บทที่ 8

"ใจเย็น ๆ สาวน้อย เดี๋ยวมันก็หาย"เสียงทุ้มเอ่ยปลอบด้วยความอ่อนโยน

สวบ! ท่อนเอ็นถูกขยับอัดเข้าหาช่องรักจนสุดมิดลำค้างแช่ไว้อย่างนั้นเพื่อให้หญิงสาวปรับตัว

"ซี๊ด....โคตรแน่นเลย"เอริคซูดปากด้วยความเสียวกระสัน

"ฟ้า...เจ็บ พอก่อนได้ไหมคะ"น้ำฟ้ายันตัวลุกขึ้นนั่งมองเอ็นที่เสียบคาภายในกายเธอด้วยความตื่นเต้น

"ถ้าเสียวก็ร้องครางมันออกมาเลย คนสวย"เอริคไม่สนคำขอของน้ำฟ้าเขาสนเพียงความสนุกของตัวเองเท่านั้น

เอวสอบค่อย ๆ ขยับแก่นกายใหญ่เข้าออกร่องสวาทช้า ๆ สร้างความแสบขัดให้กับคนใต้ร่างไม่น้อยแต่เธอทำได้เพียงเม้มริมฝีปากกลัวเสียงตนจะเล็ดรอดออกไป

เสียงกระแทกกระทั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อจังหวะขยับเสียบแทงร่องรักถี่แรงขึ้น จนคนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอนไปตามจังหวะกระแทกขยับเอ็นร้อนใหญ่ เธอพยายามอดกลั้นอดทนความแสบขับคับแน่นที่ฝั่งเข้าหาตัวเธอไม่หยุด เพียงเพราะนึกถึงคำหวานหูของชายหนุ่มเหนือร่าง

"ซี๊ด....ซี๊ด...แตกแล้ว"แก่นกายกระแทกหนัก ๆ เข้าออกช่องรักสามสี่ครั้งติดพร้อมกับปลดปล่อยน้ำเชื้อเมล็ดพันธุ์พุ่งแตกกระจายภายในร่องรักทุกหยาดหยด ร่างสาวสั่นสะท้านเมื่อถูกส่งถึงจุดสุดยอดพร้อมเพรียงกัน

"เธอรู้ไหม เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันเสร็จไวกว่าทุกครั้ง"

น้ำฟ้ามองใบหน้าหล่อเหลาบนร่างด้วยความใสชื่อคาดเดาอะไรไม่ถูก ท่าทางไม่ประสาของเธอมันทำให้เอริคหมั่นเขี้ยวก้มลงงับหยอกเย้าริมฝีปากบางทีหนึ่ง จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างซ้อนแผ่นหลังของหญิงสาวพร้อมกับยกแหกขาเรียวขาวเนียนขึ้นข้างหนึ่ง

ท่อนเอ็นร้อนแข็งแทงเสียบร่องรักสวนน้ำรักสีขาวขุ่นจนล้นเอ่อออกมาด้านนอก จังหวะการกระทุ้งขยับเข้าออกหนักแน่นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบก้องไปทั่วห้อง ร่างบางก็ไม่ต่างกันแรงกระแทกกระทั้นส่งผลให้หน้าอกเปลือยกระเด้งกระดอนไร้ทิศทาง

เอวสอบหมุนควงเป็นวงกลมเน้นย้ำจังหวะเน้น ๆ ตอกอัดช่องกลีบบัวไม่ยั้งจนร่างบางบิดเกร็งกระตุกตัวสั่นสะท้านเสร็จคาท่อนเอ็นใหญ่แรงกระตุกตอดรัดภายในส่งผลให้ร่างหนาเสร็จสมปลดปล่อยน้ำเชื้อออกมาตามเธอไปติด ๆ

"เป็นไง มีความสุขใช่ไหม"ร่างหนาเอ่ยทั้งที่ฝั่งแก่นกายคาเอาไว้ในหลืบลึกไม่ยอมถอดถอนออก แต่กลับจูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนพร้อมกับใช้มือหนาลูบบีบสะโพกกลมอวบไปมา

