9

EP9 - กลรัก เจ้านายตัวร้าย (เอเดน)

ฟอร์ยูที่กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะปิดตาแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที เอเดนที่กระตุกยิ้มกับท่าทางของแม่บ้านสาว เพราะเขาไม่ได้ถอดเปลือยทั้งตัวอย่างที่เธอคิด เขายังคงใส่กางเกงที่ท่อนล่าง เพราะรู้ว่ามีคนนอกอยู่เขาเองก็เซฟตัวเองพอสมควร

"ยัยบ้า คิดอะไร"

ทางด้านฟอร์ยูที่วิ่งราวกับเห็นผีออกจากห้องของเอเดน แล้ววิ่งลงไปข้างล่าง จนชนเข้ากับบีบีหัวหน้าแม่บ้าน บ้านปีกขวากับแม่บ้านอีกสองคนที่เดินมาด้วย

"โอ๊ย!!!!"

"ฟอร์ยู ทำไมวิ่งแบบนี้ที่บ้านเจ้านาย"บีบีเอ่ย

"เอ่อ..ตกใจนิดหน่อยค่ะเลยวิ่ง"

"ตกใจ? ตกใจอะไร"

"คุณเอเดนลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ เอ่อ..."

"ว่าไงนะ!!!"

"ทำไมถึงเข้าไปตอนคุณเอเดนอาบน้ำ เธอนี่มันแรงจริงๆนะเนี้ย" แม่บ้านอีกคนเอ่ย

"หนูไม่ได้เข้าไปเองนะคะ คุณเอเดนใช้ให้เข้าไปนวดไหล่"

"นวดไหล่!!! พี่บีบี โกหกแน่นอนแบบนี้ คุณเอเดนไม่เคยให้ใครทำแบบนี้เลย เข้าไปเองแน่ๆ แบบนี้ซวยพี่บีบีด้วยนะคะ แม่บ้านใต้อาณัติพี่"

"ใช่ค่ะ พาไปที่ห้องแม่บ้านเถอะพี่บีบี เดี๋ยวแจ้งทำโทษเถอะค่ะ"

"เปล่านะ หนูไม่ได้โกหกนะคะ หนูพูดจริงๆ" ฟอร์ยูยังคงแก้ตัว แต่แม่บ้านทุกคนไม่มีใครเชื่อ

ที่ผ่านมา ที่บ้านปีกขวาทุกคนรู้ดีว่าเอเดนเป็นเจ้านายที่น่ากลัวมากๆคนนึงไม่ต่างจากกะตัญและมาเฟีย ไม่เคยมีลูกน้องคนไหนกล้าขัดคำสั่งมาก่อน โดยเฉพาะในบ้าน เอเดนค่อนข้างซีเรียสมาก เขาไม่ชอบให้ใครวุ่นวายในบ้านของเขา หรือทำอะไรที่ผิดแผน ผิดจากที่เคยสั่งเด็ดขาด ยิ่งกับตัวเขา ไม่เคยลุ่มล่ามหรือเข้าใกล้แม่บ้านคนไหนมาก่อน เขามีระยะห่างมาตลอด

"แต่สิ่งที่พูดมามันเชื่อยากนะฟอร์ยู ต่อให้เป็นเด็กฝากของคุณผู้หญิงดานีนก็ตาม"

"คะ"

"พาไปที่ห้องแม่บ้าน"

"หนูเปล่านะๆๆ ถามคุณเอเดนซิ"

"เอะอะอะไรกัน"

เสียงกร้าวของเจ้าของบ้านหลังนี้เอ่ยขึ้นในขณะที่เดินลงมาด้วยใบหน้าที่ดุดันเหมือนปกติที่เคยเป็น ฟอร์ยูที่เห็นเอเดนลงมาก็ดีใจเพราะเธอไม่ได้โกหก เขาคือพยาน

"คุณเอเดน ฉันไม่ได้แอบเข้าห้องคุณเอเดน คุณเอเดนใช้ฉันนวดไหล่ใช่มั้ยคะ พวกพี่แม่บ้านไม่เชื่อ"

"จริงหรือเปล่าคะคุณเอเดน ถ้าฟอร์ยูโกหก ฉันจะจัดการค่ะ"

"ฉันบอกให้เธอเข้าห้องอาบน้ำฉันตอนไหน"

