All Chapters of กรงเสน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

รีสอร์ตเทพวรกุลเป็นรีสอร์ตครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดเชียงใหม่ เจ้าของคือพ่อเลี้ยงเทวา เทพวรกุล ซึ่งเป็นพ่อหม้ายเนื้อหอม ถึงแม้อายุอานามจะย่างเข้าวัยหกสิบเข้าไปแล้ว ทว่าใบหน้ายังคงอ่อนวัยและร่างกายก็ยังบึกบึนที่บรรดาหนุ่มๆ บางคนยังต้องชิดซ้าย เนื่องจากดูแลตัวเองเป็นอย่างดีมาตั้งแต่สมัยยังหนุ่มๆในจังหวัดเชียงใหม่ไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าของที่ดินนับหลายพันไร่ รวมทั้งรีสอร์ตกับโรงแรมในจังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดใกล้เคียงอีกมากมายหลายแห่ง อย่างพ่อเลี้ยงเทวา แต่ชื่อเสียงและความร่ำรวยที่มีก็ดังกระฉ่อนพอๆ กับความเจ้าชู้กันเลยทีเดียวพ่อเลี้ยงเทวามีลูกสองคน คนหนึ่งเป็นหนุ่มมาดเข้มเกิดจากภรรยาคนแรกชื่อราช เทพวรกุล คนที่สองคือสาวน้อยแสนสวย ชายิกา เทพวรกุลซึ่งเกิดจากภรรยาคนต่อมาแต่ในวันนี้บ้านไม้สักกว้างขวางหรูหราทั้งหลังที่ตั้งอยู่ในอาณาบริเวณของรีสอร์ตแทบแตก เมื่อพ่อเลี้ยงเทวาพาแม่สาวงามนางหนึ่งเข้าบ้าน และแนะนำว่าจะให้มาเป็นภรรยาคนต่อไป“อะไรนะคะ! พ่อจะเอาแม่นี่มาเป็นแม่เลี้ยงของชายางั้นเหรอ”“นี่ชายาพูดจาให้มันดีๆ หน่อย คุณทิพย์เขากำลังจะมาเป็นแม่เลี้ยงของเรานะ”คุณหนูชายิกาเมื่อได้ยินประโย

สองชั่วโมงต่อมา ณ สนามบินสุวรรณภูมิ บนเครื่องบินแอร์บัสลำโตซึ่งอีกยี่สิบนาทีจะได้เวลาเหินฟ้ามุ่งสู่ประเทศอังกฤษ ภายในห้องผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสมีสาวน้อยหนีออกจากบ้านนั่งอยู่ชิดหน้าต่าง บนศีรษะสวมหมวกฮูดติดเสื้อคลุม พิงไหล่กับกระจก พลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างคนไม่รับรู้และสนใจอะไรทั้งสิ้นชายิกาจะบินไปอังกฤษ เพราะในกรุงเทพไม่มีเพื่อนของเธอเลยสักคน แล้วจะให้เธอไปพักกับใครได้ เนื่องจากทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทก็เรียนที่อังกฤษมาโดยตลอด แต่ถ้าบอกผู้เป็นพี่ชาย เขาคงไม่ยอมให้ไป และค้านหัวชนฝาเป็นแน่ พอมาถึงกรุงเทพชายิกาก็จัดการถอนเงินสดที่มีติดบัญชีอยู่แค่แสนกว่าบาทออกมาทั้งหมด จากนั้นจึงตรงดิ่งไปสนามบินและหาเที่ยวบินไปอังกฤษเที่ยวจะออกล่าสุดทันที แต่ที่นั่งมันดันเหลือแค่ชั้นเฟิร์สคลาส หากชายิกาก็ไม่สนใจ ขอแค่ให้ไปถึงอังกฤษเท่านั้นเป็นพอ ทว่าเฉพาะตั๋วเครื่องบินอย่างเดียว ก็ทำเอาเธอแทบจะหมดกระเป๋ากันเลยทีเดียวหากก่อนเครื่องจะขึ้นประมาณสิบนาทีก็มีร่างสูงใหญ่หุ่นราวกับนายแบบในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน สวมแจ็กเก็ตสีเทายี่ห้อหรูดูเท่สะดุดตาก้าวขึ้นมาบนเครื่อง ถึงแม้ดวงตาและใบหน้าจะถูกปกปิดไปด้ว