"อย่าทิ้งฟ้านะคะ"น้ำฟ้าพลิกตัวสวมกอดเอริคน้ำตาคลอเบ้าเสียงสั่นเครือ

"เธอเป็นของฉันแล้ว ฉันไม่ทิ้งเธอหรอก"มือหนาเชยคางมนขึ้นสบสายตา

จ๊วบ! ริมฝีปากหนาจรดจูบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงส่งท้ายก่อนที่จะผละออกจากเธออย่างอ้อยอิ่ง

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวเธอจะระบมหมดเสียก่อน"เอริคเอ่ยพลางสวมใส่เสื้อผ้า

"คุณเป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า คุณจะรักษาคำพูดใช่ไหมคะ"น้ำฟ้ากระชับผ้าห่มตรงหน้าอกมองแผ่นหลังกว้างด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยมหัวใจ

"หึ เรื่องของเราสองคนมันจะเป็นความลับ จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้"เอริคหันกลับมาจ้องใบหน้าหวานสวยจริงจัง

"ไหนคุณบอกว่า..."น้ำฟ้าเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองโดนผู้ชายเบื้องหน้าล่อลวงเอาความบริสุทธิ์ไป

"ลืมคำพูดก่อนหน้านี้ไปให้หมด เราสองคนจะเป็นเพียงคู่นอนคู่ขากันเท่านั้น"

"ฟ้าไม่น่าเชื่อคำพูดของคุณเลย"น้ำฟ้าเจ็บใจตนเองที่หลงเชื่อคำหวานคำลวงจากคนเบื้องหน้า

"มันสายไปแล้ว สาวน้อยเธอเป็นของฉันแล้ว ต่อไปนี้ถ้าฉันเรียกก็ไปหาที่บ้านด้วย ถ้าไม่ทำตามที่ฉันต้องการ คงจะรู้นะว่าฉันทำอะไรได้บ้าง"เอริคคว้ามือถือของเธอขึ้นกดเบอร์ตัวเองเมมไว้ให้

"ไม่ต้องห่วงนะ เธอจะได้ทั้งเงินทั้งของขวัญจากฉัน เป็นการตอบแทนจากฉัน ทำตัวให้น่ารักก็พอ เอานี่ยาคุมอย่าลืมกินทุกวันล่ะ ฟูด!"เอริควางขวดสีชาขนาดเล็กซึ่งมีฉลากเขียนไว้อย่างชัดเจนว่ามันคือยาคุมกำเนิดลงบนเตียงแล้วก้มหน้าลงหอมสูดแก้มนวลหนัก ๆ ฟอดหนึ่งแล้วเดินออกไปอย่างเสมือนไม่เคยเข้ามาย่ำกายภายในห้องมาก่อน ทิ้งให้น้ำฟ้าอยู่ในความรู้สึกสับสนโทษตนเองที่พลาดพลั้งให้กับลูกชายเจ้าของบ้านอย่างไม่น่าให้อภัย

น้ำฟ้ารีบกลืนยาลงคอตามด้วยน้ำทันควันเมื่อคล้อยหลังชายหนุ่มออกไป ร่างบางลุกลงจากเตียงด้วยแข้งขาสั่นเทาปวดแสบร่องสวาทไม่น้อยรีบหยิบยาขึ้นมาทานทันที เธอค่อยๆ ชำระล้างคราบคาวปนเลือดที่คลั่งค้างภายในออกมาจนหมด จากนั้นก็ออกไปจัดการกับผ้าปูที่นอนอันเลอะเทอะคราบน้ำเชื้อสีขาวขุ่นออกปูแทนด้วยผ้าผืนใหม่ทันที

น้ำฟ้าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเคร่งเครียดกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเอริคลูกชายคนโตของเจ้าของบ้าน เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มมีคนที่กำลังคบหาหรือคนรักไหม เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายหนุ่มเลยแต่กลับถลำตัวพลาดท่ามีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มเสียได้ ถ้ามีคนในบ้านรู้เธอจะสู้หน้าใครได้