ประโยคเดียวเท่านั้น ฟอร์ยูตกเป็นผู้ร้ายทันที เอเดนที่ยืนใบหน้านิ่งไม่เหมือนคนที่เธอเห็นตอนที่อยู่บนห้องเลย

"ว่าไงนะ!! ทำไมพุดแบบนั้นคะ"

"เราขอพาฟอร์ยูไปที่ห้องแม่บ้านก่อนนะคะ"

ฟอร์ยูถูกแม่บ้านสองคนจับแขนเดินตามบีบีหัวหน้าแม่บ้าน บ้านปีกขวาไป หลังจากมาถึงห้องแม่บ้าน เธอถูกสอบสวนทันที แถมยังเป็นแม่บ้านใหม่ ทำผิดตั้งแต่เพิ่งเริ่มงานแบบนี้ มีหวังได้ถูกไล่ออกแน่ๆ

"กฏบ้านปีกขวามี ไม่ได้อ่านใช่มั้ยที่ให้ไป"

"หนูอ่านหมดแล้วค่ะ แต่คุณเอเดนเรียกหนูไปจริงๆ"

"แบบนี้ทำผิดร้ายแรงระดับ4เลยนะคะพี่บีบี ถ้าพี่ช่วย ได้โดนด้วยแน่ๆ" แม่บ้านคนที่หนึ่งเอ่ย

"ลงโทษตามกฏก่อนที่เจ้านายจะเป็นคนลงโทษเองนะคะพี่"แม่บ้านคนที่สองเอ่ย

"หนูไมไ่ด้ดกหก"

"เดี๋ยวไปเก็บของ ไม่ต้องทำงานแล้ว เดี๋ยวฉันเขียนรายงานให้คุณผู้หญิงเอง" บีบีเอ่ย

"หนุไม่ได้ทำผิดนะคะพี่ หนู..."

"คุณเอเดนยืนยันแล้ว ฉันช่วยไม่ได้จริงๆ"

"แต่หนู..."

"เก็บของออกได้เลยนะ พรุ่งนี้การ์ดต้องเช็คห้อง"

".........."

ฟอร์ยูที่รู้สึกไม่ยุติธรรม เอเดนจงใจแกล้งเธอชัดๆ ตอนนี้เธอตกงานสมใจเขาแล้ว คนรวยมีเงิน ไม่เข้าใจว่าคนจนแบบเธอเป็นยังไง

เมื่อกลับมาที่ห้องพักแม่บ้าน ทั้งๆที่เพิ่งย้ายของเข้ามา ตอนนี้จะต้องย้ายออกแล้ว แล้วแบบนี้เธอจะไปนอนที่ไหนกันคืนนี้

เอเดนที่แต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกคืนนี้ ก็เดินออกจากบ้านก่อนมองไปรอบๆบ้านพรางขมวดคิ้วเพราะไม่เห็นใครเลย แต่ก็เท่านั้น เขาคว้ากุญแจรถเดินออกจากบ้านด้วยมาดหล่อๆในชุดดำสนิท เมื่อเลี้ยวรถออกจากบ้านปรากฏว่า สายตาไปเห็นใครบางคนที่เดินแบกของในซอยข้างบ้านที่ต่อมาจากประตูด้านหลังซึ่งมันค่อนข้างลึก ด้วยอาณาเขตของคฤหาสน์นี้ มันกินเนื้อที่มากมายจนต้องขับรถไปมาหากันได้ภายใน

เมื่อมองดีๆ ปรากฏว่าเป็นฟอร์ยูที่เดินสะพายกระเป๋า ถือกล่องของพรุงพรังด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เอเดนจอดรถก่อนเปิดกระจกแล้วเอ่ยเรียก

"เธอมาเดินพรุงพรังทำบ้าอะไรตอนนี้ มืดสนิท"

"............"

"ฟอร์ยู!"