เควินใช้นิ้วชี้ดันขมับบางให้คนยังหลับใหลลงไปนอนเบาะข้างๆ และดูเหมือนท่าทางคุณเธอคงยังไม่อยากจะตื่น เพราะร่างเล็กพลิกไปนอนยังเบาะของตัวเองพลางหลับตาพริ้มอยู่เช่นเดิม เธอขดตัวเข้าหากันด้วยความหนาวจากแอร์บนเครื่อง เนื่องจากผ้าแพรที่สายการบินมีไว้ให้บริการมันร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้วตอนนี้บนเครื่องผู้โดยสารต่างทยอยลงไปเกือบหมดแล้ว เควินจึงลุกจากที่นั่ง บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบอยู่สองสามที ก่อนจะก้าวตรงไปยังประตูชั้นเฟิร์สคลาสเพื่อจะลงจากเครื่อง แต่ก้าวไปได้แค่สามก้าวก็ต้องชะงักขา อดหันกลับไปมองคนยังนอนหลับอุตุไม่ได้ ชั่วอึดใจถึงตัดสินใจเดินกลับมาอีกครั้ง ถอดแจ็กเก็ตสีเทาแสนแพงออกจากตัวมาคลุมให้ร่างแน่งน้อยเมื่อเทียบกับตัวเองเบาๆ“อากาศข้างนอกมันหนาว สงสารผิวสวยๆ หรอกนะแม่เปี๊ยก”เจ้าของเสื้อพึมพำบอกกับใบหูบางเสร็จ ก็ก้มลงจูบกลีบปากอิ่มสีหวานที่กำลังเผยอน้อยๆ ดูน่าจูบเสียหนักหน่วงหนึ่งที ก่อนจะถอยห่างออกมาแค่นิ้ว หากคนหลับก็ได้แต่ครางแผ่วๆ ในลำคอเท่านั้น คนขโมยจูบจึงคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วกระซิบบอกอีกครั้ง“จูบนี้แลกอาร์มานีตัวโปรดของผม ถึงมันจะไม่ค่อยคุ้มค่าสักเท่าไร แต่ผมก็เต็มใจแ

มาลินากับชายิกาถึงกับเบิกตาโต อ้าปากค้างกับภาพที่ได้เห็นไปตามๆ กัน ขณะนี้โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดไปเป็นแถบ และข้าวของที่เคยวางไว้บนเคาน์เตอร์ข้างผนังก็ร่วงลงมากองเกลื่อนอยู่เต็มพื้น มีชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวหกเจ็ดคนยืนจังก้ากระจัดกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผลงานที่เห็นเป็นฝีมือของใคร ส่วนนางชุดา ลาเวลล์ผู้เป็นมาดายืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าชายร่างท้วม ผิวขาวจัด และมีดวงตายิบหยี นางยกมือไหว้ปลกๆ พร้อมพร่ำวอนขอปากคอสั่นไปหมด“ท่านคะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ขอเวลาชุดาอีกสักอาทิตย์ ชุดาสัญญาว่าจะหาไปใช้คืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลยนะคะท่าน”“แม่! นี่มันเกิดอะไรขึ้น”มาลินาร้องถามเสียงดังอย่างตกใจ ถลาเข้าไปกอดร่างสั่นเทาของมารดาเอาไว้แน่น ด้านชายิกาก็วิ่งตามเพื่อนรักมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน“เธอจะมีปัญญาหาเงินที่ไหนมาใช้ฉัน เงินสิบล้านนะ ไม่ใช่สิบบาท ขายไอ้ร้านอาหารสับปะรังเคนี่ได้ถึงล้านหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”“จากที่ไหนก็ได้ แต่ตอนนี้ขอเวลาให้ชุดาอีกสักอาทิตย์เถอะนะ แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น นะคะท่านอรรณพ ชุดาขอร้องล่ะ นะคะๆ”“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่ห

“ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง เธอไม่ต้องมาสอนฉันหรอก”“แล้วเรื่องเงินสิบล้านหนี้ของชุดาล่ะคะ”“ถ้าเด็กนั่นก้าวเข้ามาในห้องของฉันเมื่อไร หนี้สิบล้านของเธอก็ถือว่าเป็นอันโมฆะ และถ้าลูกสาวของเธอประสิทธิภาพเยี่ยมจริง ฉันจะแถมให้เธอไปต่อทุนอีกสักล้านเป็นไงชุดา”คนได้ยินเงื่อนไขถึงกับเบิกตาโต ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจไม่เก็บอาการ“ขอบคุณนะคะท่านอรรณพ ขอบคุณท่านมากๆ เลยค่ะ”“สองทุ่มคืนนี้ฉันจะรอนะชุดา หวังว่าเธอคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังหรอกนะ”เสี่ยใหญ่สั่งลาทิ้งท้ายแล้วลุกก้าวออกไปจากที่นั่นทันที ทิ้งให้ชุดา ลาเวลล์มองตามหลังไปอย่างมีความหวัง ตอนนี้นางต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อน ส่วนแม่สาวน้อยเพื่อนของลูกสาวคนนั้น แค่ปรนเปรอตาแก่นี่สักหนสองหนคงไม่สึกไม่หรอหรอกมั้ง แต่นางนี่สิ ถ้าไม่มีเงินไปใช้คืนมัน ต้องตายแน่ๆ คิดได้แบบนั้นก็ฉวยกระเป๋ามาถือแล้วลุกก้าวออกไปจากล็อบบีโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น เพราะคิดว่าตรงบริเวณที่นั่งมีแค่ชาวต่างชาติ คงไม่มีใครมาสนใจฟังนางกับอีตาเสี่ยนั่นคุยกันหรอกหารู้ไม่ว่าบทสนทนาเมื่อกี้มีผู้ร่วมรับฟังด้วยอีกหนึ่งคน และเข้าใจอย่างถ่องแท้เสียด้วย คุณนายวิลเลียมเบอร์ล