำไม ใครทำอะไรแก"

"เปล่า แค่ไม่ชอบอะไรนิดหน่อย"

"อิจฉาคุณน้ำฟ้าเขาล่ะสิแก เจียมตัวหน่อยเถอะแกนังปาน เจ้านายเขารักเหมือนลูกในไส้แกอย่าเอาตัวเองไปเทียบเลย ทำตัวเราให้ดีที่สุดก็พอ งานการไม่รู้จักทำแทนที่จะออกไปกับคุณแอนนี่ตั้งแต่เช้า ฉันล่ะขี้เกียจจะบ่นแกแล้ว"ปราณีส่ายหน้าให้หลานสาวที่ดื้อรั้น

"พรุ่งนี้ค่อยไปวันนี้ขี้เกียจ"ปานเอ่ยแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย

"ให้มันได้อย่างนี้สิ"ปราณีมองตามหลังปานพร้อมกับถอนหายใจ

ทางด้านแอนนี่เธอพาพนักงานในร้านออกมาทานมื้อเที่ยงในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ระหว่างที่ทานกันไปเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสูงวัยคนหนึ่งมีท่าทีที่ไม่ค่อยจะดีนัก เหมือนโอนเอนกำลังจะล้มลงกับพื้น เธอจึงรีบเข้าไปประคองพร้อมกับถามอาการ

"คุณป้าเป็นอะไรคะ ไหวไหม"

"ไหว ไหวอยู่ลูก ขอบใจมากนะ"หญิงสูงวัยยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"แต่คุณป้าหน้าซีดมากเลยนะคะ ให้หนูพาไปโรงพยาบาลจะดีกว่าไหมคะ"

"สงสัยจะความดันขึ้นอีกตามเคยแหละ ถ้าไม่เป็นการรบกวนหนูช่วยพาป้าไปหาลูกชายที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมลูก พอดีเขาเป็นหมออยู่ที่นั้น"

"โรงพยาบาลไหนเหรอคะ"

"โรงพยาบาลตระกูลกิบสันน่ะลูก ลูกชายป้าชื่อหมอมาร์ติน"

"พี่มาร์ตินเหรอคะ"แอนนี่แอบตกใจไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้

"หนูรู้จักพี่เขาเหรอลูก"

"ค่ะ เขาเป็นเพื่อนพี่ชายหนูเองค่ะ"

"โอ้ เอริคสินะ ไม่น่าเชื่อจะได้เจอลูกสาวตระกูลเก่าแก่อยู่ตรงหน้าขนาดนี้ ป้าชื่อเจนจ้ะ"

"หนูแอนนี่ค่ะ ไปค่ะ หนูไปส่งเอง"แอนนี่เดินประคองเจนไปยังรถของตนเอง ส่วนพนักงานให้ขึ้นแท็กซี่กลับกันเอง

แอนนี่พาหญิงสูงวัยตรงไปยังโรงพยาบาลของครอบครัวนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจของหมอมาร์ติน ไม่กี่นาทีต่อมาหมอหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหามารดาด้วยความห่วงใย

"คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ ให้ผมตรวจสักหน่อยนะ"มาร์ตินเอ่ยพลางเหลือบมองแอนนี่ด้วยความแปลกใจ

"แม่แค่เหนื่อยนิดหน่อยลูก โชคดีที่ได้หนูแอนนี่คอยช่วยเอาไว้ แถมยังพามาหาลูกถึงที่นี้อีก น่ารักจริง ๆ เลย"เจนยิ้มแก้มปริ

"คุณป้าถึงมือหมอแล้ว แอนขอตัวก่อนนะคะ ไปก่อนนะคะพี่"เอ่ยจบแอนนี่ก็เดินออกไปทันทีไม่รอให้มาร์ตินได้เอ่ยประโยคใด ๆ เพราะเธอไม่ได้อยู่ในสายตาของชายหนุ่มอยู่แล้ว

