ข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง

ข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง

Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชิงชิง สาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนที่มีโอกาสติดตามอาป๊ากลับไปไหว้สุสานบรรพบุรุษที่ประเทศจีนและบังเอิญเก็บแหวนหยกสีเลือดวงหนึ่งได้จากหน้าฮวงซุ้ย ในขณะที่กำลังจะถามหาเจ้าของ แหวนวงนั้นดันหายไปจากฝ่ามือ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 แหวนหยกสีเลือด

Tiana se tenait face à cet homme, terrifiée. Tout ce dont elle se souvenait, c'était qu’on les avait emmenées de force et jetées à l'arrière d’un van, elle et sa sœur, qui se trouvait maintenant à ses côtés. Il les observait depuis leur arrivée sans dire un mot, et aucune d’elles n’osait lui adresser la parole.

Tiana le regarda du coin de l’œil pour la énième fois. Il dégageait une aura sombre, imprégnée de peur, mais cela ne faisait que renforcer sa beauté diabolique. On aurait dit qu’il sortait tout droit d’un tableau. D’après les descriptions que son père avait faites de lui, Tiana ne s’attendait pas à ce qu’il soit aussi jeune.

— Ton père est mort…

Sa voix la tira brutalement de ses pensées. Son regard vacilla et elle déglutit, observant sa main taper lentement sur la table, comme s’il comptait chaque frappe de ses doigts.

— Tu sais ce qu’il a fait ?

Il se redressa légèrement, calant sa tête sur sa main tout en les fixant intensément.

Son père travaillait pour cet homme avant de mourir. Elle ne savait pas exactement ce qui s'était passé, mais il lui devait de l’argent, qu’il avait gaspillé dans le jeu. Et maintenant, il était mort, laissant à ses deux filles le fardeau de ses dettes.

Tiana mordit sa lèvre inférieure.

— Nous essayons de rembourser… s’il vous plaît, laissez-nous un peu plus de temps…

C’était la première fois qu’elle parlait depuis leur entrée dans la pièce.

— Je n’ai jamais dit que j’étais patient…

Sa voix était malveillante, son regard cruel. Tiana inspira brusquement.

Cet homme possédait une entreprise valant des milliards ; sûrement que la dette de son père n’était rien pour lui ?

— On… on n’a pas l’argent pour l’instant, dit-elle avec douleur dans les yeux. Comment voulait-il qu’elles trouvent une telle somme alors qu’il savait pertinemment qu’elles ne l’avaient pas ? Était-il à ce point cruel ?

Nicklaus les dévisageait, et la seule chose qu’il ressentait, c’était de la rage. Il serra les dents, tentant de rester impassible. Il aurait pu pardonner beaucoup de choses, mais pas ça.

Non… cet homme l’avait trahi auprès de ses ennemis. Il ne pardonnerait jamais cela. Elles allaient payer.

— Alors vous allez devoir payer… d’une autre manière.

Tiana sentit le regard de Gwen se tourner vers elle, empreint de peur. Quelle autre manière ?

Les mains de Gwen tremblaient le long de son corps tandis qu’elle fixait l’homme. Il les observait en silence, les laissant se noyer dans la peur de ce qui allait leur arriver, puis, après ce qui sembla durer des heures, il parla enfin :

— L’une de vous devra rester ici avec moi… en tant que maîtresse.

La bouche de Tiana s’ouvrit sous le choc, elle n’en croyait pas ses oreilles.

Pourquoi était-il aussi cruel ? Il voulait qu’elles se prostituent pour une simple somme d’argent alors qu’il avait clairement les moyens de s’en passer ? Comment quelqu’un pouvait-il être aussi inhumain ?

— Nous allons rembourser, je vous en supplie… Il nous faut juste un peu de temps… Je vous le promets…

— Si vous pouvez me payer maintenant, très bien. Si vous ne pouvez pas, alors l’une de vous devra être ma maîtresse… pour cinq mois.

Il répondit d’un ton détaché, insensible à la douleur qui se lisait sur leurs visages.