ด้านเอริคเขากำลังนอนยิ้มมีความสุขอยู่บนเตียงนึกถึงสัมผัสและความรู้สึกที่เขาเพิ่งจะได้ลิ้มลองจากน้ำฟ้า มันเป็นความวิเศษที่หาได้ยากจริง ๆ ในสมัยนี้ คราบเลือดปนน้ำรักของเขาที่คลั่งค้างอยู่ภายในตัวเธอมันยืนยันว่าเธอเป็นคนแรกของเขา ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเธอเป็นของเขา เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปให้ใครทั้งนั้นอย่างน้อย ๆ เธอต้องมีมีประโยชน์ต่อเขาแน่ ๆ

ช่วงสายของวันน้ำฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัว เธอกะพริบดวงตากลมโตถี่เมื่อคืนมันคือความจริงไม่ใช่แค่ความฝันอันเลื่อนลอย ทุกสัมผัสยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ในตัวเธอ โชคดีที่วันนี้ไม่มีฝึกเดินแบบไม่อย่างนั้นเธอจะต้องทำไม่ได้แน่ ๆ เธอรีบลุกจากเตียงทั้งที่แข้งขาอ่อนแรงเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนต้วของตนเองจนเสร็จสรรพ

เมื่อน้ำฟ้าเดินผ่านห้องนั่งเล่นมยุราก็เอ่ยทักทายเธอด้วยความแปลกใจเล็กน้อยเพราะมันผิดวิสัยของเธอนิดหน่อย

"ทำไมวันนี้ตื่นสายล่ะลูก เหนื่อยหรือเปล่า"มยุราเอ่ยถามขึ้น

"ใช่ค่ะ ฟ้ารู้สึกเหนื่อย ๆ นิดหน่อย"น้ำฟ้าเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดในใจ

"คงเป็นเพราะใส่รองเท้าส้นสูงสินะ อดทนหน่อยนะลูก ช่วยแอนนี่เขาหน่อยดูท่าจะตั้งใจมากเลยงานนี้"

"ค่ะ"น้ำฟ้ารับคำสั้น ๆ

"รีบไปทานข้าวเถอะลูก หิวแล้วสิท่า อยากทานอะไรก็บอกปราณีเขาได้เลยนะลูก"มยุราเอ่ยทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป

น้ำฟ้านั่งทานข้าวต้มกุ้งฝีมือปราณีไปเงียบ ๆ เพียงลำพัง แต่ท่าทางอ่อนเพลียของเธอก็หนีไม่พ้นสายตาของหญิงสูงวัยไปได้เลย

"คุณฟ้า ไม่สบายหรือเปล่าคะ"ปราณีเอ่ยถามขึ้น

"เปล่าค่ะ ปานไปไหนคะไม่เห็นเลย"น้ำฟ้ารีบเปลี่ยนเรื่องคุย

"ออกไปทำงานกับคุณแอนนี่ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"

"ดีเลยค่ะ น่าสนุกดี ตอนเด็ก ๆ ฟ้าเคยฝันอยากจะมีร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่พอโตมากลับชอบเรียนพยาบาลซะงั้น อยากไปทำงานเร็ว ๆ จังค่ะ"น้ำฟ้าเอ่ยไปยิ้มไป

"ท่าทางคุณฟ้าจะชอบทำงานมากนะคะ ไม่เหมือนนังปานมัน รายนั้นขี้เกียจเมื่อไหร่จะมีเงินถุงเงินถังกับเขาสักที"

"ฟ้าไม่ได้เก่งไปกว่าใครหรอกค่ะ ในเมื่อมีโอกาสแล้วก็แค่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอ"

"ป้าไม่แปลกใจเลย ทำไมคุณนายถึงรักคุณฟ้าเหมือนลูก มีความคิดดีแบบนี้นี่เอง น่ารักถ่อมตัวไม่โอ้อวดใคร รู้ไหมคะนังปานเอาชุดที่คุณฟ้าซื้อให้มาอวดป้าใหญ่เลย คุณฟ้าไม่น่าซื้อให้มันเลยเสียคนเปล่า ๆ"

