ตอนที่ 7 จูบ (2/2)

เพราะเหตุนั้นจึงทำให้ไม่กี่ชั่วโมงถัดมาหลังเลิกงาน ขวัญญาดาจำเป็นต้องเดินมายังลานจอดรถตามความต้องการของกรณ์ดนัย เมื่อร่างเล็กเดินมาถึง ก็เห็นใครอีกคนยืนกอดอกพิงแผ่นหลังเข้ากับรถสปอร์ตสีดำของตนอยู่ก่อนแล้ว

“ชักช้า”

กรณ์ดนัยเอ่ยเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด สายตาไล่มองคนมาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไรอีก เขาเลือกเปิดประตูแล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งภายในรถฝั่งคนขับ ให้ยัยบื้อเดินตามขึ้นมา

“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“...”

“พอดีฉันต้องรีบกลับ เดี๋ยวจะไม่ทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย”

“ขึ้นรถ”

กรณ์ดนัยเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำสั้น ๆ ทำให้ขวัญญาดาชะงักไปเล็กน้อย ถึงแม้เธอจะอยากเดินหนีมากเพียงใด แต่อีกใจกลับหวั่นเกรงต่อสายตานิ่งเรียบคู่นั้น สุดท้ายหญิงสาวก็จำต้องเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารขึ้นมานั่งภายในรถอย่างเลี่ยงไม่ได้

ชายหนุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ กดเปิดเครื่องปรับอากาศภายในห้องโดยสารให้ทำงาน แล้วเริ่มขับออกมาจากลานจอดรถโดยไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านี้ ซึ่งการกระทำนี้ยิ่งทำให้หญิงสาวที่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไม่เข้าใจ

“คุณ—”

“หอเธออยู่ไหน”

“อะไรนะคะ”

“หูหนวกหรือไง มันเข้าใจยากตรงไหนวะ”

นัยน์ตาเฉี่ยวคมยังคงให้ความสนใจบนถนนเบื้องหน้า ไม่ได้หันมองคู่สนทนาที่ตอนนี้มีสีหน้าเจื่อน เพราะขวัญญาดาไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่ากรณ์ดนัยต้องการอะไรจากเธอกันแน่ 

“เดอะดอร์มค่ะ”

“ก็แค่นั้น”

หลังจากนั้นภายในห้องโดยสารก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดตลอดทาง จะมีก็แต่เสียงเพลงสากลที่เปิดคลอเบา ๆ โดยมีเจ้าของรถฮัมเพลงและเคาะปลายนิ้วลงบนพวงมาลัยรถตามจังหวะดนตรี

ซึ่งต่างจากขวัญญาดาอย่างสิ้นเชิง เพราะตลอดทางกลับหอพัก หญิงสาวนั่งตัวเกร็งทำตัวไม่ถูก รู้สึกถึงอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศหนาวเย็นจนเธอได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ จวบจนกระทั่งรถยนต์คันหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดภายในซอยหอพัก 

“ขอบคุณนะคะ”

กรณ์ดนัยจอดรถในมุมอับสายตาข้างถนน เพราะในซอยค่อนข้างแคบและเงียบพอสมควร จึงทำให้ในเวลาเที่ยงคืนกว่าปลอดผู้คน เขาหันมองคนที่กำลังพยายามปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พลันให้ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้ม ก่อนขยับตัวเข้าไปใกล้ ทำให้ขวัญญาดาแทบหยุดหายใจ

“เธอนี่มันโง่จริง ๆ ใครสั่งใครสอนให้ปลดแบบนี้”

ด้วยระยะใกล้เพียงคืบ ขวัญญาดาจึงสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงมาบนใบหน้าของเธอ ครั้นจะถอยหนี แผ่นหลังของเธอก็ติดกับประตูแล้ว ทำให้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคนที่ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมได้

“จะทำ— อื้อ”

ประโยคที่พูดออกมาขาดห้วง เมื่อริมฝีปากถูกครอบครองด้วยอวัยวะเดียวกัน หากแต่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น ก่อนคนกระทำจะค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกไปอย่างเชื่องช้า

“นี่คือบทลงโทษที่เธอบล็อกฉัน”

