Masukหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"เอาหมาของคุณคืนไปเลยนะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง ที่เห็นท่าทางไม่รู้สึกรู้สาอะไรของชายหนุ่ม "น้ำ นี่เธอพามันมาถึงที่นี่ด้วยเหรอ" ภูมิเงยหน้าขึ้นจากเอกสารก็เห็นเจ้าหมาสี่ขาอยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาวตรงหน้า "ทำไมคุณถึงไม่ไปรับหมาที่บ้านฉัน ฉันรอตั้งนานเสียเวลางานจริงๆ เลย เอาคืนไป" วางสุนั
"โฮ่ง!" "แกรู้ด้วยเหรอว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ไปฉันจะเอาอาหารให้แกกิน และทำที่นอนสำหรับคืนนี้ให้ด้วย" อุ้มเจ้าสี่ขาตรงไปยังกองข้าวของเครื่องใช้สำหรับสุนัขที่เจ้าของตัวจริงได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ หลังจากที่น้ำเอาอาหารใส่จานให้เจ้าสี่ขาเสร็จก็จัดการวางเบาะนอนลงข้างๆ เพื่อให้สุนัขหน้าตาบ๊องแบ้วไร้ชื่อ
"พี่ภพมีอะไรหรือเปล่าคะ" น้ำถามคนตรงหน้าทั้งที่ยังไม่ได้มองหน้าให้ชัดเจน "ฉันมันไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลยสินะ ถึงได้มองข้ามไป" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยใจ "คุณ!" น้ำรีบหลบสายตาชายหนุ่ม "วันนี้เธอไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างล่ะ ฉันเห็นหายไปทั้งวันเลย นี่ถ้าฉันไม่ป่วยฉันตามไปด้วยแล้ว น่าเสียดายจริง
วันต่อมา ภูมิพาร่างที่ยังคงมีอาการมึนๆ ด้วยฤทธิ์ยาอยู่ ออกไปสูดอากาศข้างนอก ระหว่างที่ร่างหนากำลังนั่งชมวิวอยู่ตรงเก้าอี้ น้ำก็เดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี เธอจึงหยุดเดินยืนมองแผ่นหลังกว้างจากทางด้านหลังอยู่อย่างนั้น สักพักชายหนุ่มก็หันมาสบตาเข้ากับดวงตากลมโตอย่างจัง น้ำตกใจรีบหันหลังให้ชายหนุ่มทันที "







