บทที่ 3 ตอนที่ 1/2

ภายในห้องหนังสือของเซี่ยอวิ๋น แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอแสงกระทบม้วนกระดาษเซวียนจื่อที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ฮวาหลิงก้าวเท้าเข้ามาอย่างสำรวม นางสวมอาภรณ์สีม่วงครามปักลายกลีบเหมยที่ดูมิดชิดกว่าทุกวัน ทว่าสิ่งนั้นกลับยิ่งขับเน้นความลึกลับน่าค้นหาให้โดดเด่นขึ้น

"เจ้ามาแล้วหรือ หลิงเอ๋อร์... มานี่สิ ข้ามีสิ่งสำคัญอยากให้เจ้าชม"

ฮวาหลิงนวยนาดเข้าไปใกล้ สายตาของนางจับจ้องไปที่ ‘แท่นฝนหมึกหยกขาว’ ที่แกะสลักจากหยกมันแพะเนื้อดีที่สุด ลวดลายมังกรคะนองน้ำสลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจงประหนึ่งมีชีวิต

"นี่คือหยกขาวจากแดนใต้ที่ข้าเพิ่งได้มา... มันมีความพิเศษและล้ำค่ากว่าแท่นหินทั่วไป" เซี่ยอวิ๋นกล่าวพลางหยิบแท่งหมึกสีดำสนิทประทับตราทองคำรูปกวางขึ้นมา

"และนี่คือหมึกกวางชั้นเลิศ สกัดจากสมุนไพรหายากเจ็ดชนิด กลิ่นของมันจะทำให้ใจคนสงบ... หรืออาจจะว้าวุ่นยิ่งกว่าเดิมก็มิอาจรู้ได้"

เขาขยับสละที่ว่างให้แก่นาง "การฝนหมึกที่ดีมิใช่เพียงการออกแรง... แต่มันคือการถ่ายเทน้ำหนักมือที่สม่ำเสมอ หากหนักไปหมึกจะหยาบ หากเบาไปหมึกจะจาง เจ้าลองดูเถิด"

ฮวาหลิงทรุดกายลงนั่งข้างเขา กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผสมปนเปกับกลิ่นหนังสือเก่าทำให้นางรู้สึกใจสั่นสะท้านน้อยๆ นางหยิบแท่งหมึกขึ้นมา พรมหยดน้ำลงบนแท่นหยกขาวอย่างแช่มช้า เซี่ยอวิ๋นนั่งจ้องมองการเคลื่อนไหวของนาง นัยน์ตาคมกริบจับจ้องข้อมือที่อ่อนช้อยสลับกับใบหน้าที่ตั้งใจแน่วแน่ของโฉมงาม

ยามเมื่อหมึกเริ่มละลาย กลิ่นหอมลุ่มลึกที่แฝงเร้นด้วยเสน่ห์รัญจวนใจก็ขจรขจายออกมา กลิ่นหมึกนี้รุนแรงประหนึ่งสุราชั้นดีที่เพียงได้สูดดมก็ทำเอาชีพจรเต้นผิดจังหวะ

"หอมเหลือเกินเจ้าค่ะใต้เท้า กลิ่นนี้ราวกับมีมนต์มอมเมาข้า"

เซี่ยอวิ๋นโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ที่ข้างแก้มของนาง เขาวางมือหนาทับลงบนหลังมือของนางที่กำลังฝนหมึก บังคับให้ข้อมือเล็กขยับตามจังหวะที่เขาปรารถนา จากนั้นเขาจึงเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบพู่กันขนจิ้งจอกขึ้นมา

"การเขียนอักษรคือการถ่ายทอดวิญญาณลงบนกระดาษ... ทว่าคืนนี้ดูเหมือนกระดาษเซวียนจื่อพวกนี้จะเย็นชืดและไร้ชีวิตชีวาเกินไปสำหรับเจ้า หลิงเอ๋อร์"

