ตอนที่ 6

ตอนที่ 6

ฉุนเฉียว

หญิงสาวตื่นขึ้นมากลางดึกจึงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้เบากายสบายใจ สบู่เหลวกลิ่นหอมหวานดอกไม้คละคลุ้งเนื้อนวลเนียนเทรดร่างเล็กถูไปมา หยาดน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลรินชโลมทั่วเรือนร่าง เธออาบน้ำนานนับชั่วโมง หวังชำระล้างคราบเขี้ยวของใครบางคน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

“ดารินทร์มาช่วยฉันหน่อย นายน้อยราอูลอาละวาดใหญ่เลย”

“......” เธอชะงักนิ่งเล็กน้อย ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูพันรอบกายสาว

ดึกขนาดนี้อาหลินยังไม่นอนหรอ?

“แปบนะอาหลิน”

ดารินทร์สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีดำทาบทับด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำอีกชั้นก่อนจะเดินออกไป

“ว่าไงอาหลินมีอะไรดึกดื่นป่านนี้”

“ไปช่วยฉันหามนายน้อยราอูลหน่อย พวกผู้ชายออกไปกับนายน้อยฟาร์อูลกันหมด พวกผู้หญิงที่นายน้อยพากลับมาก็โดนไล่ตะเพิดกลับกันไปหมด”

“แวมไพร์เมาเป็นด้วยหรอ?” เธอเอ่ยถามสีหน้างุนงง ครั้นที่ตามพี่ฟาร์อูลไปที่บาร์ดื่มเท่าไรก็ไม่เห็นเขาจะเมาเลยสักครั้ง

“คงจะไปดื่มอะไรพิเรนทร์อะไรมาน่ะสิ”

“อืม” ดารินทร์พยักหน้าตอบรับ

ร่างใหญ่สูงกำยำนั่งโอนเอนส่งเสียงร้องคำรามดังลั่น อาละวาดขว้างปาสิ่งของจนสภาพภายในห้องรับแขกเละเทะดูไม่ได้

“แล้วจามัวร์ล่ะ?” เธอถามถึงมือขวาคนสนิทของชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งในขณะนี้

“สภาพไม่ต่างกันหรอกจ๊ะ รายนั้นนอนกองอยู่หน้าบ้านเดี๋ยวฉันค่อยหามเข้ามาทีหลัง นายน้อยตัวใหญ่กว่าเยอะฉันยกคนเดียวไม่ไหว”

“มาจัดการให้เสร็จกันเถอะ”

สองสาวช้อนลำแขนแกร่งพาดคอคนละข้าง ฝีก้าวเล็กก้าวเท้าขึ้นบรรได้ยากลำบาก คนตัวใหญ่ดิ้นขัดขืน ปากก็ร้องเอะอะโวยวาย ไม่รู้ใช้เวลากี่นาทีจึงจะเอาคนตัวใหญ่นอนลงบนเตียงนอนของเขาได้เล่นเอาสองสาวปาดเหงื่อกันหลายยก

“เดี๋ยวฉันไปหามตาบ้าจามันร์เข้าบ้านก่อนนะ เธอกลับไปพักผ่อนได้เลย ขอบใจมากนะจ๊ะดารินทร์”

“ให้ไปช่วยไหมจ๊ะอาหลิน”

“ไม่เป็นไรจามัวร์เบากว่านายน้อยเยอะ ไปล่ะ”

ถึงคราวเธอกลับไปพักผ่อนบ้างแล้ว ดารินทร์เดินไปบิดลูกบิดบานประตูเปิดออก ร่างเล็กอวบอิ่มในชุดนอนผ้าแพรผืนบางทำท่าจะแทรกกายลอดผ่านบานประตู พริบตาเดียวสายลมสายหนึ่งแล่นผ่านรวดเร็วฉับไว

ปึก!

ข้อมือเล็กถูกฉุดกระฉากรุนแรงและรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน บานประตูถูกปิดลงเฉกเช่นเดิม มือสากบีบปลายคางมนเล็กแน่นจนแดงเปื้อน

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนอนฉัน” ร่างสูงตวัดสายตามองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เมื่อกี้ยังเมาอาละวาดไหงไม่กี่นาทีกลับมามีสติได้ไง แบบนี้เธอก็ซวยน่ะสิ

“อาหลินให้มาช่วยพยุงนายน้อยขึ้นมาค่ะเพราะเธอคนเดียวพยุงไม่ไหว” ร่างเล็กเบนดวงตามองนอกหน้าต่าง สะกดกลั้นความเจ็บภายใต้สีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก

“เก่งขึ้นเยอะนะ ปีกกล้าขาแข็งกับฉัน ไม่อ้อนวอนฉันเหมือนแต่ก่อนแล้วหรอ” ราอูลแค่นเสียงหัวเราะ เพิ่มแรงบีบบริเวณปลายคางมนจนใบหน้าเธอแดงเข้มเป็นรอยมือ กลับไม่มีเสียงร้องอ้อนวอนจากเธอเหมือนก่อน

“......” ดารินทร์นิ่งสงบ มีเพียงลมหายใจอุ่นร้อนรินรดหลังมือหนาที่บ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

“พยายามยั่วโมโหฉันอยู่ใช่ไหม?” สุรเสียงแหบห้าวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดจนเส้นเลือดปูด

“ดารินทร์ไม่กล้าค่ะ”

“นี่น่ะหรอไม่กล้าเดี๋ยวนี้หัดแข็งข้อกับฉัน ฉันจะสั่งสอนเธอให้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่อย่างพวกเลือดผสมซะบ้าง” ดวงหน้านวลเนียนหยิ่งเผยอราวมีร่างไร้วิญญาณยามเมื่ออยู่กับเขา

