บทที่ 2 หนีเสือปะจระเข้ 2

“ใส่กางเกงในลูกไม้ไปนะ แล้วก็อย่าลืมแว็กซ์ขนด้วยล่ะ” หลินซีหัวเราะคิกคักใส่โทรศัพท์

“กางเกงในลูกไม้เหรอ” เจิ้งลี่ซาถามกลับ “แกหมายถึงจีสตริงผ้าไหมรึเปล่า” เธอถามย้ำก่อนที่เพื่อนจะทันได้ตอบ “แล้วเผื่อแกจะเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ใส่จีสตริงผ้าไหมไปเหมือนกัน มันอึดอัดจะตายไป แล้วฉันก็ยังไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลยนะหลินซี นี่มันเดตแรกของเรา เขาไม่มีโอกาสได้เห็นกางเกงในฉันหรอก ไม่ว่าจะเป็นผ้าไหมหรือผ้าอะไรก็ตาม”

“เลิกทำตัวเป็นป้าแก่ ๆ ได้แล้ว” น้ำเสียงของหลินซีฟังดูไม่ค่อยประทับใจนัก “แกต้องหาคนนอนด้วยได้แล้วนะ มันนานเกินไปแล้วสำหรับแก”

“ไม่ใช่กับผู้ชายที่ฉันไม่เคยเจอหน้ามาก่อนแน่ ๆ เขาอาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องหรือพวกฆ่าข่มขืนก็ได้นะหลินซี เดี๋ยวนี้แอปหาคู่น่ะมันไม่ปลอดภัยแล้ว”

“แล้วมันเคยปลอดภัยด้วยเหรอลี่ซา” หลินซีถามกลับมา เธอจึงทำเป็นไม่ได้ยิน

“แล้วฉันก็จะไม่แว็กซ์ขนด้วย” เธอพูดอย่างฉุนเฉียว ทั้งที่ความจริงแล้วนั่นเป็นเรื่องโกหก เพราะเธอจัดการแว็กซ์ไปเรียบร้อยแล้ว

“ถ้างั้นก็ช่วยไปแว็กซ์ออกหน่อยก็แล้วกันนะ แล้วก็ขอแบบเกลี้ยงเกลาเลยนะ ได้โปรดเถอะ อย่าเหลือไว้เป็นแถบเล็ก ๆ นะ นี่แกไม่ได้อยู่ในป่า แล้วก็คงไม่อยากได้แฟนเป็นจอมยุทธ์พเนจรหรอกใช่ไหม” หลินซีพูด

เจิ้งลี่ซาอ้าปากค้าง “นี่แกกำลังพูดถึงน้องสาวฉันอยู่เหรอ ฉันก็นึกว่าแกกำลังพูดถึงขาฉันเสียอีก แกเสียสติไปแล้วรึไงหลินซี ฉันไม่โกนขนน้องสาวทั้งหมดเพื่อผู้ชายจากแอปหาคู่ที่หน้าตาอาจจะตรงปกหรือไม่ตรงปกก็ได้หรอกนะ”

“โอเคจ้ะ ภรรยาทาร์ซาน ปล่อยให้เขาไปสำรวจป่าดงดิบแล้วก็หลงทางอยู่ในนั้นไปเลย บางทีน้องชายเขาอาจจะไปเจอน้องสาวของแกที่ซ่อนอยู่ก็ได้นะ”

“แกนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ เลยหลินซี” เธอหัวเราะ “หม่าเค่อไม่มีทางได้เข้าไปในกางเกงฉันหรอกน่า”

“เตรียมพร้อมสำหรับทุกความเป็นไปได้สิลี่ซา เธอก็รู้ว่าแม่เธอมักจะพูดว่ายังไง”

“ฉันก็เป็นกุลสตรีผู้เพียบพร้อมนะยะ” เธอพูดอย่างฉุนเฉียว พลางเชิดหน้าจีบปากจีบคอเลียนแบบท่าทางของคุณนายเฉินในหนังเรื่องห้วงรักอารมณ์เสน่หาที่เธอชอบดูนักหนา

“รู้แล้วน่าว่าเธอน่ะเป็นเด็กดี” หลินซีหัวเราะ “เธอไม่ใช่คนแปลกเหมือนฉัน”

“แปลกเหรอ” เธอครางออกมาแล้วก็หัวเราะคิกคักในเวลาเดียวกัน “นี่แกไปฟังเพลงแร็ปมาเหรอ”

“อย่าพยายามจะเปลี่ยนเรื่องสิเจิ้งลี่ซา เธอต้องปล่อยตัวปล่อยใจแล้วก็สนุกกับชีวิตบ้าง”

