ข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง

ข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง

Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
Notes insuffisantes
31Chapitres
1.2KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ชิงชิง สาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนที่มีโอกาสติดตามอาป๊ากลับไปไหว้สุสานบรรพบุรุษที่ประเทศจีนและบังเอิญเก็บแหวนหยกสีเลือดวงหนึ่งได้จากหน้าฮวงซุ้ย ในขณะที่กำลังจะถามหาเจ้าของ แหวนวงนั้นดันหายไปจากฝ่ามือ

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 แหวนหยกสีเลือด

前世、桐島明里(きりしま あかり)は「名ばかりの夫」と結婚していた。

出産の日、大量出血で昏倒した彼女は、必死に何度も電話をかけたが――氷見寒成(ひみ かんせい)は最後まで応じなかった。

医師に人中を強く押されてようやく意識を取り戻し、彼女は震える手で手術同意書に自ら署名した。

子どもが四十度の高熱を出した日も、寒成の姿はなかった。

明里は子供を抱きかかえて病院へ走り、三日三晩つきっきりで看病した末、廊下でそのまま意識を失った。

両親が交通事故で亡くなった日も、彼は現れなかった。

冷えた骨壺を胸に抱えて帰宅した彼女を、玄関口で伯父が平手打ちした。

「男の心ひとつ掴めないなんて……あんなにも体面を重んじて生きてきたお前の両親は、婿に看取られることもなく、目を閉じることすらできずに逝ったんだぞ!」

そして五十八歳。末期がんと告げられた明里は、静かに人生の終わりを悟った。

看護師に「最後に会いたい人はいますか」と問われ、枯れたプラタナスを見つめながら、彼女は最後の希望を胸に寒成へ電話をかけた。

電話は、偶然にも繋がった。

向こうからは賑やかな声が聞こえ、子どもたちの弾む声が耳を刺した。

「お父さん、ケーキ食べたら、杏奈さんと家族写真撮ろうよ!」

「いいよ」

胸の奥がずきりと痛み、明里の手からスマートフォンが滑り落ちた。床に叩きつけられた画面は、粉々に砕けた。

果てしない絶望の中、彼女は深い海に沈む小舟のように、静かに瞳を閉じた。

……

再び目を開けた時、明里は二十七歳に戻っていた。

彼女が最初にしたのは――離婚届の作成だった。

そして次に、離婚届を手に、夫の初恋の女である沢渡杏奈(さわたり あんな)を訪ねた。

「氷見寒成と離婚することにしたわ」

明里は離婚届をテーブルに置き、淡々と言った。

「彼にこの離婚届へサインさせられるなら、氷見夫人の座はあなたにくれてやるわ」

杏奈は一瞬言葉を失い、戸惑いの色を浮かべた。

「七年も夫婦で、子どもも二人いるのに……本当に、捨てられるの?」

明里の脳裏に、前世の惨痛な記憶がよぎる。

彼女はただ静かに答えた。

「寒成はあなたを忘れられない。子どもたちもあなたが好き。私が身を引けば、みんな幸せになれる」

その時、スマートフォンが鳴った。

明里が応答すると、電話の向こうから息子・氷見蒼辰(ひみ あおと)と娘・氷見柚菜(ひみ ゆな)の泣き叫ぶ声が響いた。

「ママ、助けて!」

「悪いおじさんが僕たちを殺そうとしてる!うわあああん……」

次の瞬間、低い男の声が耳を突いた。

「お前の子ども二人は俺の手の中だ。助けたけりゃ二億円用意しろ。さもないと――」

「殺せばいいわ」

明里はその言葉を遮るように電話を切った。

杏奈が青ざめた顔で言った。

「今、蒼辰と柚菜の声が聞こえたけど……行かないの?」

明里は冷ややかに笑った。

「ただのいたずらよ」

前世では、彼女はこの電話を信じた。

家計を握る寒成とは連絡が取れず、必死に金を工面してやっと二億円を揃えた。

子どもたちの無事を祈りながら車を走らせ、焦りのあまりガードレールに衝突して血まみれになった。

だが、あの拉致は子どもたち自身の仕業だった。

彼らは杏奈の誕生日プレゼントを買うため、金を騙し取ったのだ。

だから今度こそ、もう騙されない。

明里はバッグを手に取り、立ち上がった。

家に戻ると、寒成と子どもたちのために編んだマフラーや、用意していたクリスマスプレゼントをすべてゴミ箱に放り込んだ。

彼女と寒成の結婚は、ただのビジネス婚だった。

そして杏奈こそ、彼が一生忘れられない初恋の女だった。

当時、寒成と杏奈はすでに結婚を前提に交際していた。だが、氷見家が沢渡家の裏にグレーなビジネスの影を見つけ、「素性の怪しい女」として杏奈との関係を一方的に引き裂いた。