ยามเมื่ออยู่กับผู้อื่นเธอเสมือนตุ๊กตาเจ้าหญิงแสนสวยที่เดินเหินได้ ยิ้ม หัวเราะ อ่อนหวาน ยิ่งเธอเงียบสงบกับเขามากเท่าใด เขาก็ยิ่งอยากจะทำร้ายเธอมากขึ้นเท่านั้น

“ตามที่นายน้อยเห็นควรเลยค่ะ”

ดารินทร์ทำใจยอมรับการทารุณกรรมจากเขาทุกรูปแบบ ยิ่งเขาเอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจเธอมากเท่าใด เธอยิ่งรู้สึกเฉยชากับเขามากเท่านั้น ยิ่งเขาทำร้ายร่างกายเธอเจ็บปวดเท่าใด เธอยิ่งเห็นเขาไร้ค่าในสายตาเท่ากัน

นับตั้งแต่ที่ชีวิตแปรผันกลายมาเป็นแวมไพร์ความเจ็บทางกายเหล่านี้เล็กน้อยมากสำหรับเธอ

“หึ...ใจกล้าดีนิ แต่รอบนี้ฉันจะไม่ทำร้ายเธอหรอกนะ” ราอูลยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ร่างเล็กใจหายวาบดูท่าลางไม่ดีซะแล้ว

“นายน้อยลงโทษดารินทร์เถิดค่ะ ขอโทษที่ทำให้นายน้อยไม่พอใจนะคะ ดารินทร์ยินดีรับโทษจากนายน้อยทุกอย่างค่ะ “เธอหวังว่ามันจะเป็นการลงโทษในแบบปกติที่เธอเคยได้รับ

“งั้นก็ทำให้ฉันพอใจซะสิ” ดวงตาสีนิลเปล่งประกายแพรวพราว จมูกโด่งสันเลื่อนเข้าหาใบหน้ากลมมน กลิ่นสบู่เหลวอาบน้ำหอมกรุ่นติดผิวเนียนละเอียด

“ดารินทร์ว่านายน้อยยังไม่สร่างเมาควรนอนพักผ่อนก่อนจะดีกว่า ไว้พรุ่งนี้ดารินทร์จะรีบมารับโทษกับนายน้อยด้วยตัวเอง”

“กะอีแค่วิสกี้เลือดหมาป่าไม่ทำให้ฉันเมานานหลายชั่วโมงหรอก ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจไม่ได้ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้องของฉัน อยากเข้ามาเองช่วยไม่ได้ หึ...”

“......” เมื่อถอยไม่ได้ก็คงต้องเดินหน้าสุด

“คุณอยากได้พรมจรรย์ของฉันแทนการลงโทษหรอคะ?” ดารินทร์เอ่ยถามไม่อ้อมค้อม ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มไม่ลดละ พี่ฟาร์อูลและครอบครัวนี้มีบุญคุณชีวิตต่อเธอ กับเรื่องเสียสาวเธอไม่เก็บมาคิดให้หนักใจ เขาอยากได้ก็เอาไป

“......”

“อยากได้ก็มาเอาสิคะ” ไม่พูดเล่น มือเล็กปลดเชือกชุดคลุมอาบน้ำเผยเรือนร่างอวบอิ่มเนื้อนมไข่ ภายใต้ชุดนอนผ้าแพรสีดำผืนบาง ตรงตามฉบับที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน

“ง่ายดี”

“ที่ผ่านมาก็เคยได้แต่คนง่ายๆ ไม่ใช่หรอคะ ครั้งนี้จะแตกต่างอะไร” หญิงสาวระบายยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหุบลง มือหนากอบกุมคางกลมขยับแนบชิด บีบปลายคางมนเต็มแรงให้สาสมกับความทะนงของหญิงสาวร่างเล็ก ริมฝีปากหนาบดขยี้ปากเล็กอวบอิ่มรุนแรง ดิบเถื่อน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งริมฝีปากทั้งสอง

ราอูลผละริมฝีปากมาอย่างอ้อยอิ่ง ดารินทร์ที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดพายุร้ายลูกใหญ่ พยุงร่างอ่อนปวกเปียกหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ลมหายใจรัวเร็ว สัมผัสรุนแรง เจ็บปวดจากเขายังคงมาตราฐานเดิม ซาดิสม์

“หึ...แค่ฉันสัมผัสนิดหน่อยอย่าไปทำเป็นดีใจจนตัวสั่นล่ะ” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูเล็กน่ารักของเธอ

“ดารินทร์ไม่อาจคิดแบบนั้นหรอกค่ะนายน้อย นายน้อยอย่าได้กังวลไป” เพราะการลงทุนในครั้งนี้ย่อมหวังผล

ฉันจะทำให้นายสับสนจนหัวหมุนเลยล่ะ

“ดีคืนนี้ฉันจะสงเคราะห์ให้เธอลิ้มรสความสุขทางกายกับฉันดูบ้าง” สิ้นเสียงคำราม ร่างสูงฉุดกระชากร่างเล็กอวบอิ่มมีเพียงชุดนอนผ้าแพรผืนบางปกปิดเรือนร่างหมิ่นเหม่โยนลงบนเตียงนอนของเขา หญิงสาวสั่นสะท้านต้านทานไม่อยู่ แม้ว่าพยายามสะกดกลั้นความกลัวเบื้องหน้า สายตาที่เธอกำลังเผชิญในตอนนี้ช่างน่ากลัวจับใจ

เธอชังเขาที่สุด!

เกลียดทุกสัมผัสตารางนิ้วที่เขาแตะต้อง!

บุญคุณที่ติดค้างใช้คืนให้แล้ว!

“......”