Gwen se tourna vers sa sœur, effrayée. Elle ne voulait pas rester avec lui, non. Un homme capable de faire ça, est un monstre en chair et en os. Elle serra les lèvres en imaginant l’enfer qu’elle vivrait s’il la choisissait.

Tiana baissa la tête alors que les larmes lui montaient aux yeux. Il semblait avoir déjà pris sa décision. Elle ne savait pas ce que son père avait bien pu faire pour mériter autant de cruauté… ou peut-être que cet homme n’était qu’un cœur noir ? Peut-être était-il tout simplement dépourvu d’humanité ?

Elle leva les yeux vers lui, la gorge nouée :

— Qui choisissez-vous ?

C’était les seuls mots qu’elle parvint à prononcer. Elles n’avaient pas dix mille dollars, et personne vers qui se tourner. Elles étaient orphelines. Leur mère était morte quand elle avait cinq ans et Gwen quatre. Depuis, elles n’avaient eu que leur père, qui avait enchaîné les petits boulots pour les envoyer à l’école. Ce n’est que quelques années plus tôt qu’il avait commencé à travailler pour cet homme. Il était mort subitement, terrassé après une énième perte au jeu. Et maintenant, elles se retrouvaient avec cette dette… et tant d’autres.

Un sourire douloureux étira les lèvres de Tiana alors qu’elle battait des paupières, tentant de se ressaisir. La dernière chose qu’elle voulait, c’était pleurer. Elle ne lui offrirait pas ce plaisir.

Nicklaus observait les deux jeunes femmes ; elles semblaient avoir le même âge, mais l’une paraissait plus forte. Un petit rictus se dessina sur ses lèvres alors qu’il tournait lentement la tête vers la plus frêle.

— Je veux elle…

Les yeux de Tiana s’écarquillèrent lorsqu’elle suivit son regard. Il parlait de Gwen. À cet instant précis, Gwen s’effondra à genoux, le souffle court.

C’était fini. Ses rêves, sa vie, tout s’écroulait.

Elle allait devoir passer cinq mois avec un homme dont elle ignorait s’il la laisserait en vie ? Cinq mois avec un parfait inconnu, cinq mois à tenter de survivre à l’enfer ? Non. Non, elle ne pouvait pas…

Pourquoi n’avait-il pas choisi Tiana ? Elle était là ! C’était elle la plus forte ! Pourquoi ?

Gwen tourna vers sa sœur un regard en larmes.

— Tiana, s’il te plaît… Je ne veux pas rester avec lui… s’il te plaît… aide-moi…

Elle suppliait, les larmes ruisselant sur ses joues. Tiana était la plus forte des deux. Si quelqu’un devait y aller, c’était elle.

Tiana ferma les yeux en entendant les sanglots de sa sœur. Elle ne pouvait pas la laisser faire ça. Elle était l’aînée, c’était à elle de la protéger.

— Prenez-moi à sa place, je vous en supplie.

Sa tête s’inclina, les larmes qu’elle retenait depuis trop longtemps forçant leur passage.

Nicklaus ricana.

— Je ne crois pas avoir bégayé quand j’ai fait mon choix.

— Je vous en supplie… Prenez-moi à sa place… Je ferai tout ce que vous voudrez… mais laissez ma sœur partir… je vous en supplie…

La douleur envahissait son cœur tandis qu’elle le suppliait. Tant qu’elle pouvait protéger sa sœur, elle accepterait n’importe quoi.

Nicklaus les observa un instant, puis il parla enfin :

— Tu peux sauver ta sœur… mais à une condition.

Tiana releva la tête, mêlant douleur et espoir dans ses yeux.

— Peu importe ce qu’il se passe, tu ne mourras pas durant ces cinq mois. Si tu abandonnes, si tu meurs, ou si tu romps notre accord d’une quelconque manière… je n’aurai pas d’autre choix que de prendre ta sœur aussi.

Tiana cligna des yeux avec peine, fixant cet homme qui souriait avec satisfaction. Comment la douleur d’autrui pouvait-elle lui apporter autant de joie ?