杏奈が渡航したあの日から、寒成はまるで魂を抜かれたように、半年もの間、何も手につかずにいた。

その後、氷見家と桐島家のビジネス婚が決まった。

結婚式の日、寒成は明里に向かって、冷たく宣言した。

「俺たちはあくまでビジネス婚だ。氷見夫人という肩書き以外、お前に与えられるものは何もない」

明里は口では「気にしない」と答えながらも、どこかで幻想を捨てきれずにいた。

人の心は血の通ったもの。

尽くして、耐えて、寄り添い続ければ――

いつか、この冷えきった関係にも、少しは温もりが生まれるかもしれない。

そう信じて、彼女は寒成の好物を覚え、ひとつひとつ丁寧にシャツへアイロンをかけ、彼と子どもたちの好みをすべて心に刻み込んでいった。

けれど、彼が彼女に与えたのは――週に一度、機械のように繰り返される義務的な夜だけだった。

心は、最初から最後まで、彼女に向いてはいなかった。

メッセージは既読無視。

電話も出ない。

彼女が何をしても、何を望んでも、寒成は微塵も気に留めなかった。

杏奈が帰国してからは、二人の関係は再燃し、子どもたちまで杏奈になついていった。

だからこそ、今世では、もう誰のためにも自分を犠牲にしない。

その時、背後から足音が近づき、低く冷たい声が響いた。

「何をしている?」

振り返ると、寒成が立っていた。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
31
บทที่ 1 แหวนหยกสีเลือด
ชิงชิง สาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนที่มีโอกาสติดตามอาป๊ากลับไปไหว้สุสานบรรพบุรุษที่ประเทศจีนและบังเอิญเก็บแหวนหยกสีเลือดวงหนึ่งได้จากหน้าฮวงซุ้ย ในขณะที่กำลังจะถามหาเจ้าของ แหวนวงนั้นดันหายไปจากฝ่ามือและมาปรากฏเป็นแดงรอบนิ้วกลางมือขวาของเธอแทน ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรอาป๊ากลับรีบจูงเธอไปขึ้นรถทันทีเพราะดันนึกได้ว่าอีกแค่สองชั่วโมงเครื่องจะออกแล้ว เนื่องจากผู้คนแห่กันมาไหว้บรรพบุรุษวันนี้กันเยอะมาก กว่าที่พวกเธอจะมาถึงสุสานก็หมดเวลาไปกับการจราจรอันคับคั่งจนต้องรีบกลับแบบสายฟ้าแลบ ดีที่ขากลับมีสภาพคล่องมาก เพราะฝูงชนยังออกันอยู่ที่สุสานเพราะปีนึงจะได้มารวมตัวกันสักที เหล่าลูกหลานที่ยังมีชีวิตอยู่จึงอาศัยเวลานี้อัพเดตข่าวสารซึ่งกันและกันกว่าจะมีเวลาได้คิดถึงแหวนอีกครั้งก็เป็นอีกสามวันหลังจากกลับมาจากเมืองจีน และเคลียงานที่คั่งค้างไว้ช่วงที่เธอไม่อยู่ รวมถึงหาเงินมาใช้หนี้บัตรเครดิตที่ซื้อตั๋วเครื่องบินพาอาป๊าไปไหว้สุสานบรรพบุรุษ หากไม่รีบใช้หนี้และมัวแต่ชำระขั้นต่ำดอกเบี้ยบัตรเครดิตคงพอกพูนจนเป็นปัญหาให้ชิงชิงตามแก้จนปวดหัวอีกแน่ๆครอบครัวของชิงชิงมีอาชีพเก็บของเก่าขาย หรือหลายคนเรียกว่าคนเก็บขย
Read More
บทที่ 2 ภารกิจ
