ตอนที่12

ชายิกาก้มหน้ามองพื้นอย่างคิดไม่ตก เธอเป็นห่วงมาลินา หลังจากงานนี้พลาดอีตาเสี่ยนั่นต้องไปพังร้านชุดาไทยฟูดส์เสียราบคาบเป็นแน่

“มีปัญหาอะไรจ๊ะ หนูคุยกับมัมได้นะ คิดเสียว่าเป็นแม่ของหนูก็ได้ มัมยินดีช่วยทุกอย่างเลย” ซาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเชยคางมนขึ้นมาจ้องหน้า

ชายิกากัดปากเบาๆ ชั่วอึดใจถึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้มีพระคุณฟัง เพราะคิดว่ายังไงซะมันก็ไม่มีอะไรจะเสียหายไปมากกว่านี้แล้วนี่นะ

“ชายาเป็นห่วงเพื่อนน่ะค่ะ ไมลี่ย์คือลูกสาวน้าชุดา เป็นเพื่อนรักของชายาค่ะ เธอรักร้านอาหารนั่นมาก เพราะเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อของเธอทิ้งเอาไว้ให้ ไมลี่ย์น่าสงสารมากเลยนะคะ แต่เธอก็เข้มแข็งมากด้วย ไมลี่ย์พยายามรักษาร้านให้อยู่ได้มาโดยตลอด แต่แม่กับพี่ชายกลับไม่เคยสนใจไยดีเลยสักนิด และที่น้าชุดาต้องทำแบบนี้เพราะติดหนี้เสี่ยนั่นสิบล้าน เขาขู่ว่าถ้าอาทิตย์หน้าไม่มีเงินไปใช้หนี้ เขาจะพาลูกน้องมาพังร้าน รวมถึงน้าชุดาด้วยที่ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง”

“ถ้างั้น...มัมจะช่วยเพื่อนของหนูเอง”

คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซล้วงสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋าแล้วจัดการกรอกตัวเลข เซ็นกำกับ แล้วดึงมาใส่ให้ในมือเล็ก ทางด้านชายิกาถึงกับจ้องตัวเลขในเช็คตาโตอย่างตกใจ เงินสิบล้านให้กันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

“เอ่อ...แต่ว่า...”

“มัมไม่ได้ให้เฉยๆ หรอกนะจ๊ะ ถ้าเพื่อนของหนูมีเมื่อไรก็ค่อยเอามาใช้คืนมัมก็แล้วกัน ส่วนตัวหนูถ้ารู้สึกเกรงใจและอยากช่วยเพื่อน มาอยู่กับมัมไหม มัมจะหางานให้ทำ แล้วเงินเดือนที่ได้ก็หักจากเงินสิบล้านทุกเดือนดีไหมจ๊ะ” ซาร่าเมื่อเห็นท่าทางของสาวน้อยตรงหน้ากำลังจะปฏิเสธจึงรีบเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมัมซาร่ามากๆ เลยนะคะที่กรุณากับชายาถึงขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” ชายิกาคลี่ยิ้มดีใจ ยกมือไหว้พร้อมกล่าวขอบคุณอีกครั้งอย่างซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรจ้ะ เงินสิบล้านถ้ามันช่วยเหลือชีวิตใครได้มัมก็ยินดีจ้ะ รู้ไหมชายา มัมชอบหนูนะ รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น หนูทำให้มัมคิดถึงลูกสาวที่เมืองไทย มาเป็นลูกสาวของมัมไหมจ๊ะ” ซาร่าพูดพลางลูบแก้มนุ่มแผ่วเบาอย่างนึกเอ็นดู

น้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความอาทรมาด้วยเต็มเปี่ยมที่ได้ยินทำให้ชายิกาถึงกับน้ำตาปริ่มขอบตา และคิดถึงแม่ขึ้นมาจับใจ นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้ยินน้ำเสียงแบบนี้ ด้านคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซเมื่อเห็นสาวน้อยทำท่าเหมือนจะร้องไห้จึงดึงร่างบางเข้ามากอด ลูบศีรษะเล็กไปมาแผ่วเบาพร้อมเอ่ยกับคนในอ้อมแขนไปด้วย

“หนูไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น จะอยู่กับมัมนานแค่ไหนก็ได้ ที่บ้านก็มีมัมกับแด็ดปีเตอร์อยู่กันแค่สองคน อ้อ! มัมมีลูกชายฝาแฝดด้วยนะจ๊ะ แฝดน้องแต่งงานแล้ว ตอนนี้อยู่กับครอบครัวที่เมืองไทย ส่วนแฝดพี่ส่วนมากจะอยู่ที่คอนโดมากกว่า นานๆ ถึงจะกลับบ้านสักครั้งหนึ่งเพราะที่นั่นมันใกล้ที่ทำงานน่ะจ้ะ ส่วนลูกสาวหลังจากแต่งงานก็ไปอยู่กับครอบครัวที่เมืองไทยอีกเหมือนกัน เอาไว้มัมจะเล่าเรื่องราวชีวิตของพวกเขาให้ฟังนะจ๊ะ มีอะไรสนุกๆ เยอะแยะเลย มีหนูไปอยู่ที่บ้านเพิ่มอีกสักคน คงจะครึกครื้นน่าดูเลย แต่มัมมีข้อแม้นะจ๊ะ”

ได้ยินแบบนั้นชายิกาจึงเงยขึ้นมาจ้องหน้าคนพูดอย่างสงสัย ขณะที่คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซคลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“เอาไว้มัมจะบอกหนูทีหลัง ตอนนี้มัมว่าชายาควรโทรไปบอกเพื่อนของหนูก่อนจะดีกว่านะจ๊ะ มัมก็จะโทรไปหาลูกชายสักหน่อยเหมือนกัน เพิ่งกลับมาจากเมืองไทย แต่จนป่านนี้ยังไม่โผล่หัวกลับถึงบ้านเลย ไม่รู้ไปแวะลงรูไหน พรุ่งนี้ถ้ายังไม่เข้าบ้าน มัมจะไปจัดการถึงที่เลยคอยดู”

ถึงแม้ดวงตาสีฟ้าคู่สวยจะเปล่งประกายวาววับๆ ขณะที่กล่าวคาดโทษลูกชาย หากท่าทางกลับดูไม่ขึงขังเอาจริงสักเท่าไร ชายิกาเดาว่าเหตุการณ์แบบนี้คงเกิดขึ้นบ่อยๆ ล่ะมั้ง สาวน้อยคิดพลางคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนพาร่างระหงเดินไปยกหูโทรศัพท์ตรงมุมห้องโทรหาเพื่อนรัก ปล่อยให้คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซมองตามหลังไปยิ้มๆ พร้อมกับคิดครึ้มอยู่คนเดียว นางรู้สึกถูกชะตาและอยากได้มาเป็นลูกสาวอย่างที่บอกนั่นแหละ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะดูจากหน้าตาผิวพรรณคงเป็นลูกผู้ดีมีอันจะกินอยู่พอสมควร ถ้าจะมาเป็น ‘ลูกสะใภ้’ ละไม่แน่ ส่วนประวัติของสาวน้อยคนนี้มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซอยู่แล้ว

ทว่าถ้าจะพาเข้าบ้านด้วยสภาพแบบนี้ คิดว่าคงไม่รอดมือของพ่อลูกชายตัวดีเป็นแน่แท้ ก็ออกจะสะสวยสะดุดตา ผิวผ่องเป็นยองใยเสียขนาดนี้ มันล่อหูล่อตาเกินไป ฉะนั้นนางจำต้องมีแผน และที่บอกว่าลูกชายอยู่ที่คอนโด นานๆ ถึงจะกลับบ้านสักครั้งหนึ่งนั้น นางดันพูดกลับกันไปนิดหนึ่ง คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ด้านชายิกาโทรไปเล่าเรื่องราวให้เพื่อนรักฟัง แต่ไม่ได้บอกว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากชุดา ลาเวลล์ เพราะเธอไม่อยากให้เพื่อนรักคิดมากและเสียใจกับการกระทำของคนเป็นมารดา แค่ปัญหาภายในร้านอาหารอย่างเดียวมาลินาก็แทบรับไม่ไหวอยู่แล้ว