เขาจุ่มปลายพู่กันขนจิ้งจอกลงในอ่างหมึกที่นางเพิ่งฝนเสร็จอย่างใจเย็น ขนพู่กันที่เคยขาวสะอาดค่อยๆ ดูดซับน้ำหมึกสีดำสนิทจนชุ่มโชก ฮวาหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำปรอยแฝงไปด้วยรอยยิ้มยั่วยวนที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี บุรุษผู้สูงศักดิ์เช่นเขา มิได้ต้องการเพียงโฉมงามที่วางเฉย ทว่าต้องการแรงดึงดูดที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นเพริศ

"หากกระดาษเย็นชืดเกินไป... ใต้เท้าจะจารึกบทกวีของท่านไว้ที่ใดเล่าเจ้าคะ" นางถามพลางเอียงคอเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงขาวผ่องที่สั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่พุ่งพล่าน

"ที่ที่คู่ควรกับความงามของเจ้าอย่างไรเล่า"

เซี่ยอวิ๋นมิรอช้า เขาจับมือซ้ายของนางขึ้นมาวางแผ่ลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มตวัดปลายพู่กันชุ่มหมึกลงบนหลังมือเนียนเป็นเส้นแรก

"อ๊ะ..."

ความนุ่มละเอียดของขนจิ้งจอกที่ลากไล้ไปตามร่องผิวแผ่วเบาประหนึ่งปีกผีเสื้อขยับปีก ทว่ากลับทิ้งรอยความซ่านสยิวไว้ทุกตารางนิ้วที่พู่กันผ่านไป เซี่ยอวิ๋นลากพู่กันจารึกโคลงกลอน เขาจงใจลากปลายพู่กันให้ช้าที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้นางได้ซึมซับทุกสัมผัสที่ซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อ

ฮวาหลิงขยับกายเข้าไปใกล้จนปทุมถันอวบอิ่มเบียดเสียดกับท่อนแขนแกร่งของเขา

"ใต้เท้า... รอยจารึกนี้ช่างงามนัก แต่มันจะงดงามยิ่งกว่า... หากท่านจารึกมันลงไปในที่ที่ลึกซึ้งกว่าหลังมือของข้า"

เซี่ยอวิ๋นมองดูรอยหมึกดำขลับวาววับที่ตัดกับผิวขาวราวหิมะบนมือของนาง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังสาบเสื้อที่ปิดบังความลับของหญิงสาว

"ในเมื่อเจ้าอาสา ข้าก็จะใช้ร่างของเจ้าแทนกระดาษเซวียนจื่อในจวนแห่งนี้"

กลิ่นหมึกกวางอันลุ่มลึกเริ่มออกฤทธิ์ประหนึ่งยาปลุกกำหนัดชั้นเลิศ เซี่ยอวิ๋นวางพู่กันลงบนที่พัก

"หลิงเอ๋อร์... เจ้าจงเผยผืนแพรแห่งผิวพรรณของเจ้าออกมาให้ข้าจารึกเถิด"

ฮวาหลิงยิ้มรับด้วยจริตที่พิถีพิถัน นางค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดปมเชือกที่รัดสาบเสื้อออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองเขาอย่างท้าทายขณะที่อาภรณ์เนื้อบางค่อยๆ เลื่อนหลุดจากไหล่นวล ปทุมถันสีระเรื่อชูชันสู้ ประหนึ่งดอกเหมยที่เบ่งบานอย่างสง่างามท่ามกลางหิมะขาว

"ใต้เท้า... ร่างกายของข้าหยาบช้านัก ข้าเกรงว่าพู่กันขนจิ้งจอกราคาแพงของท่านจะมัวหมองเพราะหยาดเหงื่อของข้าเสียก่อน" นางเอ่ยเสียงพร่าพลางแอ่นอกรับสายตาที่ลุกโชนของเขาอย่างเต็มใจ

“ความงามของเจ้าคือความสุนทรีย์ที่ข้าถวิลหา... ขยับเข้ามาสิ หลิงเอ๋อร์”

เซี่ยอวิ๋นประคองร่างอรชรของนางให้คุกเข่าลงเบื้องหน้า เขาหยิบพู่กันจุ่มลงในน้ำหมึกสีดำขลับที่นางเพิ่งฝนเสร็จใหม่จนชุ่มโชก มือซ้ายเชยคางมนให้แหงนเงยขึ้น สบตาที่ลุกโชนด้วยไฟราคะ ส่วนมือขวาที่ถือพู่กันเริ่มจรดปลายขนละเอียดลงบนเนินปทุมถันซ้ายของนางอย่างแผ่วเบา

“ใต้เท้า... พู่กันของท่านช่างหนักแน่นนัก ข้าเกรงว่าหยาดหมึกนี้จะซึมลึกไปถึงกระดูก จนข้ามิอาจล้างออกได้ชั่วชีวิต” นางครางกระเส่า พยายามรักษาร่างกายให้นิ่งสนิท ทว่ายอดถันที่สั่นระริกกลับประจานความกระสันภายในอย่างปิดไม่มิด

“หากซึมถึงกระดูกได้จริง ข้าก็จะจารึกไว้อย่าให้ลบเลือน... ว่าเจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว”

เซี่ยอวิ๋นตวัดพู่กันเขียนบทกวีบทถัดไปลงบนทรวงอกอีกข้างอย่างตั้งใจ “กวีบทนี้กล่าวถึง... พู่กันรุกล้ำถ้ำบุปผา จารึกหยาดน้ำค้างบนเกสร เจ้าว่าไพเราะหรือไม่”

“ไพเราะเจ้าค่ะ... แต่ออกจะรุกล้ำเกินไปนิดนะเจ้าคะ ท่านจารึกเกสรข้างบนจนชุ่มหมึกถึงเพียงนี้ แล้วเมื่อใดท่านจะลงไปจารึกหยาดน้ำวสันต์ที่เบื้องล่างเล่าเจ้าคะ”

เซี่ยอวิ๋นหัวเราะต่ำในลำคอ เขาประคองร่างนางให้หันหลัง แล้วบรรเลงบทกวีที่ยาวกว่าเดิม ลากปลายขนจิ้งจอกจากลำคอระหงต่ำลงมาจนถึงบั้นเอวคอดกิ่ว

“อยู่นิ่งๆ ... หลิงเอ๋อร์ หากเจ้าขยับเพียงนิด อักขระที่ข้าตั้งใจสลักไว้อาจผิดเพี้ยนไป” เขาเอ่ยเสียงเข้มพลางใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวทาบลงบนสีข้างของนางเพื่อยึดให้มั่น

“ใต้เท้าใจร้ายนัก... ท่านแกล้งให้ข้าทรมาน”

เซี่ยอวิ๋นทอดสายตามองอักขระที่เขาวาดไว้บนยอดถันและแผ่นหลังเนียน เขาค่อยๆ วางพู่กันลง แล้วใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามขอบอักขระที่ยังไม่แห้งสนิทบนเนินอกอวบอิ่ม จงใจทำให้น้ำหมึกเปรอะเปื้อนปลายนิ้ว

“อ๊ะ... ใต้เท้า...”

ร่างบางบิดเร้าด้วยความซ่านสยิว ทรวงอกอวบหยัดหยันเบียดเสียดเข้าหากัน จังหวะที่นางขยับกายนั้นทำให้น้ำหมึกที่ยังไม่แห้งซึมเปรอะเปื้อนไปทั่ว เส้นสายที่เคยคมชัดบัดนี้กลายเป็นรอยปื้นสีดำที่ไหลย้อยลงไปตามร่องอกลึก

“หลิงเอ๋อร์... เจ้าช่างซุกซนนัก บทกวีที่ข้าตั้งใจสลักเสลามานับชั่วยาม บัดนี้กลับเลอะเลือนเพราะความใจร้อนของเจ้าเสียแล้ว ศิลปะที่งดงามเช่นนี้ เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร”

“ข้าขออภัยเจ้าค่ะใต้เท้า หากท่านจะลงทัณฑ์ที่ข้าทำศิลปะของท่านมัวหมอง... ข้าก็พร้อมน้อมรับทุกประการ”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องเก็บกวาดสิ่งที่เลอะเทอะนี้ด้วยวิธีของบัณฑิต”