ชิงชิงเพ่งสมาธิกับรอยแดงแถบนั้นจนรู้สึกตัวอีกทีเธอก็มาอยู่หน้าสุสานบรรพชนตระกูลจินที่เธอเก็บแหวนหยกวงนั้นได้ แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนวันเช็งเม้งที่ผ่านมารอบๆ สุสานแม้จะดูออกว่าเป็นเวลากลางคืนแต่กลับไม่มืดมิดเท่าใดนัก แม้ว่าไม่มีใครเลยสักคนแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ควรจะเป็น‘ลูกหลานจินเสี่ยวชิงคารวะบรรพบุรุษ หากพวกท่านมีอันใดต้องการให้ลูกหลานช่วยเหลือ ได้โปรดชี้แนะลูกหลานด้วยเจ้าค่ะ’ ชิงชิงที่คิดว่าตนเองหลับฝันไปเลยถือโอกาสสื่อสารกับท่านบรรพบุรุษซะเลยเพราะเธอสังหรณ์ว่าแหวนวงนี้จะมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดา“ฉลาดมากเสี่ยวชิง หลานฉลาดกว่าจินง่วนป้อพ่อของเจ้ามาก” เสียงหญิงชราดังขึ้นพร้อมร่างโปร่งแสง ร่างนั้นมีเค้าอาม่าของชิงชิงตอนยังสาว“อะ อา อาม่าเหรอคะ”“อั๊วเอง ฮะฮะฮ่า” เสียงตะกุกตะกักจากหลานสาวที่ไม่เคยพบหน้าทำเอาอาม่าอดขำไม่ได้ ก็นะ หลานสาวของเธอไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา เพราะเรียนโรงเรียนคริสต์มาตั้งแต่สมัยเด็ก แถมอาม่าเองก็จากไปตั้งแต่ชิงชิงยังไม่เกิด ดีที่สามีเธอเก็บภาพสมัยสาวๆ ของเธอไว้อย่างดีและคอยบอกเล่าเรื่องราวของเธอให้หลานสาวฟังเสมอมา“อาม่าส่งแหวนหยกวงนั้นให้ชิงชิงเหรอคะ” ชิงชิง
Read More
บทที่ 3 เตรียมออกเดินทาง
ชิงชิงเสียใจที่จะไม่ได้เจออาม่าอีกครั้งแต่ภาระกิจที่อาม่ามอบให้นั้นก็สำคัญ ถ้งแม้เธอจะมีเชื้อสายจีนแต่ความรู้เกี่ยวกับยุค 70’ นั้นแทบเป็นศูนย์ เท่าที่เคยอ่านนิยายออนไลน์ที่ตัวเอกย้อนยุค ทะลุมิติ ข้ามภพไปในยุค 70’ นั้นก็รู้เพียงว่า มีทหารแดง ยุวปัญญาชน การทำนารวม การใช้คูปองแลกซื้อสิ่งของทั้งอุปโภคบริโภค และที่ขาดไม่ได้ในนิยายทุกเรื่องต้องมีก็คือ ตลาดมืด เพราะเป็นช่วงที่การค้าขายนั้นยังผิดกฎหมายอยู่ เรียกได้ว่าเป็นยุคขาดแคลนโดยแท้ หลังหลุดออกจากภวังค์ชิงชิงจึงลุกขึ้นมาหาข้อมูลเกี่ยวกับสาธารณรัฐประชาชนจีนในยุค 70’ ข้อมูลเบื้องต้นที่เธอได้รับก็ไม่ต่างต่างที่เธอรับรู้มาในนิยายแต่นั่นไม่พอเพราะยุค 70’ นั้นรวมก็สิบปี ชิงชิงไม่แน่ใจว่าเธอจะไปโผล่ยังช่วงปีใดเลยต้องหาข้อมูลเจาะลึกลงไปให้ครบทุกปี เพื่อดูภาพรวมว่าต้องนำสิ่งใดบ้าง ที่แน่ๆ สิ่งของมีค่า เครื่องประดับแทบไม่มีประโยชน์ เงินตราในยุคนั้นก็แทบจะไร้ความหมาย สิ่งจำเป็นนำจะเป็นอาหาร ธัญพืชและยารักษาโรค หากเป็นช่วงปลายยุค 70’ ที่จะมีการเปิดสอบเกาเข่าหนังสือเรียนคงพอมีประโยชน์บ้างแต่เธอเองก็คงจะหาได้เฉพาะหนังสือภาษาไทย ไว้ลองไปดูก่อ
Read More
