ตอนที่ 1 อิสระ (1/2)

“ไอ้กรณ์มึงเลิกกับน้องน้ำหวานดาวคณะแพทย์แล้วเหรอวะ?”

“อืม”

คนที่กำลังตกเป็นหัวข้อสนทนาตอบกลับไปเพียงถ้อยคำ

สั้น ๆ ก่อนมือหนาจะยกเอาแก้วด้านในบรรจุแอลกอฮอล์ขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวจนหมด ในหัวของชายหนุ่มเต็มไปด้วยภาพใบหน้าของอดีตคนรักเก่าที่เพิ่งจบความสัมพันธ์กันราวสามชั่วโมงที่ผ่านมา

เราเลิกกันนะคะพี่กรณ์

น้ำหวานไม่ชอบที่พี่กรณ์ควบคุมชีวิตของน้ำหวานทุกอย่าง

โรคจิต!

มันเป็นข้อความที่น้ำหวานดาวคณะแพทย์ส่งมาบอกเลิกกันวันนี้ หลังจากกรณ์ดนัยคบหากับเธอได้เพียงแค่สามเดือน เหตุผลหลักคงจะหนีไม่พ้นข้อกล่าวหาที่ว่าชายหนุ่มล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวของเธอจนเกินไป

แต่ถามว่ากรณ์ดนัยสนใจไหม

ก็ไม่…

ผู้หญิงประเภทนี้มันก็ไม่ต่างกันเท่าไรนักหรอก

“กูถามจริง นั่นของแรร์เลยนะไอ้ห่า ปล่อยหลุดมือไปได้ยังไง”

เขตครามขยับเข้ามาใกล้เพื่อนสนิท พร้อมวาดแขนโอบหัวไหล่ของคนที่กำลังทำหน้าเรียบเฉยราวกับมนุษย์ไร้อารมณ์ 

“กูไม่ได้รู้สึกเสียดาย ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้พิเศษมาจากไหน”

มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วที่บริกรเพิ่งเทวอดกาให้เมื่อครู่ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง บรรยากาศรอบกายคลาคล่ำไปด้วยนักท่องราตรี 

แสงสีเสียงดังกระหึ่ม กลับไม่ได้น่าสนใจสำหรับ

กรณ์ดนัยเลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ว่าเขากำลังตรอมใจเรื่องน้ำหวาน เพียงแต่ขณะนี้มีบางสิ่งตรึงสายตาของชายหนุ่มเอาไว้เสียจนกรณ์ดนัยไม่ได้สนใจอย่างอื่น มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระดกวอดกาในมือรวดเดียวจนหมดแก้ว

“เดี๋ยวกูมา”

“เฮ้ย! จะไปไหนของมึง”

ร่างสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบห้าลุกออกมาจากโต๊ะของตัวเองทันที โดยไม่ได้หันกลับไปสนใจเพื่อนในกลุ่ม ช่วงขายาวก้าวเดินไปยังเป้าหมายที่กำลังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ จนเมื่อมาถึง

กรณ์ดนัยก็กดสายตาลงต่ำเล็กน้อย มองหน้าอกอวบอิ่มซึ่งโผล่พ้นเสื้อเกาะอกลวดลายสีขาวดำออกมา

“สนใจไปต่อด้วยกันไหมครับ”

เพียงแค่คำเชื้อเชิญสั้น ๆ พร้อมกับสายตาราวกับต้องการให้คนมองต้องมนตร์สะกด กรณ์ดนัยก็แทบไม่ต้องลงมืออะไรเลย การล่อเหยื่อให้ติดกับดักเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มเชี่ยวชาญ สุดท้ายทุกอย่างก็วนลูป จบลงที่เตียงนอนเช่นทุกครั้ง

“อึก— เบลจะไม่ไหวแล้วค่ะ”

มันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงถัดมาที่กรณ์ดนัยกำลังส่งแรงถาโถมเข้าใส่หญิงสาวใต้ร่าง ร่างอรชรบัดนี้เปลือยเปล่าเคลื่อนไหวไปตามแรงอัดกระแทก หน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างของเธอถูกบีบขย้ำเสียจนช้ำเป็นรอยมือ

“เจ็บ— เจ็บค่ะ”

“...”