C’étaient ses conditions. Et même si elle savait qu’elle entrait en enfer, elle ne put que hocher la tête.

— D’accord. J’accepte vos conditions.

— Tiana !!!…

Gwen hurla alors que deux hommes massifs emmenaient sa sœur. Tiana se retourna, les yeux pleins de tristesse, regardant sa sœur en larmes. Gwen voulut la suivre, mais un homme à l’allure terrifiante la retint et la poussa hors de la pièce.

Tiana s’immobilisa, fixant la porte par laquelle sa sœur venait d’être expulsée. Le bruit sourd de la porte qu’on claquait la fit frissonner. Elle déglutit, retenant ses larmes face à l’inévitable. Glissant lentement ses pieds sur le marbre, elle avança.

Les deux hommes la guidèrent à travers le couloir jusqu’à une porte sur la droite. L’un d’eux s’avança avec un trousseau de clés. Il regarda le numéro, fouilla, puis déverrouilla la serrure. Avant même qu’elle ne puisse dire un mot, elle fut poussée à l’intérieur.

Elle tomba à plat ventre, et le cliquetis des clés résonna derrière elle.

Elle savait qu’on venait de l’enfermer.

Tiana ouvrit les yeux et réalisa que la pièce était plongée dans le noir — un noir absolu. Elle ne voyait même pas ses mains, pourtant si pâles. Garder les yeux ouverts dans une telle obscurité lui faisait mal, alors elle les referma et tâtonna autour d’elle. En rampant lentement jusqu’au mur derrière elle, elle se recroquevilla en boule, paupières closes.