บทที่ 4 ใช้แหวนครั้งแรก
มื้อเย็นชิงชิงกินข้าวพร้อมอาป๊าก่อนจะตามไปส่งอาป๊าเข้าห้องนอนพร้อมกอดราตรีสวัสดิ์อาป๊าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนจนอาป๊านึกว่าชิงชิงจะอ้อนขออะไร เธอเลยแต่บอกว่ากว่าจะได้กินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้งตามจำนวนวันหยุดของชิงชิง ซึ่งไม่ตรงกับวันหยุดของอาป๊าและมื้ออาหารมื้ออื่นๆ ก็ต่างคนต่างกินตามความสะดวก ส่วนมื้อเย็นถ้าไม่ตกลงกันไว้ว่าจะรอเพื่อกินพร้อมกันไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีเวลาไปได้พูดคุยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันแบบเป็นเรื่องเป็นราวสักที อาป๊าเลยลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ยราตรีสวัสดิ์ชิงชิงบ้างความจริงในใจชิงชิงนั้นเริ่มสับสน ถึงแม้อาม่าหยิกหยิกเธอเพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ฝันแต่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นในช่วงภวังค์ชิงชิงจึงยังไม่มั่นใจนัก หากว่าเธอไปเดินทางไปยังที่นั่นจริงๆ ชิงชิงถึงจะมั่นใจ แต่เธอก็ยังกังวลว่าหากเธอออกเดินทางไปแล้วไม่สามารถกลับมาได้เธอคงจะต้องจากกับอาป๊าตลอดไป ด้วยความเป็นลูกหลานคนจีน และเป็นลูกสาวของอาป๊าเลี้ยงเดี่ยวเธอจึงไม่ค่อยดีรับอ้อมกอดจากผู้บังเกิดเกล้าบ่อยนักในเมื่อชีวิตมีความเสี่ยงชิงชิงจึงได้ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำหลังจากเข้าห้องนอนมาได้ชิงชิงเปิดผ้าคลุมเตียงออกถุ
Read More
บทที่ 5 ได้ที่พักพิง
“ขอบใจหนูมากนะจ๊ะ ที่ช่วยดูแลพี่สาว เรื่องน้ำน่ะไม่เป็นไรหรอกหนูดื่มได้ตามสบาย พี่ชื่อมู่กิมฮัวหนูเรียกพี่ว่า พี่กิมฮัว ก็ได้ ว่าแต่หนูน่ะเป็นใครมาจากไหนพอจะบอกพี่สาวได้มั้ยจ๊ะ” หลังจากมู่กิมฮัวเห็นกะละมังใส่น้ำและผ้าที่พาดอยู่ขอบกะละมังก็เชื่อคำพูดของคนตรงหน้าอย่างสนิทใจ“หนูชื่อ จินเสี่ยวชิง ค่ะ พี่เรียกหนูว่าเสี่ยวชิงก็ได้ ป้าสะใภ้ขายหนูให้พวกค้ามนุษย์แต่หนูหนีออกมาได้ ตอนอยู่บนรถไฟหนูแอบได้ยินว่าที่ตลาดมืดมีการจ้างแรงงานหนูเลยว่าจะมาหางานทำแต่หนูหาตลาดมืดไม่เจอ” ‘ขอโทษนะคะพี่สาวที่ต้องโกหก ถ้าหนูเล่าความจริงให้ฟังพี่คงไม่เชื่อหนูแน่ๆ’“แล้วพ่อกับแม่หนูล่ะจ๊ะ ทำไมพวกเค้าปล่อยให้ป้าสะใภ้ทำกับหนูแบบนี้”“พ่อหนูเป็นทหารนานๆ จะกลับบ้านสักที