"คุณไม่ใช่เจ้านายฉันแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณนิ"

"แล้วเธอจะไปไหน แบกของอะไรเยอะแยะ"

"ไปนอนที่ป้ายรถเมล์ พอใจหรือยัง"

"เดี๋ยว!" เอเดนที่ลงจากรถ ก่อนคว้าแขนเธอเอาไว้แล้วขมวดคิ้วมองเธอ

"อะไรอีก"

"ห้องพักก็มี จะออกมานอนนอกบ้านทำไม"

"ฉันถูกไล่ออกแล้ว คูรพอใจหรือยัง ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน แต่ไม่เห็นคุณต้องแกล้งให้ฉันตกงานเลย คูรไม่รู้หรอกว่าถ้าฉันไม่มีงานทำ ฉันก็ไม่มีเงินกินข้าว ตอนนี้บ้านก็ไม่มีอยู่ ทั้งที่ฉันทำตามคำสั่งคุณทุกอย่าง คุณสนุกมากใช่มั้ยที่แกล้งให้ฉันต้องตกงาน"

น้ำเสียงของฟอร์ยูที่เอ่ยออกมาด้วยความอัดอั้นต่อหน้าเอเดน ทำให้เขาถึงกับชะงักไป จริงอยู่เขาจงใจแกล้งเธอเล่น แต่ก็ไม่ได้จะให้เธอถูกไล่ออก

"ใครบอกให้ไล่เธอออก?"

"ฉันทำผิดกฏระดับสี่บ้าบออะไรนั่นไง ฉันไปเข้าใกล้คุณ ฉันไมไ่ด้อยากเข้าเลยสักนิด"

"ไปขึ้นรถ"

"ไม่ไป"

"ไปขึ้นรถ!!!"

"วีายยย!!!"

เอเดนลากฟอร์ยูขึ้นรถทั้งที่เธอไม่ได้ยอม ก่อนจะเลี้ยวรถกลับเข้าบ้านทันที เมื่อมาถึง เขาก็ลากฟอร์ยูอีกรอบ

"เรียกแม่บ้าน บ้านปีกขวามาประชุมทั้งหมด!!"

"ครับนาย"

"อะไรกันคุณ"

"เธอตามฉันมา อย่าพูดมาก"

ฟอร์ยูที่ยังคงแบกของกึ่งเดินกุ่งวิ่งตามเอเดน ก็มาถึงลานหน้าบ้านปีกขวาของตัวเอง ตอนนี้แม่บ้านทั้งหมดมารวมตัวกันด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่บีบีจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นฟอรืยูที่เดินตามมา

"คุณบีบี!"

"คะๆคุณเอเดน"

"ไหนบอกฉันมา การไล่แม่บ้านหรือบอดี้การ์ดของบ้านออก เป็นหน้าที่ใคร!"

"เอ่อ..เจ้านายของบ้านค่ะ"

"แล้วก่อนถูกไล่ออกต้องทำยังไง!!"

"ต้อง..ถูกสอบสวนความผิดค่ะ แล้วส่งรายงานให้เจ้านายค่ะ"

"แล้ววันนี้ ทำไมมีแม่บ้านของบ้านฉันถูกไล่ออกโดยที่เจ้านายบ้านอย่างฉันไม่รู้เรื่อง!!" เสียงตะหวาดของเอเดนทำเอาแม่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ไล่ฟอร์ยูออกถึงกับสะดุ้งไปตามๆกัน

"ตอบ!! ทำไมคนของฉันถูกไล่ออกโดยที่ไม่มีการสอบสวน ฉันไม่รู้เรื่อง!!"

"ฉันสอบสวนน้องแล้วค่ะ อีกอย่างคุรเอเดนแจ้งว่าไม่ได้ให้น้องเข้าไปค่ะ"

"ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ให้เข้าไปในห้องน้ำ เพราะฉันให้ทำความสะอาดห้องนอน แต่เรื่องนวดไหล่เป็นเรื่องจริง!!"

"คะ!!!!!"

"ไล่แม่บ้านของบ้านฉันออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ควรทำยังไง!!"

"ฉันขอโทษค่ะคุณเอเดน ฉันคิดน้อยเกินไป สืบสวนน้อยเกินไปค่ะ" บีบีรีบเอ่ยขอโทษทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำพลาด เธอสอบสวนน้อยไปจริงๆ และกลัวความผิดมาถึงตัวเลยทำอะไรไปไม่ตามขั้นตอน

"ใครเป็นคนบอกว่าแม่บ้านของฉันทำความผิดระดับสี่?"

"เอ่อ..คะ..คือ..."

"ยัยนี่ไม่ได้ปล้ำฉัน ความผิดระดับสี่คืออะไร!!!!"