Sa vie n’avait été qu’une suite de misères. Elle n’avait que vingt-deux ans et pourtant, tout — ses rêves, ses ambitions, sa joie, ses espoirs — avait été arraché en un claquement de doigts. Si l’on avait le droit de choisir son destin, elle aurait préféré ne jamais naître.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
บทที่ 1 แหวนหยกสีเลือด
ชิงชิง สาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนที่มีโอกาสติดตามอาป๊ากลับไปไหว้สุสานบรรพบุรุษที่ประเทศจีนและบังเอิญเก็บแหวนหยกสีเลือดวงหนึ่งได้จากหน้าฮวงซุ้ย ในขณะที่กำลังจะถามหาเจ้าของ แหวนวงนั้นดันหายไปจากฝ่ามือและมาปรากฏเป็นแดงรอบนิ้วกลางมือขวาของเธอแทน ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรอาป๊ากลับรีบจูงเธอไปขึ้นรถทันทีเพราะดันนึกได้ว่าอีกแค่สองชั่วโมงเครื่องจะออกแล้ว เนื่องจากผู้คนแห่กันมาไหว้บรรพบุรุษวันนี้กันเยอะมาก กว่าที่พวกเธอจะมาถึงสุสานก็หมดเวลาไปกับการจราจรอันคับคั่งจนต้องรีบกลับแบบสายฟ้าแลบ ดีที่ขากลับมีสภาพคล่องมาก เพราะฝูงชนยังออกันอยู่ที่สุสานเพราะปีนึงจะได้มารวมตัวกันสักที เหล่าลูกหลานที่ยังมีชีวิตอยู่จึงอาศัยเวลานี้อัพเดตข่าวสารซึ่งกันและกันกว่าจะมีเวลาได้คิดถึงแหวนอีกครั้งก็เป็นอีกสามวันหลังจากกลับมาจากเมืองจีน และเคลียงานที่คั่งค้างไว้ช่วงที่เธอไม่อยู่ รวมถึงหาเงินมาใช้หนี้บัตรเครดิตที่ซื้อตั๋วเครื่องบินพาอาป๊าไปไหว้สุสานบรรพบุรุษ หากไม่รีบใช้หนี้และมัวแต่ชำระขั้นต่ำดอกเบี้ยบัตรเครดิตคงพอกพูนจนเป็นปัญหาให้ชิงชิงตามแก้จนปวดหัวอีกแน่ๆครอบครัวของชิงชิงมีอาชีพเก็บของเก่าขาย หรือหลายคนเรียกว่าคนเก็บขย
Read more
บทที่ 2 ภารกิจ
ชิงชิงเพ่งสมาธิกับรอยแดงแถบนั้นจนรู้สึกตัวอีกทีเธอก็มาอยู่หน้าสุสานบรรพชนตระกูลจินที่เธอเก็บแหวนหยกวงนั้นได้ แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนวันเช็งเม้งที่ผ่านมารอบๆ สุสานแม้จะดูออกว่าเป็นเวลากลางคืนแต่กลับไม่มืดมิดเท่าใดนัก แม้ว่าไม่มีใครเลยสักคนแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ควรจะเป็น‘ลูกหลานจินเสี่ยวชิงคารวะบรรพบุรุษ หากพวกท่านมีอันใดต้องการให้ลูกหลานช่วยเหลือ ได้โปรดชี้แนะลูกหลานด้วยเจ้าค่ะ’ ชิงชิงที่คิดว่าตนเองหลับฝันไปเลยถือโอกาสสื่อสารกับท่านบรรพบุรุษซะเลยเพราะเธอสังหรณ์ว่าแหวนวงนี้จะมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา“ฉลาดมากเสี่ยวชิง หลานฉลาดกว่าจินง่วนป้อพ่อของเจ้ามาก” เสียงหญิงชราดังขึ้นพร้อมร่างโปร่งแสง ร่างนั้นมีเค้าอาม่าของชิงชิงตอนยังสาว“อะ อา อาม่าเหรอคะ”“อั๊วเอง ฮะฮะฮ่า” เสียงตะกุกตะกักจากหลานสาวที่ไม่เคยพบหน้าทำเอาอาม่าอดขำไม่ได้ ก็นะ หลานสาวของเธอไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา เพราะเรียนโรงเรียนคริสต์มาตั้งแต่สมัยเด็ก แถมอาม่าเองก็จากไปตั้งแต่ชิงชิงยังไม่เกิด ดีที่สามีเธอเก็บภาพสมัยสาวๆ ของเธอไว้อย่างดีและคอยบอกเล่าเรื่องราวของเธอให้หลานสาวฟังเสมอมา“อาม่าส่งแหวนหยกวงนั้นให้ชิงชิงเหรอคะ” ชิงชิง