สามปีที่ผ่านมาพ่อไม่ได้ติดต่อกลับมาบ้านเลยลุงใหญ่กับป้าสะใภ้เลยลดอาหารของแม่กับหนูลงจนแม่ล้มป่วยเพราะต้องทำงานหนัก ปีต่อมาแม่หนูก็จากไปพวกเค้าเลยใช้งานหนูหนักแทน ปีนี้ป้าสะใภ้อยากให้พี่ชายเข้าโรงเรียนเลยจะขายหนูเอาเงินมาเป็นค่าเล่าเรียนให้พี่ชาย ป้าสะใภ้บอกหนูว่าจะขายหนูให้ไปเป็นคนรับใช้ของพวกคนมีเงินหนูจะได้มีข้าวกินทุกมื้อและไม่ต้องทำงานในนาหนูก็เ
Read More
บทที่ 6 กองขยะ
กองขยะใน ยุค 70’ นี้มันไม่ได้มีความหมายเหมือนกับกองขยะในยุค 2000 ที่แปลว่ากองสิ่งปฏิกูลจากตามบ้านเรือน แต่มันหมายถึงขุมทรัพย์ดีๆ นี่เอง ตำรา ภาพวาดโบราณ ไปจนถึงเครื่องเรือนจากไม้มีค่า หรือแม้กระทั่งเครื่องลายครามและเครื่องประดับทองคำก็ยังมีหลังจากเดินไปตามทิศทางที่กิมฮัวบอกเพียงสิบห้านาทีก็มาถึงกองขยะชิงชิงที่วางแผนว่าจะลองเข้าไปดูลาดเลาดูก่อนเผื่อจะได้ของดีอะไรกลับไปบ้าง แล้วค่อยเข้าไปดูที่ตลาดมืดอีกทีเพื่อหาข้ออ้างในการเอาอาหารกลับไปที่บ้านเพื่อแบ่งปันให้พี่กิมฮัว ระหว่างนี้เธอก็จะตามหาท่านผู้ก่อตั้งตระกูลไปด้วย หวังว่าสามีของพี่กิมฮัวจะกลับมาไวไว เพราะหากเธอพบท่านผู้ก่อตั้งตระกูลก็คงต้องปลีกตัวไปช่วยเหลือท่านตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา“คุณตาคะ หนูขอเข้าไปดูข้างในได้มั้ย” ชิงชิงเอ่ยถามชายชราที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าโกดังขนาดใหญ่ที่ทุกคนพากันเรียกว่ากองขยะ“ได้สิ เอาตะกร้าวางไว้หน้าประตูแล้วเข้าไปได้เลย” ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เด็กน้อยจะมีเงินที่ไหนมาซื้อของในกองขยะแห่งนี้ ส่วนมากพวกแม่บ้านมักมาซื้อหนังสือเก่าๆ หรือไม่ก็พวกโต๊ะเตียงไม้พวกนั้นไปเป็นเชื้อเพลิงเพราะในเมืองกิ่งไม้หร
Read More
บทที่ 7 หารายได้ในยุค 70’
“เอาสิหนูมีเท่าไหร่ป้าเอาหมดเลย ว่าแต่หนูคิดราคายังงัยล่ะ” น้ำเสียงของคุณป้าเปลี่ยนเป็นเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที“เนื้อหมูปรุงรสหนูคิดห่อละห้าหยวน ส่วนโจ๊กกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่หนูคิดสองห่อหนึ่งหยวน มีหลายรสให้เลือกค่ะ”“ไอ้ที่ว่ากึ่งสำเร็จรูปนี่มันเป็นยังงัยเหรอจ๊ะ” เพราะไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนจึงต้องถามให้เข้าใจ“อ๋อ มันก็คือโจ๊กกับบะหมี่ที่ถูกอบมาให้แห้ง