"สงสัยจะมีธุระด่วน น่ารักไหมลูก"เจนเอ่ยกับลูกชายคนเดียว

"ครับ"มาร์ตินรับคำเพียงสั้น ๆ

ตกดึกน้ำฟ้านอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงภายในห้องนอนกว้างโดยมีแสงไฟสลัวจากหัวเตียง คืนนี้เธอตัดสินใจไม่ไปตามเวลานัดหมายการติวโดยไม่ได้บอกกล่าวใครในบ้านเลยสักคน เพราะเธอกลัวว่าถ้าหากไปตามนัดเธอจะถูกเอริคล่อลวงให้ทำอะไรอีกเป็นแน่ เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงน้ำฟ้าก็เผลอหลับท่ามกลางแสงไฟสลัวส่องดวงหน้าสวยอยู่ในความมืด

แกรก! ประตูห้องนอนถูกมือหนาเปิดไขออกและปิดลงอย่างเบามือ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินไปหยุดนิ่งปลายเตียงปากหยักหนายกยิ้มมองใบหน้าสวยหวานของน้ำฟ้าด้วยความหลงใหล เขาไม่เคยบุกเข้าห้องใครเลยตั้งแต่เกิดมาเธอเป็นคนแรกที่เขาลงทุนทำอะไรแบบนี้โดยไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น เอริคมองกุญแจสำรองที่อยู่ในมือด้วยความขบขัน ในเมื่อลงทุนทำถึงขนาดนี้แล้วเขาจะไม่มีทางปล่อยเหยื่ออันโอชะไปแน่

"น้ำฟ้า น้ำฟ้า"เอริคโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูบาง

"อือ...."ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้เอริคทั้งที่ยังหลับตา

"หึ"เอริคฉีกยิ้มให้กับท่าทางของหญิงสาว พลางนั่งลงบนเตียงข้าง ๆเธอ

"น้ำฟ้า ตื่นได้แล้ว"เสียงทุ้มเอ่ยกรอกหูบางเสียงดังขึ้นอีกครั้งเพื่อปลุกคนที่กำลังหลับใหล

"ใครคะ คุนเอริค!"น้ำฟ้าผุดลุกขึ้นนั่งถอยร่นติดหัวเตียงด้วยความตื่นตระหนกตกใจเมื่อมองเห็นผู้บุกรุกชัดเจน

"ไม่ต้องกลัวฉันหรอก สาวน้อย"มือหนาเอื้อมไปจับข้อเท้าเล็ก

"ทำ....ทำไม คุณถึงเข้ามาในห้องได้คะ แล้วมาทำไม"น้ำฟ้าเอ่ยเสียงติดขัด

"ก็เธอเบี้ยวนัดฉันไง ฉันถึงต้องมาหาเธอเอง"เอ่ยพลางเข้าประชิดร่างสาวรวบกระชากเข้ามากอด

"จะทำอะไรคะ"น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อคมของเอริคอย่างหวาดระแวง

"เธอจะชดเชยเวลาที่ฉันเสียไปในการรอเธอ ยังไงดี หื้ม"ใบหน้าคมโน้มเข้าหาใบหน้าหวานใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจ

"ฟ้าไม่อยากจะรบกวนเวลาของคุณแล้วค่ะ ฟ้าจะเรียนด้วยตัวเอง"เอ่ยพลางหลบสายตาแพรวพราวนั้น

"ไม่ได้ ยังไงฉันก็จะติวให้เธอ ในทุกบททุกขั้นตอน"

จ๊วบ! จ๊วบ! ริมฝีปากหนาประกบจูบดูดริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มช่ำชองจนเกิดเสียง ลิ้นพยายามซอกซอนเข้าไปในอุ้งปากหวานจนสำเร็จ ลิ้นบางถูกลิ้นหนาคว้านกวาดตวัดเกี่ยวพันกันด้วยความเคลิบเคลิ้มแทบจะหายใจไม่ออก เสมือนโดนสูบวิญญาณออกจากร่างก็ไม่ปาน

"ฉันต้องการเธอน้ำฟ้า เธอก็ต้องการฉันเหมือนกัน ฉันรู้"ดวงตาคมกริบจ้องเข้าไปในดวงตากลมใสอย่างสื่อความหมาย

"คุณเอริค แต่เราเป็นพี่น้องกันนะคะ ฟ้าไม่อยากทำให้คุณแม่ผิดหวัง"