"มันเป็นน้ำใจจากฟ้าค่ะ ฟ้าไม่มีเพื่อนคนไทยเลย มีปานเป็นเพื่อนมันอุ่นใจดีค่ะ"น้ำฟ้าส่งยิ้มให้ปราณี

"ค่ะ มีอะไรให้ช่วยก็บอกป้ากับนังปานมันได้นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"น้ำฟ้ายิ้มรับ

ภายในห้องอาหารแอร์เย็นฉ่ำเอริคกำลังนั่งจิบกาแฟร้อน ๆ อย่างสบายอารมณ์ มาร์ตินที่นั่งมองสักพักเอ่ยทักขึ้น

"ฉันว่าวันนี้มึงดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ"

"ทำไม แค่กูนั่งจิบกาแฟ มึงดูออกขนาดนั้นเลย"เอริควางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทันที

"ไม่รู้สิ ท่าทางมึงเหมือนคนเพิ่งไปเอาผู้หญิงมาใหม่ ๆ มันเหมือนคนอารมณ์ค้างอยากจะเอาอีก"มาร์ตินยักคิ้วให้เอริคอย่างคนรู้ทัน

"มันเรื่องของกู"เอริคเอ่ยตัดรำคาญ

"โอเค มันเรื่องของมึง ว่าแต่เด็ดไหมวะ"มาร์ตินเอ่ยกระซิบถามเสียงเบา

"กูขี้เกียจคุยกับมึงแล้ว ขอตัว"เอริคลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหมายจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อนสิวะ เด็กขาประจำของมึงถามหามึงทุกวันเลยนะโว้ย มึงจะไม่ไปใช้บริการสักหน่อยเหรอ คืนนี้"

"ไม่"เอ่ยจบเอริคก็เดินจากไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้มาร์ตินนั่งเคว้งเพียงลำพังด้วยความงงงวย

"อะไรของมันวะ สงสัยคนนี้จะเอาจริง"ปกติเขาทั้งคู่มีอะไรจะบอกเล่าให้กันฟังทุกเรื่องแม้แต่เรื่องบนเตียงเป็นเรื่องขบขัน แต่ถ้าปิดปากเงียบแบบนี้ต้องเป็นคนพิเศษมากแน่ ๆ มาร์ตินนึกคิดอยู่ในใจ

ตกเย็นภายในห้องอาหารทุกคนในบ้านนั่งทานมื้อเย็นด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ซึ่งในระหว่างนั้นน้ำฟ้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองสบสายตากับเอริคเลย ทั้ง ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน น้ำฟ้าเลือกที่จะรีบทานและลุกออกไปเป็นคนแรก เธอจึงเดินเข้าไปหาปานในห้องครัว

"ปานวันนี้ทำงานเป็นยังไง"เสียงหวานเอ่ยขึ้น

"ก็สนุกดี ได้อยู่กับเสื้อผ้าสวย ๆ "เอ่ยพลางล้างจานไปด้วย

"ว่าแต่คุณให้แอนนี่ให้ปานทำตำแหน่งอะไรเหรอ"

"ให้เป็นพนักงานขายไปก่อนน่ะ"

"น่าสนุกดีนะ ฟ้าอยากไปทำงานเร็ว ๆ จัง อยู่แต่บ้านเริ่มจะเบื่อแล้ว"

"ไปเที่ยวเล่นที่ร้านคุณแอนนี่สักวันไหม"ปานเอ่ยชักชวน

"จะดีเหรอ รบกวนเวลาทำงานของคนอื่นเปล่า ๆ "

"ไปสิ แอนอนุญาต"แอนนี่เอ่ยขึ้นทางด้านหลังทั้งสองคน

"ขอบคุณนะคะ คุณแอน"น้ำฟ้ายิ้มรับ

โปรดติดตามตอนต่อไป....