เมื่อจะกินก็เพียงแค่เทใส่ภาชนะแล้วเติมน้ำร้อนลงไปรอแค่สามนาทีก็กินได้เลย เลยเรียกว่ากึ่งสำเร็จรูปน่ะค่ะ นอกจากนี้หากต้องการเนื้อสัตว์ก็ทำได้เพียงแต่ต้องใส่เนื้อสัตว์ที่ปรุงสุกแล้วลงไปในชามหรือนำมากินเป็นกับก็ยังทำได้อีกด้วยนะคะ” หลังจากอธิบายวิธีการเตรียมโจ๊กและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้คุณป้าที่แนะนำตัวเองว่าชื่อป้าชุนเสร็จเรียบร้อยแล้วชิงชิงก็เอา โจ๊ก บะหมี่และหมูสวรรค์ออกมาให้ป้าชุนทั้งหมดคำนวณเป็นเงินได้สามสิบหยวนพอดี ป้าชุนคงมัวแต่ดีใจที่ได้ของที่ต้องการเลยลืมสังเกตไปว่าของที่ชิงชิงหยิบออกมาจากตะกร้าสะพายหลงนั้นมันมากมายเกินกว่าที่ตะกร้าใบย่อมจะบรรจุได้หมด‘เสียดายเอาโจ๊กกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วก็หมูสวรรค์มาน้อยไปหน่อย ส่วน
Read More
บทที่ 8 อาหารสำเร็จรูป
หลังจากบอกลากับพี่จงหัวเพื่อรีบกลับไปหาพี่กิมฮัวก่อนออกจากตลาดมือชิงชิงได้พบกับคุณยายคนหนึ่งที่นำมาขายเธอเลยซื้อมาทั้งหมดยี่สิบใบในราคาสองหยวน “กลับมาแล้วค่ะ พี่กิมฮัวหิวหรือยังคะเดี๋ยวหนูทำอะไรให้กินนะคะ” ชิงชิงเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นพี่กิมฮัวกำลังเย็บเสื้อผ้าให้ลูกในท้องเลยอาสาทำอาหารมื้อเย็นทันที “พักผ่อนก่อนก็ได้พี่ยังไม่หิวเท่าไหร่หรอก ว่าแต่ได้งานแล้วเหรอถึงได้อาหารกลับมาน่ะ” “งานเลี้ยงเด็กมีคนทำไปแล้วค่ะหนูเลยลองไปที่ตลาดมืดดูมีคนต้องการให้ช่วยเฝ้าร้านขายของพอดีแลกกับเงินเงินห้าหยวน กับอาหารสองกล่องหนูซื้อไข่ไปแล้วสองหยวน ได้มียี่สิบฟองเงินที่เหลืออีกสามหยวนพี่กิมฮัวเอาเก็บไว้นะคะ” ถือโอกาสบอกกล่าวพี่กิมฮัวไว้เสียเลยพี่แกจะได้หยิบใช้ได้อย่างสบายใจ “จะทำอย่างนั้นได้ยังงัยล่ะ เสี่ยวชิงเอาอาหารมาแบ่งพี่ก็เกรงใจจะแย่แล้ว อย่าเอาเงินมาให้พี่เก็บเลย” “เก็บไว้กับพี่กิมฮัวน่ะดีแล้วค่ะ หนูเป็นเด็กจะให้พกเงินออกไปนอกบ้านคงไม่สะดวก ถ้าใครมาแย่งไปหนูคงรักษาไว้ไม่ได้ อีกอย่างก็ไม่รู้ว่ามีพี่จะกลับมาวันไหนถ้าถึงวันจ่ายค่าเช่าบ้านแล้วไม่มีให้พวกเ
Read More
บทที่ 9 กำไรหรือขาดทุน
วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ชิงชิงจะอยู่ในยุค 70’ ในรอบแรกเธอเลยคิดจะไปสำรวจดูว่ามีที่แปลงไหนที่น่าซื้อเก็บไว้บ้าง ถึงแม้จะยังไม่มีการเปิดค้าขายอย่างเสรีแต่ก็มีบางคนเริ่มทำตัวเป็นนายหน้าแบบลับๆ เมื่อไม่รู้จะไปถามหาคนได้จากที่ไหนเลยได้แต่ไปถามหากับพี่จงหัว ได้ความว่าลุงของพี่จงหัวเองที่เป็นนายหน้าค้าขายที่ดินแต่แกไปต่างเมืองอีกหลายวันกว่าจะกลับเสี่ยวชิงเลยกลับไปอยู่บ้านเป็นเพื่อนพี่กิมฮัวแทน ก่อนเข้านอนชิงชิงขอเหรียญหนึ่งหยวนมาจากพี่กิมฮัวโดยอ้างว่าจะเอาไปใส่ไว้ใต้หมอนเพราะเธอฝันร้านมาสองคืนแล้วและเคยได้ยินว่าถ้าเอาเงินวางไว้ใต้หมอนจะช่วยให้ฝันดี มู่กิมฮัวแม้จะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้แต่ก็เห็นว่าเป็นเงินของเด็กสาวเสี่ยวชิงจะทำอย่างไรกับมันก็ได้ และเด็กสาวก็คงยังจะหวาดกลัวเรื่องที่จะถูกนำไปขายให้แม่เล้าอยู่ก็เป็นได้จึงหยิบเงินออกมาให้ทันที ทางด้านชิงชิงหลังจากที่พี่กิมฮัวหลับไปแล้วก็เอาเหรียญที่ได้มาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วล้มตัวลงนอนเตรียมตัวทำสมาธิเพื่อกลับไปยังยุค 2000 ทันที ติ๊ดติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด “ฮ้าวววววววววว ตื่นแล้วๆ” ชิงชิงรีบกดปิดเส
Read More
บทที่ 10 ชิงชิงมีมิติ
‘เฮ้อซื้อมาซะเยอะแยะจะเอาเข้าบ้านยังงัยล่ะทีนี้ หมดนี้ต้องไป-กลับกี่เที่ยวจะขนหมดกัน เอ๊ะทำไมมีแสงสีแดงกระพริบที่รอยแหวนบนนิ้วล่ะ’ ขณะที่กำลังกังวลเกี่ยวกับปริมาณของสินค้าที่ซื้อมาก็มีแสงสีแดงกระพริบขึ้นที่รอยแดงบนนิ้ว ชิงชิงจึงมองหาที่จอดรถเพื่อทดสอบข้อสงสัยในใจทันที “เย้ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย รอยแดงนี้เป็นช่องว่างมิติ แถวนี้ปลอดคนพอดีลองเก็บของเข้าไปดูดีกว่า” หลังจากเพ่งสมาธิเข้าไปในแหวนหยกครู่หนึ่งก็เห็นช่องว่างมิติแล้วเธอก็ของทั้งหมดเข้าไปในมิติได้จริงๆ ด้วย แม้ว่าจะอยากลองเข้าไปดูด้านในก็กลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้าแล้วเสียก่อน เพราะตอนนี้เริ่มมีคนเดินผ่านไปผ่านมาบ้างแล้ว ‘เอ๊ะ มีร้านขายนาฬิกาด้วยนี่นา ลืมไปเลยว่าแถบวรจักรนี่มีของพวกนี้เยอะเลยแถมราคาไม่แพงมากอีกด้วย’ “มีนาฬิกาแบบที่ใช้กันในยุค 70’ บ้างมั้ยคะ” ภายในร้านมีนาฬิกาวางขายอยู่หลายแบบ ในเมื่อไม่มั่นใจว่าควรเลือกแบบไหนดีก็ถามคนขายมันไปเสียเลย “มีๆ ช่วงนี้แฟชั่นย้อนยุคกำลังมา ซื้อไปขายหรือไปใช้เองล่ะ เรือนละหนึ่งร้อย โหลละหนึ่งพัน ถ้าซื้อทั้งแบบผู้ชายและแบบผู้หญิงอย่างละโหล
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status