Read more
บทที่ 3 เตรียมออกเดินทาง
ชิงชิงเสียใจที่จะไม่ได้เจออาม่าอีกครั้งแต่ภาระกิจที่อาม่ามอบให้นั้นก็สำคัญ ถ้งแม้เธอจะมีเชื้อสายจีนแต่ความรู้เกี่ยวกับยุค 70’ นั้นแทบเป็นศูนย์ เท่าที่เคยอ่านนิยายออนไลน์ที่ตัวเอกย้อนยุค ทะลุมิติ ข้ามภพไปในยุค 70’ นั้นก็รู้เพียงว่า มีทหารแดง ยุวปัญญาชน การทำนารวม การใช้คูปองแลกซื้อสิ่งของทั้งอุปโภคบริโภค และที่ขาดไม่ได้ในนิยายทุกเรื่องต้องมีก็คือ ตลาดมืด เพราะเป็นช่วงที่การค้าขายนั้นยังผิดกฎหมายอยู่ เรียกได้ว่าเป็นยุคขาดแคลนโดยแท้ หลังหลุดออกจากภวังค์ชิงชิงจึงลุกขึ้นมาหาข้อมูลเกี่ยวกับสาธารณรัฐประชาชนจีนในยุค 70’ ข้อมูลเบื้องต้นที่เธอได้รับก็ไม่ต่างต่างที่เธอรับรู้มาในนิยายแต่นั่นไม่พอเพราะยุค 70’ นั้นรวมก็สิบปี ชิงชิงไม่แน่ใจว่าเธอจะไปโผล่ยังช่วงปีใดเลยต้องหาข้อมูลเจาะลึกลงไปให้ครบทุกปี เพื่อดูภาพรวมว่าต้องนำสิ่งใดบ้าง ที่แน่ๆ สิ่งของมีค่า เครื่องประดับแทบไม่มีประโยชน์ เงินตราในยุคนั้นก็แทบจะไร้ความหมาย สิ่งจำเป็นนำจะเป็นอาหาร ธัญพืชและยารักษาโรค หากเป็นช่วงปลายยุค 70’ ที่จะมีการเปิดสอบเกาเข่าหนังสือเรียนคงพอมีประโยชน์บ้างแต่เธอเองก็คงจะหาได้เฉพาะหนังสือภาษาไทย ไว้ลองไปดูก่อ
Read more
บทที่ 4 ใช้แหวนครั้งแรก
มื้อเย็นชิงชิงกินข้าวพร้อมอาป๊าก่อนจะตามไปส่งอาป๊าเข้าห้องนอนพร้อมกอดราตรีสวัสดิ์อาป๊าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนจนอาป๊านึกว่าชิงชิงจะอ้อนขออะไร เธอเลยแต่บอกว่ากว่าจะได้กินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้งตามจำนวนวันหยุดของชิงชิง ซึ่งไม่ตรงกับวันหยุดของอาป๊าและมื้ออาหารมื้ออื่นๆ ก็ต่างคนต่างกินตามความสะดวก ส่วนมื้อเย็นถ้าไม่ตกลงกันไว้ว่าจะรอเพื่อกินพร้อมกันไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีเวลาไปได้พูดคุยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันแบบเป็นเรื่องเป็นราวสักที อาป๊าเลยลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ยราตรีสวัสดิ์ชิงชิงบ้างความจริงในใจชิงชิงนั้นเริ่มสับสน ถึงแม้อาม่าหยิกหยิกเธอเพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ฝันแต่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นในช่วงภวังค์ชิงชิงจึงยังไม่มั่นใจนัก หากว่าเธอไปเดินทางไปยังที่นั่นจริงๆ ชิงชิงถึงจะมั่นใจ แต่เธอก็ยังกังวลว่าหากเธอออกเดินทางไปแล้วไม่สามารถกลับมาได้เธอคงจะต้องจากกับอาป๊าตลอดไป ด้วยความเป็นลูกหลานคนจีน และเป็นลูกสาวของอาป๊าเลี้ยงเดี่ยวเธอจึงไม่ค่อยดีรับอ้อมกอดจากผู้บังเกิดเกล้าบ่อยนักในเมื่อชีวิตมีความเสี่ยงชิงชิงจึงได้ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำหลังจากเข้าห้องนอนมาได้ชิงชิงเปิดผ้าคลุมเตียงออกถุ
