บททั้งหมดของ กลมังกร พ่ายกลอนบุปผา: บทที่ 1 - บทที่ 10

ท่ามกลางราตรีที่แสงจันทร์กระจ่างอาบย้อมผืนนภา กลิ่นอายแห่งวสันตฤดูโชยชายละลิ่ว พัดพาเอาความหอมหวานของบุปผานานาพรรณเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวง ทว่ากลับไม่มีที่ใดจะอบอวลไปด้วยความรัญจวนใจเท่ากับ ‘หอชิงโหลว’ หรือที่ผู้คนต่างขนานนามว่าหอระเริงวสันต์อีกแล้วในค่ำคืนนี้ หอชิงโหลวถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานบนดินเพื่อจัดงานเลี้ยงชมบุปผาวสันต์ โคมผ้าไหมสีชาดและสีทองนับร้อยดวงถูกจุดโชติช่วง ขับเน้นตัวอาคารไม้สลักเสลาให้วิจิตรตระการตาราวกับตำหนักในสรวงสวรรค์ เสียงสรวลเสเฮฮาต่อกระซิกของเหล่าขุนนางปะปนไปกับเสียงกังวานของจอกสุราเงินที่กระทบกันไม่ขาดสาย กลิ่นกำยานราคาแพงจากต่างแดนกรุ่นกระจาย ผสมโรงไปกับกลิ่นอาหารอันโอชะและเมรัยเลิศรสที่บ่มเพาะมานานนับสิบปีณ โต๊ะไม้พะยูงแกะสลักลายมังกรคาบแก้วซึ่งตั้งอยู่ในจุดที่ดีที่สุด ‘เซี่ยอวิ๋น’ ขุนนางหนุ่มผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับเทพบุตรจุติลงมาดิน นั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านท่ามกลางวงล้อมของเหล่านางโลมผู้เลอโฉมเขาสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีครามเข้ม ปักดิ้นเงินเป็นลายเมฆมงคลตามสาบเสื้อและปลายแขน เส้นผมดำขลับราวน้ำหมึกถูกรวบตึงครอบด้วยปิ่นหยกขาวนวล ใบหน้าคมคายและดวงตาหงส์คู่นั้นดูเย

“ในเมื่อใต้เท้าจ่ายราคามาเพื่อชมบุปผา ข้าน้อยจะกล้าหลบซ่อนความงามได้อย่างไรเจ้าคะ หรือว่าบัณฑิตผู้เก่งกล้า... จะดีแต่ตำรา ทว่าขลาดกลัวที่จะเด็ดดอกไม้จริง?”เซี่ยอวิ๋นหัวเราะต่ำในลำคอ โน้มใบหน้าลงแนบชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวบอบบางจนนางสั่นสะท้าน“เด็ดดอกไม้นั้นง่ายนัก แต่การจะเด็ดให้ถึงรากและลิ้มรสน้ำหวานจนหยดสุดท้ายนั้น... ต้องใช้มากกว่ากำลัง”เขาเริ่มร่ายคำเปรียบเปรยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“โบตั๋นคลาคล่ำกลางน้ำค้าง... กลีบบางแย้มรับรสสวรรค์... ภมรเมามายในแสงจันทร์... หวังรุกรานใจกลางเกสรทอง...”คำกวีนั้นคือการประกาศก้องว่าเขาต้องการรุกรานเข้าไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดของนาง ฮวาหลิงหมุนตัวกลับมาหาเขา สายตานางพราวระยับด้วยเพลิงพิศมัย นางลูบไล้แผ่นอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าไหมพลางเอ่ยกลอนตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน“ภมรผยองปีกบินว่อน... จะชอนไชบุปผาหาได้ง่าย... ระวังเพลิงวสันต์แผดเผากาย... มอดไหม้คาเกสร... มิคืนรัง”ริมฝีปากของนางหยักยิ้มยั่วยวน ดวงตาฉ่ำน้ำมองสบเขาอย่างไม่ลดละ “ใต้เท้า... ท่านกล้าจะมอดไหม้ไปพร้อมกับข้าน้อยในคืนนี้หรือไม่?”คำท้าทายนั้นเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่เผาผลาญความอดทนจนมอดไหม้ เซี่ย