“ฉันก็จะทำอย่างนั้นแหละ ตอนที่แกมาเยี่ยมฉัน หรือจะให้ดีกว่านั้นก็ตอนที่แกย้ายมาอยู่ที่นี่เลย”

“แกก็แค่อยากจะให้ฉันทำตัวบ้า ๆ เพื่อที่แกจะได้ทำตัวบ้า ๆ ด้วยเหมือนกันใช่ไหมล่ะ”

“แหม มันก็ง่ายกว่าเสมอแหละถ้ามีเพื่อนคู่หูไปด้วยกันน่ะ”

“ฉันรู้” หลินซีพูดแล้วก็หยุดไปครู่หนึ่ง “ฉันอยากจะย้ายไปอยู่ใกล้ ๆ เธอนะ เธอก็รู้ใช่ไหม” เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ฉันก็แค่ไม่อยากจะไปจนกว่าจะสามารถดูแลตัวเองแล้วก็จ่ายค่าใช้จ่ายของตัวเองได้น่ะสิ ฉันไม่อยากจะให้เธอคิดว่าฉันกำลังจะไปเอาเปรียบเธอน่ะ”

“ฉันรู้” เธอพูดเสียงเบาแล้วก็นั่งลงบนโซฟาขณะที่พูดโทรศัพท์ต่อไป “เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้มีอะไรมากนัก เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ได้มาเอาเปรียบอะไรฉันหรอก ฉันก็แค่อยากจะให้เธอมาอยู่ที่นี่ มันยากนะที่ไม่มีเพื่อนสนิทคอยบอกว่าตอนไหนที่ฉันกำลังทำตัวงี่เง่า แล้วก็ช่วยฉันเลือกชุดที่จะใส่ไปออกเดตที่ไม่มีอยู่จริงของฉันน่ะ”

“คืนนี้เธอก็มีเดตนี่นา เพราะฉะนั้นมันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอยู่จริงสักหน่อย” หลินซีพูด น้ำเสียงของเธอฟังดูโหยหา “ไม่เหมือนกับฉันเลย ฉันไม่เคยมีเดตเลยสักครั้ง”

“งั้นก็มาที่นี่สิ แล้วเราจะได้ไปออกเดตด้วยกัน เราจะไปเดตคู่กันก็ได้นะ”

“เดตคู่เหรอ” หลินซีพูดแล้วเธอก็แทบจะนึกภาพสีหน้าที่ประหลาดใจของเพื่อนออก “เธอจะไปเดตคู่กับฉันเหรอ”

“ใช่ ถ้าเธอย้ายมาที่นี่”

“ฉันจะจำคำพูดของเธอไว้นะ ต่อให้ทุกอย่างจะไปได้สวยกับหม่าเค่อก็เถอะ”

“อืม ก็ต้องรอดูกันต่อไป” เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ขณะที่ดึงกระเป๋าเครื่องสำอางออกมา “ฉันก็แค่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหม่าเค่อ ฉันแค่มีความรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่มันแปลก ๆ น่ะ”

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายสิ” หลินซีพูด น้ำเสียงของเธอดูเหมือนเจ้านาย “คืนนี้เธอจะต้องสนุก เธอจะมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตในเดตสุดฮอต แล้วเธอก็จะทำให้ผู้ชายทุกคนหวังว่าตัวเองจะได้เป็นหม่าเค่อ”

“อืม ก็ต้องรอดูกันต่อไปนั่นแหละ” เธอครางออกมา “โอเค ฉันจะโทรหาเธอตอนที่อยู่ระหว่างทางไปที่นั่นนะ ฉันต้องไปแต่งตัวต่อให้เสร็จก่อน”

“โอเค ฉันจะรอนะ”

หลินซีพูดแล้วเธอก็วางสายจากเพื่อนไป มองตัวเองในกระจกแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ขณะที่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เธอจะแต่งตัวให้เซ็กซี่ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยากจะทำอย่างนั้นจริง ๆ ก็ตาม แต่หลินซีพูดถูก เธอต้องก้าวออกจากกรอบเดิม ๆ ของตัวเอง เธอต้องมีความสัมพันธ์ที่จริงจัง และถ้าหากว่าหม่าเค่อเป็นคนติดดินอย่างที่เขาดูเหมือนจะเป็นในโปรไฟล์ของเขาล่ะก็ บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่ใช่ก็ได้ อะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละที่ดีกว่าการที่เธอจะต้องไปทำงานใหม่ในวันจันทร์ แล้วก็ไปหลงใหลได้ปลื้มกับผู้ชายที่เธอเคยเห็นแค่ในรูปถ่าย