กรณ์ดนัยยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำลายที่ติดอยู่ตรงมุมปากของตัวเอง ขณะนัยน์ตาเฉี่ยวคมยังไม่ลดละออกจากใบหน้าของคนตรงหน้า ราวกับสายตาของเขาถูกตรึงเอาไว้ด้วยอะไรบางอย่าง 

ถึงเสียงฟ้าร้องคำรามด้านนอก จะเป็นลางบอกว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฝนจะตก แต่ก็ไม่ได้ดึงความสนใจของชายหนุ่มออกไปจากใบหน้าซื่อบื้อของขวัญญาดาเลยแม้แต่น้อย

“จูบฉัน”

“อะไรนะคะ”

ขวัญญาดาเสียงสั่น เธอขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ใช่เพราะประโยคเมื่อครู่ของกรณ์ดนัยจับใจความไม่ได้ แต่หญิงสาวไม่เข้าใจต่างหาก ว่าอีกฝ่ายจะให้เธอทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร

“จูบจนกว่าฉันจะพอใจ”

“…”

“ไม่งั้นคืนนี้เธอก็ไม่ต้องลงจากรถ”

หลังพูดจบร่างกำยำก็ดึงตัวกลับไปเอนแผ่นหลังกับเบาะรถยนต์ พร้อมยกแขนทั้งสองข้างขึ้นหนุนศีรษะด้วยท่าทางสบายใจ ต่างจากขวัญญาดาที่มีสีหน้าลำบากใจไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของเธอในเวลานี้

แต่เพราะสถานการณ์กดดัน หญิงสาวจึงค่อย ๆ ขยับตัวเข้าใกล้อีกฝ่าย ก่อนใช้ริมฝีปากจูบลงบนกลีบปากหนาของกรณ์ดนัยด้วยท่าทางเขินอาย เพราะเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อการจูบดำเนินไป ห้วงอารมณ์บางอย่างก็ฉุดรั้งให้ขวัญญาดาตกอยู่ในภวังค์

ความเงียบภายในห้องโดยสาร ถูกแทนที่ด้วยเสียงชื้นแฉะ ริมฝีปากของคนทั้งคู่บดเบียดด้วยสัมผัสเนิบนาบ หยาดน้ำลายผสมกลมกลืนกันเป็นหนึ่ง มันไหลย้อยออกจากมุมปากของกรณ์ดนัยเป็นทางยาว

ขณะเดียวกันมือหนาที่ในตอนแรกวางอยู่บนสะโพกมนของหญิงสาว ก็ค่อย ๆ ล้วงเข้าไปใต้กระโปรง สัมผัสกับชั้นในตัวบางแล้วใช้ปลายนิ้วถูไปมาบริเวณส่วนอ่อนไหวจนขวัญญาดาต้องรีบผละจูบออก 

“ฝนตกแล้ว ฉันต้องไปแล้วค่ะ”

“หึ พูดง่ายแบบนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”

กรณ์ดนัยจัดการปลดล็อกประตู ขวัญญาดาจึงรีบหยิบสัมภาระแล้วเปิดประตูลงไปจากรถยนต์ทันทีท่ามกลางสายฝนด้านนอกที่โหมกระหน่ำลงมาได้ตรงจังหวะ ส่วนชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่ภายในรถยนต์ ก็เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังเล็กวิ่งฝ่าสายฝนห่างออกไปเรื่อย ๆ 

มุมปากยกยิ้มอีกครั้ง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าฉายวนอยู่ในหัว และเป็นช่วงเวลาเดียวกันที่กรณ์ดนัยเพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้ส่วนกลางร่างกายของเขาอึดอัดไปหมด

เนื่องจากส่วนอ่อนไหวขณะนี้ พองขยายจากการถูกกระตุ้นด้วยการจูบเมื่อครู่ พร้อมด้วยอารมณ์ความต้องการที่อยากปลดปล่อย แน่นอนว่าเขาจะไม่ทำมันด้วยตัวเองอย่างแน่นอน สุดท้ายมือหนาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาหญิงสาวที่คุยกันมาเกือบหนึ่งอาทิตย์

อยู่ ๆ วันนี้เขาก็เกิดความคิดอยากไปหาเธอขึ้นมาเสียอย่างนั้น