ราตรีที่สองในหอชิงโหลว แสงจันทร์นวลลอออาบย้อมลงบนผิวน้ำในสระบัวจนเกิดประกายระยิบระยับ ฮวาหลิงนั่งสงบนิ่งอยู่บนอาสนะ นางสวมเพียงชุดคลุมผ้าไหมบางเบาสีขาวนวลที่แทบจะโปร่งแสงยามต้องแสงจันทร์ ชายผ้าทิ้งตัวลงตามสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนประดุจหยกสลักและรอยแยกของสาบเสื้อที่เปิดกว้างอย่างจงใจ เรียวนิ้วสวยกำลังจัดวางเม็ดหมากหยกขาวและดำลงในโถไม้อย่างแช่มช้าเซี่ยอวิ๋นมาถึงแล้ว ขุนนางหนุ่มมิได้รวบผมเกล้าปิ่นหยกดั่งเช่นวันก่อน เขาปล่อยเรือนผมดำขลับราวน้ำหมึกให้ทิ้งตัวสลวยลงมาตามแผ่นหลังกว้าง ดูลดทอนความเคร่งขรึมลงทว่ากลับเพิ่มพูนเสน่ห์อันดิบเถื่อนที่ทำให้ใจสตรีต้องสั่นสะท้าน เขาหยุดยืนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมปลาบโลมเลียไปตามผิวพรรณที่โผล่พ้นอาภรณ์ของนางอย่างเปิดเผย“เจ้าดู... เตรียมพร้อมยิ่งนัก ฮวาหลิง”“ในเมื่อใต้เท้านัดหมายว่าจะมาแก้มือเรื่องบทกวี ข้าน้อยจึงคิดว่าการสนทนาด้วยวาจาเพียงอย่างเดียวอาจจืดชืดเกินไป หมากล้อมกระดานนี้... น่าจะเหมาะกับคนใจคอหนักแน่นเช่นท่านมากกว่าเจ้าค่ะ”เซี่ยอวิ๋นทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม ระยะห่างที่กั้นด้วยกระดานหมากไม้จันทน์หอมนั้นทำให้เขาได้

เซี่ยอวิ๋นจ้องมองความงดงามนั้นด้วยสายตาพร่าเบลอ เขาเอื้อมมือมาจากทางด้านหลัง โอบอุ้มปทุมถันคู่งามไว้ในอุ้งมือหนา บีบเค้นความนุ่มหยุ่นที่อัดแน่นจนล้นง่ามนิ้ว“ใต้เท้าเจ้าคะ...” นางเอียงใบหน้ามองเขา ดวงตาฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำแห่งกามารมณ์ ริมฝีปากสีชาดเผยอออกน้อยๆ เพื่อกอบโกยอากาศ “ลมหนาวเช่นนี้... ท่านช่วยมอบความอบอุ่นให้ข้าน้อยได้หรือไม่เจ้าคะ”นางมิได้เพียงเอ่ยวาจา ทว่ากลับเริ่มขยับกายอย่างเย้ายวน ฮวาหลิงแอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนามากขึ้น นางทับมือน้อยลงบนมือของเขา บังคับให้เซี่ยอวิ๋นบดขยี้ปลายยอดปทุมถันให้แรงขึ้นตามแรงอารมณ์ ความนุ่มหยุ่นที่บดเบียดและกระเพื่อมไหวทำให้เซี่ยอวิ๋นรู้สึกเหมือนสติกำลังจะขาดผึง ทรวงอกคู่นี้ช่างเต็มตึงและหอมหวานเกินต้านทาน“เจ้ามัน... นางมารตัวน้อย ฮวาหลิง” เซี่ยอวิ๋นคำรามต่ำ โน้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาว ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนนางครางลั่น“อ๊า... ใต้เท้า... มอบความร้อนของท่าน... มาให้ข้าน้อยที...”นางเริ่มขยับสะโพกมนวนเวียนอยู่บนหน้าขาแกร่ง บดเบียดร่องรักที่เปียกชุ่มเข้ากับตัวตนที่แข็งขึงภายใต้เนื้อผ้าของเขา นางจงใจโยกกายให้ทรวงอกกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ ยอดปทุมถันสีทับท

ภายในห้องหนังสือของเซี่ยอวิ๋น แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอแสงกระทบม้วนกระดาษเซวียนจื่อที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ฮวาหลิงก้าวเท้าเข้ามาอย่างสำรวม นางสวมอาภรณ์สีม่วงครามปักลายกลีบเหมยที่ดูมิดชิดกว่าทุกวัน ทว่าสิ่งนั้นกลับยิ่งขับเน้นความลึกลับน่าค้นหาให้โดดเด่นขึ้น"เจ้ามาแล้วหรือ หลิงเอ๋อร์... มานี่สิ ข้ามีสิ่งสำคัญอยากให้เจ้าชม"ฮวาหลิงนวยนาดเข้าไปใกล้ สายตาของนางจับจ้องไปที่ ‘แท่นฝนหมึกหยกขาว’ ที่แกะสลักจากหยกมันแพะเนื้อดีที่สุด ลวดลายมังกรคะนองน้ำสลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจงประหนึ่งมีชีวิต"นี่คือหยกขาวจากแดนใต้ที่ข้าเพิ่งได้มา... มันมีความพิเศษและล้ำค่ากว่าแท่นหินทั่วไป" เซี่ยอวิ๋นกล่าวพลางหยิบแท่งหมึกสีดำสนิทประทับตราทองคำรูปกวางขึ้นมา"และนี่คือหมึกกวางชั้นเลิศ สกัดจากสมุนไพรหายากเจ็ดชนิด กลิ่นของมันจะทำให้ใจคนสงบ... หรืออาจจะว้าวุ่นยิ่งกว่าเดิมก็มิอาจรู้ได้"เขาขยับสละที่ว่างให้แก่นาง "การฝนหมึกที่ดีมิใช่เพียงการออกแรง... แต่มันคือการถ่ายเทน้ำหนักมือที่สม่ำเสมอ หากหนักไปหมึกจะหยาบ หากเบาไปหมึกจะจาง เจ้าลองดูเถิด"ฮวาหลิงทรุดกายลงนั่งข้างเขา กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผสมปนเปกับกลิ่นหนังส