บทที่ 2 ตอนที่ 4/4

นางช้อนสายตามองเขาขณะที่ค่อยๆ กดสะโพกลงไปอย่างเชื่องช้า เซี่ยอวิ๋นจ้องมองภาพความงามที่ยากจะพรรณนา ความแข็งแกร่งค่อยๆ มุดหายเข้าไปในกลีบเนื้อนุ่มสีระเรื่อที่โอบรัดอย่างหิวกระหาย กล้ามเนื้อหน้าท้องของนางหดเกร็งจนเห็นเส้นสายสวยงาม

"ใต้เท้าเจ้าคะ... มังกรของท่านช่างดุร้ายยิ่งนัก เพียงแค่ข้าสัมผัส มันกลับขยายตัวจนคับแน่น ประหนึ่งจะประกาศศักดาเหนือบุปผาทุกดอกในปฐพี"

ฮวาหลิงขยับเอวบางส่ายร่อนอย่างมีจริตด้วยท่วงท่า ‘บัวเหนือน้ำ’ ที่นางฝึกฝนมา นางใช้รอยแยกที่ชุ่มโชกถูไถบดเบียดไปกับลำกายร้อนระอุของเขาอย่างเชื่องช้า ความลื่นไหลของหยาดอารมณ์ที่เคลือบชโลมอยู่ทำให้ทุกการขยับเกิดเสียงแว่วที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน

เซี่ยอวิ๋นคำรามต่ำในลำคอ อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากขุนนางผู้สูงศักดิ์เริ่มปริร้าว เขาเอื้อมมือหนาไปตะโบมขยำสะโพกผึ่งผายของนาง นิ้วแข็งแกร่งกดจมลงไปในหนั่นเนื้อนุ่มจนเกิดรอยบุ๋ม ก่อนจะออกแรงรั้งร่างเล็กให้ขยับเข้าหาความยิ่งใหญ่ของตนอย่างเผด็จการ

"หลิงเอ๋อร์... เจ้าช่างช่างเจรจานัก เจ้าเปรียบเปรยว่าตนเป็นบุปผา... แต่เหตุใดบุปผาดอกนี้กลับมีถ้ำที่ลึกซึ้งและร้อนแรงนักเล่า ประหนึ่งพู่กันของข้าจะจุ่มลงไปเท่าใด ก็มิอาจถึงก้นบึ้งของหมึกงามได้เสียที!"

นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ จริตจะก้านของคณิกาชั้นสูงฉายชัดผ่านนัยน์ตาหงส์ที่หยาดเยิ้ม

"แล้วใต้เท้าเล่า... ขุนเขาตระหง่านเสียดนภาในยามนี้ จะยอมสยบให้แก่หุบเขาเมฆาของข้าหรือไม่เจ้าคะ"

"ขุนเขาจะถล่มทลายก็เพื่อเจ้าเพียงผู้เดียว... หลิงเอ๋อร์"

สิ้นคำ เซี่ยอวิ๋นก็มิยอมให้นางเป็นฝ่ายคุมเกมฝ่ายเดียวอีกต่อไป เขาจัดท่าทางให้ร่างอรชรแบะเรียวขาออกกว้างจนเห็นความฉ่ำเยิ้มที่วาววับล้อแสงจันทร์ มือหนาจับส่วนยอดที่มนโตของมังกรยักษ์จ่อเข้ากับถ้ำวสันต์ที่ขมิบรับอย่างหิวกระหาย

"อึก... ใต้เท้า... อ๊า!"

นางเชิดหน้าครางลั่นเมื่อเขาโถมกายพรวดเดียวจนมิดทางรัก ความใหญ่โตที่คับแน่นพองขยายอยู่ภายในทำให้นางรู้สึกราวกับกายจะปริแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ดวงตาคู่งามเบิกกว้างจนพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาแห่งความกระสันที่พุ่งทะยาน

ความคับแน่นที่แผ่ซ่านอยู่ภายในท้องน้อยทำให้นางหอบหายใจรัวเร็ว แผ่นหลังนวลเนียนบิดเร้าอยู่บนอาสนะไหมที่ยับย่น กลีบบุษบาสีระเรื่อที่เคยโอบอุ้มเพียงหยาดน้ำค้าง บัดนี้กลับต้องรองรับมังกรยักษ์ที่ดุดันถึงขีดสุด

ปกติแล้ว หน้าที่ของนางคือการปรนนิบัติให้บุรุษได้พบกับสรวงสวรรค์ ทว่าในราตรีนี้นิสัยนางโลมผู้เจียมตนกลับถูกเผาผลาญไปด้วยเพลิงราคะที่เซี่ยอวิ๋นจุดขึ้น ฮวาหลิงแยกเรียวขาขาวผ่องออกกว้างจนเข่าทั้งสองข้างแทบแนบชิดอกอิ่ม นางจงใจเปิดทางให้มังกรดุร้ายตัวนี้จมลึกเข้าไปในวังสวาทของนางให้ลึกที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

"ใต้เท้า... ข้าจะไม่ยอมให้ท่านเป็นผู้เดียวที่เสพสุข"

นางกระซิบเสียงพร่าพลางเริ่มขยับเอวบางร่อนรับจังหวะอย่างท้าทาย สองมือเรียวเอื้อมไปโอบรอบลำคอแกร่ง รั้งตัวเขาลงมาเพื่อให้ปทุมถันอวบหยัดหยันบดเบียดกับแผงอกกว้าง ฮวาหลิงพยายามขมิบเกร็งผนังเนื้อนุ่มที่สั่นระริก รัดรึงความยิ่งใหญ่ของเขาไว้แน่นประหนึ่งจะฝังมันไว้ในกายตนมิให้ไปที่ใดได้

"อา... หลิงเอ๋อร์ เจ้าร้ายนัก!"

เซี่ยอวิ๋นคำรามต่ำในลำคอ เสียงของเขาทุ้มลึกราวกับราชสีห์ที่พึงใจในการขย้ำเหยื่อ เขาจับสะโพกมนของนางไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง กดนิ้วจมลงในเนื้อนุ่มที่เปียกชื้นแล้วขยับโยกกายอย่างดุดัน ทุกจังหวะที่เขาส่งกายเข้าไปนั้นเน้นหนักและลึกซึ้งจนถึงจุดลึกที่สุดของความเป็นหญิง

แจ๊ะ... แจ๊ะ... แจ๊ะ...

เสียงน้ำสังวาทที่หลั่งรินจนล้นทะลักสอดประสานกับเสียงผิวกายกระทบกันดังแว่วก้องศาลา กลีบสวยที่สั่นระริกของนางบัดนี้บวมเป่งและแดงช้ำจากการถูกบดขยี้อย่างต่อเนื่อง ทว่าฮวาหลิงกลับยิ่งเรียกร้อง นางขยับกายสวนรับแรงกระแทกอย่างไม่กลัวตาย ทักษะทุกอย่างที่นางเคยร่ำเรียนถูกนำมาใช้เพื่อตักตวงความเสียวซ่านจากมังกรยักษ์ที่หาได้ยากยิ่งในปฐพี

"ใต้เท้า... มังกรของท่านช่างดุร้ายเหลือเกิน... บดขยี้ข้าอีกเจ้าค่ะ... เอาให้ข้ามลายไปในอ้อมแขนท่าน!" นางร้องขอพลางแอ่นกายรับความใหญ่โตที่ยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน

"เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก หลิงเอ๋อร์? บุปผางามอันดับหนึ่งอย่างเจ้า ยังไม่อิ่มเอมกับเพลิงสวาทนี้อีกหรือ" เซี่ยอวิ๋นแกล้งผ่อนจังหวะลงเล็กน้อย ทว่ากลับเน้นการบดคลึงส่วนหัวที่พองโตลงบนจุดกระสันอย่างจงใจยั่วยวน

"ข้าอยากได้หยาดน้ำจากมังกรของท่าน... โปรดหลั่งรินมันลงมาดับเพลิงที่กำลังเผาไหม้ข้าน้อยเถิดนะเจ้าคะ"

นางอ้อนวอนด้วยสายตาหยาดเยิ้มประหนึ่งน้ำผึ้ง ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างท้าทาย เซี่ยอวิ๋นยกยิ้มอย่างพึงใจ เขาโถมกายเข้าใส่นางด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์

"หากเจ้าอยากได้น้ำจากมังกร เจ้าก็จงสำแดงน้ำหวานของเจ้าออกมาให้ข้าเห็นก่อนเถิด หลิงเอ๋อร์... จงหลั่งออกมาให้ชุ่มโชก"

"อ๊าาาาาา! ใต้เท้า! ข้ามิไหวแล้ว... มันร้อนเหลือเกิน!"

ฮวาหลิงหวีดร้อง เสียงครางของนางขาดเป็นห้วงๆ ตามแรงกระแทกที่ถี่รัว ภายในกายบีบรัดเขาแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ความเสียวซ่านพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดประหนึ่งคลื่นยักษ์ที่กำลังจะซัดเข้าหาฝั่ง

เซี่ยอวิ๋นคำรามก้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระแทกกายเน้นย้ำเข้าไปในความลึกซึ้งที่สุดสามสี่ครั้งติดกัน ความแข็งแกร่งที่คับแน่นพองขยายขึ้นจนถึงขีดสุด พร้อมกับที่ธารสวาทมหาศาลพุ่งทะลักออกมาหลอมรวมกับน้ำหวานของบุปผางามจนล้นเอ่อ

ฮวาหลิงทอดกายระทดระทวยอยู่บนอาสนะนุ่ม ร่างกายของนางยังคงสั่นสะท้านเป็นระลอก ผิวขาวนวลเนียนบัดนี้ซับสีระเรื่อและชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ประดุจกลีบบัวงามที่ต้องหยาดน้ำค้างในยามราตรี

แม้เพลิงวสันต์จะมอดดับลงไปชั่วคราว ทว่าเซี่ยอวิ๋นกลับมิได้ถอนกายออกมา มังกรยักษ์ ของเขายังคงปักหลักฝังรากลึกอยู่ภายในถ้ำวสันต์ที่ชุ่มโชก มันยังคงขยายตัวแข็งขึงประหนึ่งความปรารถนาในกายบุรุษนั้นหามีจุดจบไม่ ความร้อนรุ่มที่คับแน่นอยู่ภายในทำให้ฮวาหลิงสัมผัสได้ถึงทุกจังหวะการเต้นของชีพจรจากกายแกร่งที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียว

"อือ... ใต้เท้า... ท่านยังมิเอาออกอีกหรือเจ้าคะ"

นางพึมพำด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน ผนังเนื้อนุ่มภายในยังคงกระตุกรัดตอดตุบๆ รับสัมผัสจากเขาอย่างต่อเนื่อง ธารน้ำรักสีขาวขุ่นที่หลอมรวมกันไหลเอ่อล้นออกมาจากปากทางรัก หยดลงบนอาสนะไหมจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่ระคนไปกับกลิ่นกามรสอย่างหลงใหล มือหนาลูบไล้เส้นผมที่เปียกชื้นของนางอย่างทะนุถนอม

"ข้าอยากสัมผัสเจ้าให้นานกว่านี้... หลิงเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าพ่ายแพ้แก่ข้าแล้ว... แต่เจ้ารู้หรือไม่ การพ่ายแพ้ของเจ้านั้นกลับชนะใจข้าได้อย่างราบคาบ"

เขาเริ่มขยับสะโพกสอบเบาๆ มังกรยักษ์ที่ยังคงฝังตัวอย่างโอหังขยับเขยื้อนบดเบียดไปกับผนังเนื้อนุ่มที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำสังวาท ความคับแน่นที่พองขยายขึ้นอีกคราทำเอาฮวาหลิงถึงกับเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว

เซี่ยอวิ๋นประคองดวงหน้าสวยหวานขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมกริบบัดนี้มิได้มีเพียงไฟราคะ ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้อย่างที่นางมิเคยคาดคิดว่าจะได้รับจากขุนนางผู้สูงศักดิ์เช่นเขา

"หลิงเอ๋อร์... เจ้างดงามประดุจบัวที่หยั่งรากลึกในใจข้า" เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของนาง

"ข้าผ่านสตรีมามากนัก ทั้งคณิกาชื่อดังหรือสาวงามล่มเมือง ทว่ากลับมิเคยมีใคร... มิเคยมีใครทำได้ถึงใจข้าเท่าเจ้ามาก่อน ทุกสัมผัสของเจ้า... มันทำให้ข้าหลงใหลจนยากจะถอนตัว"

"ใต้เท้าปากหวานถึงเพียงนี้ ข้าจะเชื่อท่านได้อย่างไรเจ้าคะ... บางทีท่านอาจพูดเช่นนี้กับบุปผาทุกดอกที่ท่านเคยเชยชมก็ได้"

"หากข้าพูดเช่นนั้นกับทุกคน ข้าคงมิมายืนอยู่ที่ศาลาริมสระบัวแห่งนี้ ท่ามกลางลมหนาวเพียงเพื่อจะได้พบเจ้า"

เซี่ยอวิ๋นกดสะโพกย้ำลงไปจนมังกรจมลึกเข้าไปในความอ่อนนุ่มจนสุดทางรัก ทำเอาฮวาหลิงสะดุ้งสุดตัวด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งจู่โจม

"ข้าหลงใหลในบุปผาดอกนี้จนมิอาจแบ่งปันให้ผู้ใดได้อีก... ข้าอยากจะกักขังเจ้าไว้ในวิมานทองของข้าเพียงผู้เดียว ให้เจ้าเบ่งบานและหลั่งน้ำหวานให้ข้าเชยชมเพียงลำพังเท่านั้น"

ความปรารถนาอันแรงกล้าที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงและแววตา ทำเอาฮวาหลิงรู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย นางแกล้งขยับสะโพกวนเป็นวงกลมรอบความใหญ่โตของเขาอย่างท้าทาย

"ใต้เท้าอยากจะกักขังข้าไว้หรือเจ้าคะ ท่านช่างโลภมากนัก"

นางพูดพลางโน้มลำคอแกร่งลงมาประทับจุมพิตอย่างดูดดื่ม ในใจของฮวาหลิงเริ่มมีกระแสความอุ่นซ่านบางอย่างก่อตัวขึ้น

"ถ้าเช่นนั้น... ก็จงอย่าได้ถอน ‘หมาก’ ของท่านออกไปจากตัวข้าเลยนะเจ้าคะ ให้มันอยู่กับข้า... ให้ข้ารองรับความปรารถนาของท่านไปจนกว่าแสงตะวันจะมาพรากเราจากกัน"