Read more
บทที่ 5 ได้ที่พักพิง
“ขอบใจหนูมากนะจ๊ะ ที่ช่วยดูแลพี่สาว เรื่องน้ำน่ะไม่เป็นไรหรอกหนูดื่มได้ตามสบาย พี่ชื่อมู่กิมฮัวหนูเรียกพี่ว่า พี่กิมฮัว ก็ได้ ว่าแต่หนูน่ะเป็นใครมาจากไหนพอจะบอกพี่สาวได้มั้ยจ๊ะ” หลังจากมู่กิมฮัวเห็นกะละมังใส่น้ำและผ้าที่พาดอยู่ขอบกะละมังก็เชื่อคำพูดของคนตรงหน้าอย่างสนิทใจ“หนูชื่อ จินเสี่ยวชิง ค่ะ พี่เรียกหนูว่าเสี่ยวชิงก็ได้ ป้าสะใภ้ขายหนูให้พวกค้ามนุษย์แต่หนูหนีออกมาได้ ตอนอยู่บนรถไฟหนูแอบได้ยินว่าที่ตลาดมืดมีการจ้างแรงงานหนูเลยว่าจะมาหางานทำแต่หนูหาตลาดมืดไม่เจอ” ‘ขอโทษนะคะพี่สาวที่ต้องโกหก ถ้าหนูเล่าความจริงให้ฟังพี่คงไม่เชื่อหนูแน่ๆ’“แล้วพ่อกับแม่หนูล่ะจ๊ะ ทำไมพวกเค้าปล่อยให้ป้าสะใภ้ทำกับหนูแบบนี้”“พ่อหนูเป็นทหารนานๆ จะกลับบ้านสักที สามปีที่ผ่านมาพ่อไม่ได้ติดต่อกลับมาบ้านเลยลุงใหญ่กับป้าสะใภ้เลยลดอาหารของแม่กับหนูลงจนแม่ล้มป่วยเพราะต้องทำงานหนัก ปีต่อมาแม่หนูก็จากไปพวกเค้าเลยใช้งานหนูหนักแทน ปีนี้ป้าสะใภ้อยากให้พี่ชายเข้าโรงเรียนเลยจะขายหนูเอาเงินมาเป็นค่าเล่าเรียนให้พี่ชาย ป้าสะใภ้บอกหนูว่าจะขายหนูให้ไปเป็นคนรับใช้ของพวกคนมีเงินหนูจะได้มีข้าวกินทุกมื้อและไม่ต้องทำงานในนาหนูก็เ
Read more
บทที่ 6 กองขยะ
กองขยะใน ยุค 70’ นี้มันไม่ได้มีความหมายเหมือนกับกองขยะในยุค 2000 ที่แปลว่ากองสิ่งปฏิกูลจากตามบ้านเรือน แต่มันหมายถึงขุมทรัพย์ดีๆ นี่เอง ตำรา ภาพวาดโบราณ ไปจนถึงเครื่องเรือนจากไม้มีค่า หรือแม้กระทั่งเครื่องลายครามและเครื่องประดับทองคำก็ยังมีหลังจากเดินไปตามทิศทางที่กิมฮัวบอกเพียงสิบห้านาทีก็มาถึงกองขยะชิงชิงที่วางแผนว่าจะลองเข้าไปดูลาดเลาดูก่อนเผื่อจะได้ของดีอะไรกลับไปบ้าง แล้วค่อยเข้าไปดูที่ตลาดมืดอีกทีเพื่อหาข้ออ้างในการเอาอาหารกลับไปที่บ้านเพื่อแบ่งปันให้พี่กิมฮัว ระหว่างนี้เธอก็จะตามหาท่านผู้ก่อตั้งตระกูลไปด้วย หวังว่าสามีของพี่กิมฮัวจะกลับมาไวไว เพราะหากเธอพบท่านผู้ก่อตั้งตระกูลก็คงต้องปลีกตัวไปช่วยเหลือท่านตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา“คุณตาคะ หนูขอเข้าไปดูข้างในได้มั้ย” ชิงชิงเอ่ยถามชายชราที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าโกดังขนาดใหญ่ที่ทุกคนพากันเรียกว่ากองขยะ“ได้สิ เอาตะกร้าวางไว้หน้าประตูแล้วเข้าไปได้เลย” ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เด็กน้อยจะมีเงินที่ไหนมาซื้อของในกองขยะแห่งนี้ ส่วนมากพวกแม่บ้านมักมาซื้อหนังสือเก่าๆ หรือไม่ก็พวกโต๊ะเตียงไม้พวกนั้นไปเป็นเชื้อเพลิงเพราะในเมืองกิ่งไม้หร
Read more
บทที่ 7 หารายได้ในยุค 70’
“เอาสิหนูมีเท่าไหร่ป้าเอาหมดเลย ว่าแต่หนูคิดราคายังงัยล่ะ” น้ำเสียงของคุณป้าเปลี่ยนเป็นเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที“เนื้อหมูปรุงรสหนูคิดห่อละห้าหยวน ส่วนโจ๊กกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่หนูคิดสองห่อหนึ่งหยวน มีหลายรสให้เลือกค่ะ”“ไอ้ที่ว่ากึ่งสำเร็จรูปนี่มันเป็นยังงัยเหรอจ๊ะ” เพราะไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนจึงต้องถามให้เข้าใจ“อ๋อ มันก็คือโจ๊กกับบะหมี่ที่ถูกอบมาให้แห้ง เมื่อจะกินก็เพียงแค่เทใส่ภาชนะแล้วเติมน้ำร้อนลงไปรอแค่สามนาทีก็กินได้เลย เลยเรียกว่ากึ่งสำเร็จรูปน่ะค่ะ นอกจากนี้หากต้องการเนื้อสัตว์ก็ทำได้เพียงแต่ต้องใส่เนื้อสัตว์ที่ปรุงสุกแล้วลงไปในชามหรือนำมากินเป็นกับก็ยังทำได้อีกด้วยนะคะ” หลังจากอธิบายวิธีการเตรียมโจ๊กและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้คุณป้าที่แนะนำตัวเองว่าชื่อป้าชุนเสร็จเรียบร้อยแล้วชิงชิงก็เอา โจ๊ก บะหมี่และหมูสวรรค์ออกมาให้ป้าชุนทั้งหมดคำนวณเป็นเงินได้สามสิบหยวนพอดี ป้าชุนคงมัวแต่ดีใจที่ได้ของที่ต้องการเลยลืมสังเกตไปว่าของที่ชิงชิงหยิบออกมาจากตะกร้าสะพายหลงนั้นมันมากมายเกินกว่าที่ตะกร้าใบย่อมจะบรรจุได้หมด‘เสียดายเอาโจ๊กกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วก็หมูสวรรค์มาน้อยไปหน่อย ส่วน
Read more
บทที่ 8 อาหารสำเร็จรูป
หลังจากบอกลากับพี่จงหัวเพื่อรีบกลับไปหาพี่กิมฮัวก่อนออกจากตลาดมือชิงชิงได้พบกับคุณยายคนหนึ่งที่นำมาขายเธอเลยซื้อมาทั้งหมดยี่สิบใบในราคาสองหยวน “กลับมาแล้วค่ะ พี่กิมฮัวหิวหรือยังคะเดี๋ยวหนูทำอะไรให้กินนะคะ” ชิงชิงเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นพี่กิมฮัวกำลังเย็บเสื้อผ้าให้ลูกในท้องเลยอาสาทำอาหารมื้อเย็นทันที “พักผ่อนก่อนก็ได้พี่ยังไม่หิวเท่าไหร่หรอก ว่าแต่ได้งานแล้วเหรอถึงได้อาหารกลับมาน่ะ” “งานเลี้ยงเด็กมีคนทำไปแล้วค่ะหนูเลยลองไปที่ตลาดมืดดูมีคนต้องการให้ช่วยเฝ้าร้านขายของพอดีแลกกับเงินเงินห้าหยวน กับอาหารสองกล่องหนูซื้อไข่ไปแล้วสองหยวน ได้มียี่สิบฟองเงินที่เหลืออีกสามหยวนพี่กิมฮัวเอาเก็บไว้นะคะ” ถือโอกาสบอกกล่าวพี่กิมฮัวไว้เสียเลยพี่แกจะได้หยิบใช้ได้อย่างสบายใจ “จะทำอย่างนั้นได้ยังงัยล่ะ เสี่ยวชิงเอาอาหารมาแบ่งพี่ก็เกรงใจจะแย่แล้ว อย่าเอาเงินมาให้พี่เก็บเลย” “เก็บไว้กับพี่กิมฮัวน่ะดีแล้วค่ะ หนูเป็นเด็กจะให้พกเงินออกไปนอกบ้านคงไม่สะดวก ถ้าใครมาแย่งไปหนูคงรักษาไว้ไม่ได้ อีกอย่างก็ไม่รู้ว่ามีพี่จะกลับมาวันไหนถ้าถึงวันจ่ายค่าเช่าบ้านแล้วไม่มีให้พวกเ