"เธอก็รู้ว่าเราไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ฉันสัญญาหลังจากคืนนี้ไปฉันจะรับผิดชอบเธอทุกอย่าง ไม่ต้องกังวลนะ"นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยแก้มเนียนไปมา

สิ้นเสียงทุ้มริมฝีปากหนาก็จรดลงบนต้นคอระหงลากไล้ลงไปยังหน้าอกอวบสองเต้าใช้มือหนาบีบเคล้นคลึงอย่างเมามัน แต่ร่างบางสนองตอบกลับด้วยอาการแข็งเกร็งไม่เป็นธรรมชาติ

"ทำตัวตามสบาย อย่าเกร็งสิ ไว้ใจฉัน ฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด"เอ่ยพลางมือหนาถลกชุดนอนบนเรือนร่างบางออกจนพ้นตัว ตามติดด้วยเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่บนกายแกร่ง

เอริคค่อย ๆ ปลุกเร้าสร้างอารมณ์พิศวาสในกายสาวขึ้นด้วยการจูบไล้สลับเรียวขายาวสวยทั้งสองข้างขึ้นไป หยุดตรงช่องทางรักชายหนุ่มไม่รีรอใช้นิ้วแหวกชั้นในตัวจิ๋วออกเผยให้เห็นร่องรักกลีบแคมอมชมพูดุจดอกบัวเริ่มแย้ม

เรียวนิ้วแกร่งสัมผัสลูบไล้สะกิดปุ่มกระสันเสียวหมุนวนเป็นวงกลมด้วยจังหวะถี่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างบางเริ่มบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน สองนิ้วถูกสอดยัดใส่ร่องรักรัวขยับเข้าออกจับภาพแทบไม่ทันส่งเธอถึงฝั่งฝันล่องลอยอยู่ในอากาศดั่งหมาย

เอริคฉีกยิ้มร้ายก้มหน้าลงนาบลิ้นสากปาดเลียเม็ดปุ่มเสียวลากไล้ขึ้นลงผ่านทางช่องรักอันเอ่อนองไปด้วยน้ำหวานใส ดวงตาคมหลับลงด้วยความเคลิบเคลิ้มเมื่อได้ชิมลิ้มรสน้ำสีใสอันหอมหวานนั้น

จ๊วบ! จ๊วบ! ริมฝีปากหนานาบลงปาดเลียดูดขยี้เม็ดเสียวหนัก ๆ จนเกิดเสียง ร่างบางสั่นระริกเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์พร้อมกับเปล่งเสียงครางออกมาเบา ๆ

ท่อนเอ็นร้อนแข็งขึงดั่งเหล็กร้อนอันรอเวลาหลอมละลายถูกวางถูไถผ่านเม็ดสีชมพูขึ้นลง ระหว่างนั้นลิ้นหนาก็ทำหน้าปาดเลียดูดดึงเม็ดบัวสองเต้าอวบสลับกันไปมา จนร่างสาวอ่อนระทวยไปกับสัมผัสจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ฉันจะเข้าไปข้างในตัวเธอแล้วนะ น้ำฟ้า"เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูบางแล้วใช้ลิ้นปาดเลียติ่งใบหูจนชุ่มแฉะไปด้วยน้ำลาย

"มัน...มันใหญ่เกินไป ฟ้า...ฟ้าคงจะรับไม่ไหวหรอก"ร่างบางที่กำลังมึนเมาไปกับสัมผัสวาบวิบเอ่ยเสียงกระเส่าแผ่วเบา

"ไหวสิ เธอรับไหวอยู่แล้วน้ำฟ้า"

กึก! แก่นกายถูกสอดเสียบเข้าไปภายในร่องรักอันชุ่มแฉะเพียงครึ่งลำ สร้างความเสียวกระสันให้เอริคไม่น้อยเลย

"เจ็บ...เจ็บ...ฟ้าเจ็บ"ร่างบางเอ่ยประท้วงเมื่อเอ็นเนื้อร้อนเสียบแทงเข้ามาภายในกาย ที่ไม่เคยมีใครได้รุกล้ำมาก่อน

"ใจเย็น ๆ สาวน้อย เดี๋ยวมันก็หาย"เสียงทุ้มเอ่ยปลอบด้วยความอ่อนโยน