“เบา— เบาหน่อยได้ไหมคะ”

ถ้อยคำร้องปะปนมากับเสียงครางกระเส่าดูเหมือนจะไม่ได้เข้าหูเลยแม้แต่น้อย กรณ์ดนัยจัดการรวบมือบางของเธอที่ดันอยู่บริเวณหน้าท้อง ก่อนจะเอาไปพันธนาการไว้เหนือศีรษะ แล้วออกแรงขยับสะโพกตอกตรึงท่อนเนื้อลงกับร่องกลีบฉ่ำเยิ้มเป็นจังหวะเร็วถี่

จนกระทั่ง

“อึก— อ๊าาา”

ของเหลวสีขุ่นถูกปลดปล่อยเข้าสู่เครื่องป้องกันชนิดบางเฉียบ ร่างกำยำเต็มเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเกร็งกระตุกพร้อมกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอแกร่ง บ่งบอกว่าพายุลูกใหญ่เมื่อครู่ได้สงบลงแล้ว

“จะรีบไปไหนล่ะคะ พี่กรณ์”

“...”

“คืนนี้นอนที่นี่กับเบลได้ไหมคะ”

หญิงสาวค่อย ๆ ยันกายที่บัดนี้ร้าวระบมขึ้นนั่ง หลังจากรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัย ลุกออกไปจากเตียง เธอมองชายหนุ่มที่เพิ่งถอดถอนตัวตนออกไป ซึ่งขณะนี้กรณ์ดนัยกำลังถอดถุงยางอนามัยแล้วโยนมันลงถังขยะอย่างไม่ไยดี หยิบเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ

“ไม่ละ พี่ไม่สะดวกนอนร่วมเตียงกับใคร”

“แต่—”

“ถือว่าเป็นค่าเสียเวลานะครับ”

เธอขมวดคิ้วกับคำพูดและธนบัตรใบสีเทาที่ถูกควักออกมาวางลงบนโต๊ะหลายใบ ซ้ำร้ายชายหนุ่มยังก้าวเดินออกไปจากห้องทันที โดยไม่รอให้เธอได้พูดอะไรออกมาอีก ข่าวลือที่ว่ากรณ์ดนัยมองผู้หญิงเป็นแค่สิ่งของเพื่อเอาไว้ระบายอารมณ์ ชอบฟันแล้วทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

คงเป็นเรื่องจริงสินะ

หลังจากที่กรณ์ดนัยขับรถออกมาจากคอนโดของหญิงสาวที่เขาจำชื่อของเธอไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ รถยนต์คันหรูสัญชาติยุโรปก็ขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนในยามเที่ยงคืนกว่า มุ่งตรงกลับ

เพนต์เฮาส์ของตัวเอง

นัยน์ตาคู่คมสีรัตติกาลทอดมองไปตรงหน้า เส้นผมปลิวไสวไปตามแรงลมยามชายหนุ่มกดปุ่มให้หลังคาเปิดประทุนค่อย ๆ พับเก็บ ก้อนความรู้สึกเสียวซ่านที่ได้ปลดปล่อยไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้ายังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้

มุมปากของกรณ์ดนัยยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าการได้กลับมาใช้ชีวิตอิสระในรอบสามเดือน มันก็ไม่ได้แย่อะไร บางครั้งอาจจะดีเสียยิ่งกว่าการผูกมัดตัวเองเอาไว้กับผู้หญิงแค่คนเดียว

ซึ่งเอาเข้าจริง

ก็ไม่ได้มีความสำคัญเลยสักนิด

ในระหว่างที่กรณ์ดนัยยังคงให้ความสนใจกับการขับรถอย่างอารมณ์ดี เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่เบาะด้านข้างก็เรียกให้ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมากดดูข้อความแจ้งเตือน ซึ่งถูกส่งมาจากบิดา และแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคาร

เงินเข้า 2,000,000

: ของขวัญวันเกิดล่วงหน้า ช่วงนี้ป๊ายุ่ง เอาไปซื้อของที่อยากได้เลยนะ

ทั้งข้อความจากผู้เป็นพ่อที่ส่งมา กับการแจ้งเตือนเงินเข้าจากธนาคาร เป็นเหตุผลให้มุมปากของกรณ์ดนัยยกขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ไม่มีแววของความดีใจกับจำนวนเงินเหล่านั้นและคำอวยพรส่ง ๆ เลยแม้แต่น้อย

มันเป็นแบบนี้มาเสมอ ตั้งแต่เด็กจนโต

กรณ์ดนัยชินชาไปแล้วกับการที่ตนไม่ได้รับความสำคัญ

• • •