Read more
บทที่ 9 กำไรหรือขาดทุน
วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ชิงชิงจะอยู่ในยุค 70’ ในรอบแรกเธอเลยคิดจะไปสำรวจดูว่ามีที่แปลงไหนที่น่าซื้อเก็บไว้บ้าง ถึงแม้จะยังไม่มีการเปิดค้าขายอย่างเสรีแต่ก็มีบางคนเริ่มทำตัวเป็นนายหน้าแบบลับๆ เมื่อไม่รู้จะไปถามหาคนได้จากที่ไหนเลยได้แต่ไปถามหากับพี่จงหัว ได้ความว่าลุงของพี่จงหัวเองที่เป็นนายหน้าค้าขายที่ดินแต่แกไปต่างเมืองอีกหลายวันกว่าจะกลับเสี่ยวชิงเลยกลับไปอยู่บ้านเป็นเพื่อนพี่กิมฮัวแทน ก่อนเข้านอนชิงชิงขอเหรียญหนึ่งหยวนมาจากพี่กิมฮัวโดยอ้างว่าจะเอาไปใส่ไว้ใต้หมอนเพราะเธอฝันร้านมาสองคืนแล้วและเคยได้ยินว่าถ้าเอาเงินวางไว้ใต้หมอนจะช่วยให้ฝันดี มู่กิมฮัวแม้จะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้แต่ก็เห็นว่าเป็นเงินของเด็กสาวเสี่ยวชิงจะทำอย่างไรกับมันก็ได้ และเด็กสาวก็คงยังจะหวาดกลัวเรื่องที่จะถูกนำไปขายให้แม่เล้าอยู่ก็เป็นได้จึงหยิบเงินออกมาให้ทันที ทางด้านชิงชิงหลังจากที่พี่กิมฮัวหลับไปแล้วก็เอาเหรียญที่ได้มาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วล้มตัวลงนอนเตรียมตัวทำสมาธิเพื่อกลับไปยังยุค 2000 ทันที ติ๊ดติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด “ฮ้าวววววววววว ตื่นแล้วๆ” ชิงชิงรีบกดปิดเส
Read more
บทที่ 10 ชิงชิงมีมิติ
‘เฮ้อซื้อมาซะเยอะแยะจะเอาเข้าบ้านยังงัยล่ะทีนี้ หมดนี้ต้องไป-กลับกี่เที่ยวจะขนหมดกัน เอ๊ะทำไมมีแสงสีแดงกระพริบที่รอยแหวนบนนิ้วล่ะ’ ขณะที่กำลังกังวลเกี่ยวกับปริมาณของสินค้าที่ซื้อมาก็มีแสงสีแดงกระพริบขึ้นที่รอยแดงบนนิ้ว ชิงชิงจึงมองหาที่จอดรถเพื่อทดสอบข้อสงสัยในใจทันที “เย้ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย รอยแดงนี้เป็นช่องว่างมิติ แถวนี้ปลอดคนพอดีลองเก็บของเข้าไปดูดีกว่า” หลังจากเพ่งสมาธิเข้าไปในแหวนหยกครู่หนึ่งก็เห็นช่องว่างมิติแล้วเธอก็ของทั้งหมดเข้าไปในมิติได้จริงๆ ด้วย แม้ว่าจะอยากลองเข้าไปดูด้านในก็กลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้าแล้วเสียก่อน เพราะตอนนี้เริ่มมีคนเดินผ่านไปผ่านมาบ้างแล้ว ‘เอ๊ะ มีร้านขายนาฬิกาด้วยนี่นา ลืมไปเลยว่าแถบวรจักรนี่มีของพวกนี้เยอะเลยแถมราคาไม่แพงมากอีกด้วย’ “มีนาฬิกาแบบที่ใช้กันในยุค 70’ บ้างมั้ยคะ” ภายในร้านมีนาฬิกาวางขายอยู่หลายแบบ ในเมื่อไม่มั่นใจว่าควรเลือกแบบไหนดีก็ถามคนขายมันไปเสียเลย “มีๆ ช่วงนี้แฟชั่นย้อนยุคกำลังมา ซื้อไปขายหรือไปใช้เองล่ะ เรือนละหนึ่งร้อย โหลละหนึ่งพัน ถ้าซื้อทั้งแบบผู้ชายและแบบผู้หญิงอย่างละโหล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status