Masukหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
"ภูมิรีบพาน้องไปทำแผลสิ" บรรพตเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงหนูขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ" พูดพลางรีบเดินออกไปจากห้องทันที โดยไม่สนใจบาดแผลที่มีเลือดไหลซึมออกมา "รีบตามไปสิ" บรรพตเอ่ยสั่งลูกชาย "ครับ" ภูมิรีบเดินตามหลังร่างบางไปติด ๆ น้ำจึงรีบเดินไปข้างหน้าเพื่อให้พ้นจากชายหนุ่มที่เดินตามหลังมา ภู
"ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว เจ็บป่วยไปประสาคนแก่นั้นแหละ" "งั้นผมเรียกหมอเข้ามาตรวจอีกทีดีกว่า" พูดพลางกดกริ่งตรงหัวเตียงทันที ไม่นานคุณหมอเจ้าของไข้ก็เข้ามาตรวจร่างกายของบรรพตอีกครั้ง ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ยังคงต้องนอนพักฟื้นร่างกายที่โรงพยาบาลต่ออีกหลายคืนอยู่ภูมิจึงถือโอ
"หลังจากวันนี้ไปเขาจะไม่มีทางทำอะไรน้ำได้อีกแล้วค่ะ พี่ภพไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" "น้ำพูดแบบนี้แสดงว่ามันมาตามรังแกน้ำอีกแล้วใช่ไหม" "พี่ภพอย่าคิดมากสิคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไปทำงานกันดีกว่า" น้ำจับดึงแขนภพเดินไปตรงโต๊ะทำงานด้วยกัน "ก็ได้ ไม่มีก็ไม่มี" ภพส่ายหน้าให้หญิงสาว ช่วงเย็นหลังเลิกงานน้ำบึ่
เช้าวันใหม่น้ำนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของภูมิ แต่ด้วยความขบเมื่อยจากการร่วมรักที่หนักหน่วงเธอจึงขยับพลิกตัวเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าตามเนื้อตัว จึงทำให้ภูมิรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้น พอเห็นว่าร่างบางกำลังพลิกตัวขยับหันหน้าไปอีกทางเขาจึงดึงเธอเข้ามากอดไว้ "ปล่อยฉันอึดอัด" น้ำบ่นทั้งที่หลับตาอยู่







